Forwarded from نکته: جامعه شناسی تجربه (Momamad Zeinali)
اردبیل: شهری گسسته از جهان (ص1)
محمد زینالی اُناری
شمالغرب، 29آبان1396
اردبیل امروزه شهر جهانی نیست و شهری گسسته از جهان است و منطق خود را دارد و روش خود را اعمال می کند. منطق اردبیل، نه در ذهن مدیران و نخبگان آن، که در ذهن جمعی جاری است و توانایی اثرگذاری بر آن نیاز به برنامه های فرهنگی اساسی دارد، به شرطی که دولت ها با مشی یکسان آن را پیش ببرند. اما این منطق اغلب بر مدیران و نخبگان هم تأثیرگذار است. منطق این شهر، از مطالبه های بی حساب و کتاب آن برخاسته و تبدیل به شعارهای به ظاهر پرمحتوا شده و با ظاهرهای رنگین و به ظاهر جذاب بیان می شود.
امروز برخی از مردم این شهر، به مطالبه ی راه اهن پرداخته اند، حال آن که اصلاً اتوبوس های آن نمی تواند همیشه پر شده و مسافران را به تهران ببرد. هواپیمای اردبیل اغلب تنها به تهران رفت و آمد می کند و جز بخشی از تکنوکراتها و خاندان های دست به جیب مردم. دیگر توانایی استفاده از آن را ندارند و اغلب تنها یک پرواز درجه چندم دارد آیا این گروه محاسبه کرده اند که میزان مبادلات اقتصادی اردبیل با سایر مناطق چقدر است؟ آمارها نشان می دهند که در آمد سرانه ی مردم اردبیل از نصف کشوری کمتر است، بازارهای تجاری و شرکتهای اقتصادی بزرگی هم در آن وجود ندارد، پس مردم ما راه¬آهن را برای چه می خواهند؟ آیا جز این است که این تنها مطالبه ای صرف می باشد و به محاسبه ی عقلانی در پس آن چندان توجه نشده است؟
منطق محلی استان اردبیل، منطقی معیشتی است و همه چیز را از کسی که حاکمیت دارد مطالبه می کند. منطق معیشتی سعی می کند در سریعترین فرصت به نیازهای خود برسد و آن را همچنان دوران نومادیسم از فضای پیش رو شکار کند. او از دیرباز توان خواستن از ارباب و خان را نداشت، تابستان می گرفت و زمستان از حسابش کم می شد، اما امروزه او همه چیز را از حکومت می خواهد. مدرسه را دولت بسازد، بیمارستان را دولت بسازد، الی ماشاالله تا این که راه آهن را دولت بسازد. این مطالبه ی بدی نیست، اما در برابر آن چه اتفاقی می افتد؟ حقی که بر دولت است، این بود و عهدی که مردم دارند، آن نباشد که جنس ایرانی نخرند، پایان نامه را در زیرزمین پاساژ صفویه سفارش دهند، کارهایشان را بدون رعایت اصل برابری و با استفاده از روابط خصوصی انجام دهند، آیا این اصول را رعایت می کنند؟ فرهنگ در میان ذهن مردم توزیع می شود و این موضوعات به عملکرد بخشی از مردم که مستخدم دولت هستند نیز تأثیرات منفی خواهد گذاشت.
این درحالی است که از این سو منطق محلی اردبیل معیشتی است و از سوی دیگر منطق جهانی پیشرو، به دنبال رشد بوده و سرمایه های خود را با رخنه در روابط زیرزمینی و ارتباطات اقتصادی از سرزمین های معیشتی یعنی جهان سوم که فقط نیازمند تأمین معیشت خود هستند، بر می چیند. همان طور که در موضوع راه آهن مشهود است، منطق محلی اردبیل آزادی را توأم با همه چیزخواهی و شتاب بیش از حد انسان ها تجربه می کند، اما منطق جهانی، به تجربه ی صد سال اخیر دریافته است که حاصل این شتاب ها چیزی جز خسران و از دست دادن امنیت، آرامش و تخریب محیط زیست نبوده است.
منطق معیشتی، عقل کل باور، تک وجهی و هرمی است، یعنی جز خودش کس دیگری را قبول ندارد و در آن شهرها و روستاها به هم جک می گویند و همدیگر را تحقیر می کنند، بین اغلب عروسی ها به خاطر رسومات دعوا است و شهر در نزاع رتبه ی اول را دارد. در آن تفکر تعاونی وجود ندارد و مردم معتقدند اگر شریک خوب بود حتما خدا یکی برای خودش بر می گزید و قص علیهذا. در حالی که منطق جهانی به سوی تمدن تقسیم کار و تفاهم چند وجهی و روابط افقی در جامعه می شتابد و در آن نسلهای بسیاری از خانواده های جهان وطن به صورت دورگه تولید شده اند.
@ardabilnote
محمد زینالی اُناری
شمالغرب، 29آبان1396
اردبیل امروزه شهر جهانی نیست و شهری گسسته از جهان است و منطق خود را دارد و روش خود را اعمال می کند. منطق اردبیل، نه در ذهن مدیران و نخبگان آن، که در ذهن جمعی جاری است و توانایی اثرگذاری بر آن نیاز به برنامه های فرهنگی اساسی دارد، به شرطی که دولت ها با مشی یکسان آن را پیش ببرند. اما این منطق اغلب بر مدیران و نخبگان هم تأثیرگذار است. منطق این شهر، از مطالبه های بی حساب و کتاب آن برخاسته و تبدیل به شعارهای به ظاهر پرمحتوا شده و با ظاهرهای رنگین و به ظاهر جذاب بیان می شود.
امروز برخی از مردم این شهر، به مطالبه ی راه اهن پرداخته اند، حال آن که اصلاً اتوبوس های آن نمی تواند همیشه پر شده و مسافران را به تهران ببرد. هواپیمای اردبیل اغلب تنها به تهران رفت و آمد می کند و جز بخشی از تکنوکراتها و خاندان های دست به جیب مردم. دیگر توانایی استفاده از آن را ندارند و اغلب تنها یک پرواز درجه چندم دارد آیا این گروه محاسبه کرده اند که میزان مبادلات اقتصادی اردبیل با سایر مناطق چقدر است؟ آمارها نشان می دهند که در آمد سرانه ی مردم اردبیل از نصف کشوری کمتر است، بازارهای تجاری و شرکتهای اقتصادی بزرگی هم در آن وجود ندارد، پس مردم ما راه¬آهن را برای چه می خواهند؟ آیا جز این است که این تنها مطالبه ای صرف می باشد و به محاسبه ی عقلانی در پس آن چندان توجه نشده است؟
منطق محلی استان اردبیل، منطقی معیشتی است و همه چیز را از کسی که حاکمیت دارد مطالبه می کند. منطق معیشتی سعی می کند در سریعترین فرصت به نیازهای خود برسد و آن را همچنان دوران نومادیسم از فضای پیش رو شکار کند. او از دیرباز توان خواستن از ارباب و خان را نداشت، تابستان می گرفت و زمستان از حسابش کم می شد، اما امروزه او همه چیز را از حکومت می خواهد. مدرسه را دولت بسازد، بیمارستان را دولت بسازد، الی ماشاالله تا این که راه آهن را دولت بسازد. این مطالبه ی بدی نیست، اما در برابر آن چه اتفاقی می افتد؟ حقی که بر دولت است، این بود و عهدی که مردم دارند، آن نباشد که جنس ایرانی نخرند، پایان نامه را در زیرزمین پاساژ صفویه سفارش دهند، کارهایشان را بدون رعایت اصل برابری و با استفاده از روابط خصوصی انجام دهند، آیا این اصول را رعایت می کنند؟ فرهنگ در میان ذهن مردم توزیع می شود و این موضوعات به عملکرد بخشی از مردم که مستخدم دولت هستند نیز تأثیرات منفی خواهد گذاشت.
این درحالی است که از این سو منطق محلی اردبیل معیشتی است و از سوی دیگر منطق جهانی پیشرو، به دنبال رشد بوده و سرمایه های خود را با رخنه در روابط زیرزمینی و ارتباطات اقتصادی از سرزمین های معیشتی یعنی جهان سوم که فقط نیازمند تأمین معیشت خود هستند، بر می چیند. همان طور که در موضوع راه آهن مشهود است، منطق محلی اردبیل آزادی را توأم با همه چیزخواهی و شتاب بیش از حد انسان ها تجربه می کند، اما منطق جهانی، به تجربه ی صد سال اخیر دریافته است که حاصل این شتاب ها چیزی جز خسران و از دست دادن امنیت، آرامش و تخریب محیط زیست نبوده است.
منطق معیشتی، عقل کل باور، تک وجهی و هرمی است، یعنی جز خودش کس دیگری را قبول ندارد و در آن شهرها و روستاها به هم جک می گویند و همدیگر را تحقیر می کنند، بین اغلب عروسی ها به خاطر رسومات دعوا است و شهر در نزاع رتبه ی اول را دارد. در آن تفکر تعاونی وجود ندارد و مردم معتقدند اگر شریک خوب بود حتما خدا یکی برای خودش بر می گزید و قص علیهذا. در حالی که منطق جهانی به سوی تمدن تقسیم کار و تفاهم چند وجهی و روابط افقی در جامعه می شتابد و در آن نسلهای بسیاری از خانواده های جهان وطن به صورت دورگه تولید شده اند.
@ardabilnote
اردبیل: شهری گسسته از جهان (ص2)
محمد زینالی اُناری
شمالغرب، 29آبان1396
منطق محلی اردبیل، تکیه بر روابط محلی کوچک تر و کوچک تر دارد، گاه تکیه ی آدم ها بر خویشاوندان و طائفه شان است، گاه بر قرارهای قهوه خانه ای و آشنایان دار و دسته، گاه هم به صورت اشیاء جدید به نام جناح و هم خط. در این زمانه که مردم دنیا به دنبال احساسات جهان وطنی بوده و در قلب کشورهای پیشرفته از کشورهای عقب مانده فرزندخوانده می گیرند، در جامعه ی ما مردم اغلب به آشناهایشان در ادارات می گویند در بالا خدا و در زمین شما را دارم. اغلب مردم قبل از خواندن قوانین، به دنبال یافتن کسی هستند که کارشان را تسریع کند. در هر جا نوبتی هست، آشنابازی مشهود است. اما منطق جهانی، احزاب قانونی و سیستماتیک داشته و برای انسان ها محدوده های عقلانی تعریف کرده است. هیچ کس از نوبت خود عدول نمی کند.
این ها نه اسباب ستایش جوامع دیگر است که با تمام نظم و قانون پذیری مشکلات خاص خودشان را هم دارند، اما به هر رویه امروز کشورهای مرفه و درحال توسعه نامیده می شوند. در حالی که ما سالها است تلاش می کنیم با انتقال تکنولوژی و قلمه زدن دانشهایی که کشورهای دیگر فاتح و کاشف آن بودند، از حالت جهان سومی مان در بیاییم. حال اگر این حالت جهان سومی در ایران باشد، شامل کلان شهرها و شهرهای صنعتی می شود و اگر تهران، تبریز، اصفهان و ... جهان سوم باشند، اردبیل را می توان جهان سی و سوم لقب داد.
@ardabilnote
محمد زینالی اُناری
شمالغرب، 29آبان1396
منطق محلی اردبیل، تکیه بر روابط محلی کوچک تر و کوچک تر دارد، گاه تکیه ی آدم ها بر خویشاوندان و طائفه شان است، گاه بر قرارهای قهوه خانه ای و آشنایان دار و دسته، گاه هم به صورت اشیاء جدید به نام جناح و هم خط. در این زمانه که مردم دنیا به دنبال احساسات جهان وطنی بوده و در قلب کشورهای پیشرفته از کشورهای عقب مانده فرزندخوانده می گیرند، در جامعه ی ما مردم اغلب به آشناهایشان در ادارات می گویند در بالا خدا و در زمین شما را دارم. اغلب مردم قبل از خواندن قوانین، به دنبال یافتن کسی هستند که کارشان را تسریع کند. در هر جا نوبتی هست، آشنابازی مشهود است. اما منطق جهانی، احزاب قانونی و سیستماتیک داشته و برای انسان ها محدوده های عقلانی تعریف کرده است. هیچ کس از نوبت خود عدول نمی کند.
این ها نه اسباب ستایش جوامع دیگر است که با تمام نظم و قانون پذیری مشکلات خاص خودشان را هم دارند، اما به هر رویه امروز کشورهای مرفه و درحال توسعه نامیده می شوند. در حالی که ما سالها است تلاش می کنیم با انتقال تکنولوژی و قلمه زدن دانشهایی که کشورهای دیگر فاتح و کاشف آن بودند، از حالت جهان سومی مان در بیاییم. حال اگر این حالت جهان سومی در ایران باشد، شامل کلان شهرها و شهرهای صنعتی می شود و اگر تهران، تبریز، اصفهان و ... جهان سوم باشند، اردبیل را می توان جهان سی و سوم لقب داد.
@ardabilnote
Forwarded from کانال گروه سینمای هنر و تجربه اردبیل
♦️گروه سینمای هنر و تجربه اردبیل برگزار میکند:"به یاد دریاچه اورمیه"
اکران فیلم گمیچی همراه با نشستی با عوامل فیلم
چهارشنبه/6عصر/سینما انقلاب اردبیل
توجه:جهت حمایت ازدریاچه اورمیه بلیط بصورت نیم بهاست
اکران فیلم گمیچی همراه با نشستی با عوامل فیلم
چهارشنبه/6عصر/سینما انقلاب اردبیل
توجه:جهت حمایت ازدریاچه اورمیه بلیط بصورت نیم بهاست
نماز بر پیکر رئیس شورای شهری که سالها چوب تهمت و افترا را خورد و پس از یازده سال تبعید در شهر خود به خانه آرامش بازگشت
@ardabilnote
@ardabilnote
Forwarded from به وقت اردبیل
پژوهشگر علوم اجتماعی و فرهنگ عامه گفت: معضلی که جامعه ما اکنون با آن مواجه شده این است که در حال تولید افراد همهچیزدانی هستیم که توهم دانایی مطلق دارند.
http://fna.ir/a2qt1h
@ardabil_farsna
http://fna.ir/a2qt1h
@ardabil_farsna
خبرگزاری فارس
خبرگزاری فارس - معضلی که فضای مجازی ایجاد کرده تولید افراد همهچیزدان است
پژوهشگر علوم اجتماعی و فرهنگ عامه گفت: معضلی که جامعه ما اکنون با آن مواجه شده این است که در حال تولید افراد همهچیزدانی هستیم که توهم دانایی مطلق دارند.
Forwarded from محمد زینالی
صدا ۱۹۱.3gpp
16.9 MB
Forwarded from مَطلَع نیوز
🔵 پرونده ویژه مطلع نیوز:
⭕ چرا مدیران استان اردبیل، نمیخواهند یا نمی توانند از دولت دفاع کنند؟
✍ یادداشت اختصاصی از محمد زینالی اناری:
🆔 @Matlanews
🌀 www.matlanews.ir/?p=6202
⭕ چرا مدیران استان اردبیل، نمیخواهند یا نمی توانند از دولت دفاع کنند؟
✍ یادداشت اختصاصی از محمد زینالی اناری:
🆔 @Matlanews
🌀 www.matlanews.ir/?p=6202
شهر یخبندان
محمد زینالی اُناری، پژوهشگر فرهنگ عامه
اردبیل مرده است، سالها است که به جسدی بی روح تبدیل شده، یخ زده و توان تکان دادن خود را ندارد. شهر به روز آخر خود رسیده و از دار دنیا رهیده، مردمی به جای گذاشته که در فضای مردار آن راه می روند و بدون روح شهر، احساس کاذبی دارند که زندگی می کنند. بدون این که یک شهر روح داشته باشد، آن چه در آن وجود دارد، زندگی نیست، آن ها بدن هایی متحرک اند که تصور می کنند وجود دارند. باید یکی پیدا شود به آن ها بگوید که مرده اند و به قول ملانصرالدین هنوز بدن فیزیکی شان سرد نشده که متوجه این قضیه بشوند. به تدریج سرد خواهند شد و یخ خواهند زد.
یخ، این ویژگی را دارد که در آن روح وجود ندارد، انرژی جنبشی آن به صفر نزدیک تر است و ذرات آن نمی توانند با هم برخورد سازنده داشته باشند. در حالی که در میعان، ذره ها آزادترند، به هم می خورند تا حرکت کنند. آدم های این شهر، به هم اطمینان ندارند و برای سپردن فرزندان شان به همسایه اعتماد لازم را ندارند. هیچ دو نفری نمی توانند با هم مشارکت کاملی برای شکل دادن به روابط و شکل دادن تعاونی داشته باشند. گفت و گوهای مردم اغلب به صورت هیجانی است و هیچ گفتگوی عقلایی بین دو نفر منجر به شکل گرفتن ایدئولوژی مشترک نمی شود. چرا که برای در میان گذاشتن ایدئولوژی های شان به هم اطمینان ندارند، حرف خود را پنهان می کنند، از هم دیگر پنهان می شوند.
تفکر عمودی در میان آنان رسوخ کرده است، هر شهرنشین یک تصمیم گیر مطلق و متکلم الوحده، هر یک شاهی برای خود است، هیچ کس تفکر جانبی یا افقی برای شکل دادن همبستگی ندارد. به همین خاطر در اغلب محلات، هیچ کس به هم سلام نمی کند و در خیابان ها که به قول مودب، به شکل مرده های حرفه ای راه می روند و خصمانه به هم می نگرند. و در واقع نگاه هایی که به تیزی برای پائیدن هم، بدون سلام رد و بدل می شود، همدیگر را مانند اشیائی دیدنی مصرف می کند و این خصمانه است. در گذشته رابطه ها به تأسی از تفکر عمودی، به شکل ارباب و رعیتی بود، اینک ارتباط شهرنشینان با هم به شکل ارتباط با اشیاء در آمده است.
تجسدهای بی صدا از کنار هم می گذرند و صدایی به اشتراک گذاشته نمی شود. سلام، گرمای روح بخش و معنای اعتمادش را از دست داده است. مردم به یخ های بی شمار غریبه از هم تبدیل شده و به چنین وضعیتی عادت کرده اند. مردمی یخ زده، روح شهر را به سردی تبدیل کرده اند، تا جایی که هیچ کس را یارای این نیست که به برده کردن فروشندگان و حقوق های پایین اعتراض کند. هیچ تبادل نظری در خصوص معیشت فرودستان که به شکل برده استفاده می شوند، اتفاق نمی افتد. هیچ نشستی در دانشگاه برای طبقات محروم که چندی پیش متهم اصلی اغتشارات در شهر بود برگزار نمی شود. آن مجسمه ی شاه اسماعیل خشکش زده و توهین استخدام «خانمی با روابط عمومی بالا» را برای شهر پاک صفوی جدی نمی گیرد!
اردبیل در غیاب گفت و گو و تفاهم اجتماعی، به شهری بی روح، بدون گروه مرجعی که بخواهد مسائل شهر را بیان کند تبدیل شده و به جای چانه زنی شعرا و پیش کسوتان مطرح، دلالان و تاجران ناپیدا می توانند برای شهر سرنوشت تعیین کنند. پول عیار و معیار توانایی و قدرت مردم ساده و مردم متشخص شده است. دیگر سواد و مهارت ادبی تفاخر به شمار نمی رود و گفت گو و خطابه ارزش نیست. در چنین وانفسایی، هر بچه ای که بخواهد یا بتواند، می تواند پیشروی مردم شهر باشد. آن گاه از چنین بچگانی، آدم هایی خودبین تولید می شود که سرنوشت مردم را مانند یک تیله گم کند. سایرین، به شکل آدم هایی بدبین، در گوشه ای به زندگی تُک می زنند تا کی به سر آید.
@ardabilnote
محمد زینالی اُناری، پژوهشگر فرهنگ عامه
اردبیل مرده است، سالها است که به جسدی بی روح تبدیل شده، یخ زده و توان تکان دادن خود را ندارد. شهر به روز آخر خود رسیده و از دار دنیا رهیده، مردمی به جای گذاشته که در فضای مردار آن راه می روند و بدون روح شهر، احساس کاذبی دارند که زندگی می کنند. بدون این که یک شهر روح داشته باشد، آن چه در آن وجود دارد، زندگی نیست، آن ها بدن هایی متحرک اند که تصور می کنند وجود دارند. باید یکی پیدا شود به آن ها بگوید که مرده اند و به قول ملانصرالدین هنوز بدن فیزیکی شان سرد نشده که متوجه این قضیه بشوند. به تدریج سرد خواهند شد و یخ خواهند زد.
یخ، این ویژگی را دارد که در آن روح وجود ندارد، انرژی جنبشی آن به صفر نزدیک تر است و ذرات آن نمی توانند با هم برخورد سازنده داشته باشند. در حالی که در میعان، ذره ها آزادترند، به هم می خورند تا حرکت کنند. آدم های این شهر، به هم اطمینان ندارند و برای سپردن فرزندان شان به همسایه اعتماد لازم را ندارند. هیچ دو نفری نمی توانند با هم مشارکت کاملی برای شکل دادن به روابط و شکل دادن تعاونی داشته باشند. گفت و گوهای مردم اغلب به صورت هیجانی است و هیچ گفتگوی عقلایی بین دو نفر منجر به شکل گرفتن ایدئولوژی مشترک نمی شود. چرا که برای در میان گذاشتن ایدئولوژی های شان به هم اطمینان ندارند، حرف خود را پنهان می کنند، از هم دیگر پنهان می شوند.
تفکر عمودی در میان آنان رسوخ کرده است، هر شهرنشین یک تصمیم گیر مطلق و متکلم الوحده، هر یک شاهی برای خود است، هیچ کس تفکر جانبی یا افقی برای شکل دادن همبستگی ندارد. به همین خاطر در اغلب محلات، هیچ کس به هم سلام نمی کند و در خیابان ها که به قول مودب، به شکل مرده های حرفه ای راه می روند و خصمانه به هم می نگرند. و در واقع نگاه هایی که به تیزی برای پائیدن هم، بدون سلام رد و بدل می شود، همدیگر را مانند اشیائی دیدنی مصرف می کند و این خصمانه است. در گذشته رابطه ها به تأسی از تفکر عمودی، به شکل ارباب و رعیتی بود، اینک ارتباط شهرنشینان با هم به شکل ارتباط با اشیاء در آمده است.
تجسدهای بی صدا از کنار هم می گذرند و صدایی به اشتراک گذاشته نمی شود. سلام، گرمای روح بخش و معنای اعتمادش را از دست داده است. مردم به یخ های بی شمار غریبه از هم تبدیل شده و به چنین وضعیتی عادت کرده اند. مردمی یخ زده، روح شهر را به سردی تبدیل کرده اند، تا جایی که هیچ کس را یارای این نیست که به برده کردن فروشندگان و حقوق های پایین اعتراض کند. هیچ تبادل نظری در خصوص معیشت فرودستان که به شکل برده استفاده می شوند، اتفاق نمی افتد. هیچ نشستی در دانشگاه برای طبقات محروم که چندی پیش متهم اصلی اغتشارات در شهر بود برگزار نمی شود. آن مجسمه ی شاه اسماعیل خشکش زده و توهین استخدام «خانمی با روابط عمومی بالا» را برای شهر پاک صفوی جدی نمی گیرد!
اردبیل در غیاب گفت و گو و تفاهم اجتماعی، به شهری بی روح، بدون گروه مرجعی که بخواهد مسائل شهر را بیان کند تبدیل شده و به جای چانه زنی شعرا و پیش کسوتان مطرح، دلالان و تاجران ناپیدا می توانند برای شهر سرنوشت تعیین کنند. پول عیار و معیار توانایی و قدرت مردم ساده و مردم متشخص شده است. دیگر سواد و مهارت ادبی تفاخر به شمار نمی رود و گفت گو و خطابه ارزش نیست. در چنین وانفسایی، هر بچه ای که بخواهد یا بتواند، می تواند پیشروی مردم شهر باشد. آن گاه از چنین بچگانی، آدم هایی خودبین تولید می شود که سرنوشت مردم را مانند یک تیله گم کند. سایرین، به شکل آدم هایی بدبین، در گوشه ای به زندگی تُک می زنند تا کی به سر آید.
@ardabilnote
یادداشت
شهر یخبندان محمد زینالی اُناری، پژوهشگر فرهنگ عامه اردبیل مرده است، سالها است که به جسدی بی روح تبدیل شده، یخ زده و توان تکان دادن خود را ندارد. شهر به روز آخر خود رسیده و از دار دنیا رهیده، مردمی به جای گذاشته که در فضای مردار آن راه می روند و بدون روح شهر،…
درباره ی تیپولوژی «خودبین» و «بدبین» در آینده خواهم نگاشت.
حالت High: درباره ی دعوای دو شهروند اردبیلی به خاطر سبقت
محمد زینالی اُناری، پژوهشگر فرهنگ عامه
زمانی که در جهاد دانشگاهی اردبیل بر روی خرده فرهنگ های مواد مخدر مطالعه می کردم، یافته های یک مقاله ی خارجی را مشاهده کردم که با استعاره ی « High » به مصرف بالای مواد مخدر اشاره کرده بود. اگرچه مُزدی در قبال آن تحقیق از جهاد دانشگاهی اردبیل دریافت نکردم و از مصاحبه ها و شب گردی های شش ماهه ام، استفاده از وسایلی که با درآمد شخصی ام تهیه کرده بودم مانند کامپیوتر، ماشین و دوربین عکاسی و از تایپ حدود ششصد صفحه B nazanin 12 آن بهره کشی شد، اما چند نکته در این گوشه ی خسران یاد گرفتم. در آن مقاله به مصرف بالای مواد مخدر اشاره کرده بود که در خرده فرهنگ های گوتیک در ایسلند وجود داشت. مصرف بالایی که موجب می شود هر لحظه بر کیف و لذت ناشی از مصرف بیفزاید.
اما یک نکته در مورد چاقی و لذت مردم از خوردن وجود دارد. اگر یک قرن پیش را تصور کنیم، می بینیم که مردم امروز به غایت بیشتر می خورند و چاقی ها و بیماری های متنوع نشان گر این موضوع می باشد. امروز به جای آرد نخود، آش دوغ و نهایتا شیربرنج، اغلب مردم برای خوردن شیرینی، نوشابه، پیتزا و سایر مواد غذایی با حجم بالای انرژی می خرند و طبیعی است که هیجان بالا و گاه بیماری های فشار خون و دیابت را هم پذیرا باشند. یکی از ویژگی هایی که موجب می شود در خوردن اسراف به عمل بیاید، کهن الگوی گرگی است که به خاطر تجربه های شبانی و زندگی در کوه و دشت، در اغلب ما اردبیلی ها وجود دارد، نشان این معنا آن است که وقتی فرد زیرکی را می بینیم می گوییم: «فیلانی قوردّی1» و وقتی فرد سربزیری را می بینیم، می گوئیم: «گویون کیمی دی2»!
« های: High» حالتی است که در آن دوز بالای انرژی را تجربه کرده باشیم، یعنی مانند گرگ و مسرفانه بخوریم یا مانند همو بسیاری را در رقابت رانندگی و کار پشت سر بگذرایم و به زمین خوردن دیگران توجه نکنیم (حجم بالای ورشکسته ها و راننده های ناراضی نشانگر این است) و افتخار کنیم که «زیرک» یا در بازی زندگی «برنده» هستیم. در نتیجه، همواره هیجان بالاییع از انرژی را تجربه می کنیم که ما را به اشتباه می اندازد؛ فکر می کنیم آدم های شجاعی هستیم و مثل گوسفند نیستیم که در خیابان و بازار سرمان کلاه برود. حال که مردم در حالت اوج انرژی جسمی و روانی هستند، هر ایده ای خطرناک است. سبقت گرفتن، غذا خوردن، درس دادن، درس خواندن و حتی عاشق شدن. ممکن است کسی که به ما راه نداده است را بکشیم، تعداد سکته های قلبی زیاد شود، معلم گردن شاگرد را بشکند،ه خودکشی به خاطر نمره ی درسی رخ بدهد و همزمان عاشق چند نفر بشویم.
.
1-فلانی در زیرکی (وشجاعت) همچون گرک است
2-... در تنبلی یا سربزیری مانند گوسفند است
@ardabilnote
محمد زینالی اُناری، پژوهشگر فرهنگ عامه
زمانی که در جهاد دانشگاهی اردبیل بر روی خرده فرهنگ های مواد مخدر مطالعه می کردم، یافته های یک مقاله ی خارجی را مشاهده کردم که با استعاره ی « High » به مصرف بالای مواد مخدر اشاره کرده بود. اگرچه مُزدی در قبال آن تحقیق از جهاد دانشگاهی اردبیل دریافت نکردم و از مصاحبه ها و شب گردی های شش ماهه ام، استفاده از وسایلی که با درآمد شخصی ام تهیه کرده بودم مانند کامپیوتر، ماشین و دوربین عکاسی و از تایپ حدود ششصد صفحه B nazanin 12 آن بهره کشی شد، اما چند نکته در این گوشه ی خسران یاد گرفتم. در آن مقاله به مصرف بالای مواد مخدر اشاره کرده بود که در خرده فرهنگ های گوتیک در ایسلند وجود داشت. مصرف بالایی که موجب می شود هر لحظه بر کیف و لذت ناشی از مصرف بیفزاید.
اما یک نکته در مورد چاقی و لذت مردم از خوردن وجود دارد. اگر یک قرن پیش را تصور کنیم، می بینیم که مردم امروز به غایت بیشتر می خورند و چاقی ها و بیماری های متنوع نشان گر این موضوع می باشد. امروز به جای آرد نخود، آش دوغ و نهایتا شیربرنج، اغلب مردم برای خوردن شیرینی، نوشابه، پیتزا و سایر مواد غذایی با حجم بالای انرژی می خرند و طبیعی است که هیجان بالا و گاه بیماری های فشار خون و دیابت را هم پذیرا باشند. یکی از ویژگی هایی که موجب می شود در خوردن اسراف به عمل بیاید، کهن الگوی گرگی است که به خاطر تجربه های شبانی و زندگی در کوه و دشت، در اغلب ما اردبیلی ها وجود دارد، نشان این معنا آن است که وقتی فرد زیرکی را می بینیم می گوییم: «فیلانی قوردّی1» و وقتی فرد سربزیری را می بینیم، می گوئیم: «گویون کیمی دی2»!
« های: High» حالتی است که در آن دوز بالای انرژی را تجربه کرده باشیم، یعنی مانند گرگ و مسرفانه بخوریم یا مانند همو بسیاری را در رقابت رانندگی و کار پشت سر بگذرایم و به زمین خوردن دیگران توجه نکنیم (حجم بالای ورشکسته ها و راننده های ناراضی نشانگر این است) و افتخار کنیم که «زیرک» یا در بازی زندگی «برنده» هستیم. در نتیجه، همواره هیجان بالاییع از انرژی را تجربه می کنیم که ما را به اشتباه می اندازد؛ فکر می کنیم آدم های شجاعی هستیم و مثل گوسفند نیستیم که در خیابان و بازار سرمان کلاه برود. حال که مردم در حالت اوج انرژی جسمی و روانی هستند، هر ایده ای خطرناک است. سبقت گرفتن، غذا خوردن، درس دادن، درس خواندن و حتی عاشق شدن. ممکن است کسی که به ما راه نداده است را بکشیم، تعداد سکته های قلبی زیاد شود، معلم گردن شاگرد را بشکند،ه خودکشی به خاطر نمره ی درسی رخ بدهد و همزمان عاشق چند نفر بشویم.
.
1-فلانی در زیرکی (وشجاعت) همچون گرک است
2-... در تنبلی یا سربزیری مانند گوسفند است
@ardabilnote
گفتمان خان
محمد زینالی اُناری
ما امروز با یک نوع تحول فرهنگ از پایین به بالا همراه هستیم. اغلب مردمی که در شهر زندگی می کنند، از قبیله ی فرودستی خاسته اند که تا صد سال پیش اسیر دست خان، ارباب، کدخدا و در نهایت شاه بودند. آن ها ( نه به طور مستقیم) مشروطه خواستند، نفت را برای خودشان کردند، شاه و اربابانش را محدود کردند، تا به طور سفیدی انقلاب کند و جلوی تفکر کمونیستی بایستد، انقلاب کردند و با جهاد سازندگی یادآور همیاری های بنه ی روستایی شدند. همه از روستاها به شهر آمده و از رعیت به کارمند و بازاری و کشاورز صاحب تراکتور و حقوق شهروندی تبدیل شدند. اما آیا آن ها توانستند گفتمانی که موجب اسارت و بردگی بود را بشکنند؟
گفتمان خان، آن چه که انسان ها را برای هم زیردست و نوکر می کند، برای هم به اشیائی قابل سلطه، اشیائی که فاقد گفتگو و اصالت باشند، بدل می کند. از این رو، آن ها اگر چه توانستند حقوق اندکی برای خود تدارک ببینند، اما از زبانی که با آن صحبت می کنند و به ویژه زبانی که در معماری و ساختن و پرداختن به زندگی و خانه دارند، آزاد نشدند. این اسارت، یک انقلاب دیگری می خواست، همان که به انقلاب فرهنگی یا انقلاب در ذهن یا اگر به زبان شیرین انقلاب اسلامی گفته شود، "جهاد اکبر" می توان فهمید. انقلابی در ذهن و مبارزه ای در فکر که بتواند انسان را از اسارت انسان در بیاورد.
اما گفتمان خان هنوز زنده است، جان دارد و با به کار گرفتن زبانی که هر روز "رعیت" آن را با «نوکرم»، «اراتمندم»، «درخواست »، «اجازه» و «اجاره» در ادبیات تعارف و امور اداری و اقتصادی به کار می بندد، تمرین می کند. «ش ه ر و ن د» امروزی، خانه های اشراف دوره ی قاجار را به صورت "میراث فرهنگی"، آن فرهنگی که رعیت هیچ دخالتی در داشتن آن نداشت، می پرستد و ارج می نهد. خانه ی اربابان قجری و مالکان فئودال را می آراید و محل رفت و آمد و تشرف مسافران بین المللی می کند. در ساختمان های مجللی که مالکان و شاهان برای خود دست و پا کرده بودند، می رود و به تاریخ اسارت خود می نگرد و اسارت را تمرین می کند. بشقاب و چنگال های نقره را تماشا می کند و مانند اشراف قدیمی طلا بر دست و گردن می آویزد.
هر شخصی دیگران را به دید شیء می نگرد و خود را اصالت می بخشد، همان چیزی که تا دیروز اجدادش آن را نداشتند و همان اصالت طبقات اشراف بود که اینان را سالها به پای شان می انداخت. اینک برای هم مبارزه ی رسم ده و اصالت قبیله ی خود را به رخ می کشد. دیگران را نمی بیند، صحبت نمی کند و نمی فهمد و بر این رفتار افتخار می کند که مانند گذشته به هیچ کسی چون رعیت زاده است و ذاتش بد، اعتماد نکند. شراکت نکند، تولید نکند و زیرک-فرد برنده ی بازار باشد. سعی کند خانه ی جدیدی به صورت رسم و رسوم اقتصادی بخرد و به دون پایه تر از خود یا اربابان دیروز که شکسته اند، اجاره دهد؛ زودتر به مرکز شهر برود تا ورّاثش از آسیبهای اجتماعی حاشیه ی شهر دور ماند.
آن وقت است که دوباره نوکر همین خان می شود، اندیشه اش را به اسارت می گذارد و در هر حالتی حتی وقتی کارمند دولت و استاد دانشگاه است، به جای مطالعه، اندیشه و خلاقیت، با سیطره بر امتیازات دولتی و شرکتی دو بار و سه بار کار می کند تا برای سینه خیز رفتن به مرکز شهر (و بازارهای خارجی) پول جمع کند. او افتخار می کند که با معاملات بانکی و «تسلط نسبی» بر قوانین و نفوذش بر آشنایان برای تحمیل خود بر نظام اداری و اقتصادی شهر بر بی سوادانی که خویش و قومش هستند، تشخص دارد. هر درس خوانده ای تلاش می کند تا صنفش در مجلس امتیاز بیشتری به رشته ی خود تخصیص بدهد تا از «وضعیت فقر» که اصالت آبا و اجدادی او است، فاصله بگیرد. او افتخار می کند که با غریبه ای صحبت نمی کند و می تواند در جشن نیکوکاری برای آن ها چه آشنا چه بیگانه، پول جمع کند. در به در دنبال زنی می گردد که شوهرش به خاطر عدم بیمه مریض شده است، مانند «کلفت» راه پله اش را بشوید و خانواده اش مانند اربابان به «آقا» و «خانوم» نامیده شوند!
ما از دست آدم هایی که تا دیروز خان بودند، آزاد شدیم و خود به اسیر و ملعبه ای تحت دستور زبان خان و ارباب تبدیل شدیم. اینک افتخار می کنیم کوچران ها و دهقان زاده هایی هستیم که توانستیم فرصت پیدا کرده و از کسانی که دیرتر به شهر آمده و خانه های شان دارای امتیاز مرکز شهری نیست، ثروتمندتریم، غافل از این که در ریسک مرکز شهر پایین شهر گرفتار آمده و از خرمایی که خر دجال برای ما پخش می کند بهره مند شده ایم. از لیبرالیسم اقتصادی و آزادی در بازار، به جای تولید و طراحی کردن، به اجاره دادن و پز شخصیت و در واقع به فئودالیسم خان و ارباب که باب پسند دوران قاجار بود، برسیم. اینک چه تفاخر و تشخصی باید داشته باشیم، ما که صد سال برعلیه خان انقلاب کردیم و دست آخر به نمونه های مسخره تری از خان ها تبدیل شده ایم؟
@ardabilnote
محمد زینالی اُناری
ما امروز با یک نوع تحول فرهنگ از پایین به بالا همراه هستیم. اغلب مردمی که در شهر زندگی می کنند، از قبیله ی فرودستی خاسته اند که تا صد سال پیش اسیر دست خان، ارباب، کدخدا و در نهایت شاه بودند. آن ها ( نه به طور مستقیم) مشروطه خواستند، نفت را برای خودشان کردند، شاه و اربابانش را محدود کردند، تا به طور سفیدی انقلاب کند و جلوی تفکر کمونیستی بایستد، انقلاب کردند و با جهاد سازندگی یادآور همیاری های بنه ی روستایی شدند. همه از روستاها به شهر آمده و از رعیت به کارمند و بازاری و کشاورز صاحب تراکتور و حقوق شهروندی تبدیل شدند. اما آیا آن ها توانستند گفتمانی که موجب اسارت و بردگی بود را بشکنند؟
گفتمان خان، آن چه که انسان ها را برای هم زیردست و نوکر می کند، برای هم به اشیائی قابل سلطه، اشیائی که فاقد گفتگو و اصالت باشند، بدل می کند. از این رو، آن ها اگر چه توانستند حقوق اندکی برای خود تدارک ببینند، اما از زبانی که با آن صحبت می کنند و به ویژه زبانی که در معماری و ساختن و پرداختن به زندگی و خانه دارند، آزاد نشدند. این اسارت، یک انقلاب دیگری می خواست، همان که به انقلاب فرهنگی یا انقلاب در ذهن یا اگر به زبان شیرین انقلاب اسلامی گفته شود، "جهاد اکبر" می توان فهمید. انقلابی در ذهن و مبارزه ای در فکر که بتواند انسان را از اسارت انسان در بیاورد.
اما گفتمان خان هنوز زنده است، جان دارد و با به کار گرفتن زبانی که هر روز "رعیت" آن را با «نوکرم»، «اراتمندم»، «درخواست »، «اجازه» و «اجاره» در ادبیات تعارف و امور اداری و اقتصادی به کار می بندد، تمرین می کند. «ش ه ر و ن د» امروزی، خانه های اشراف دوره ی قاجار را به صورت "میراث فرهنگی"، آن فرهنگی که رعیت هیچ دخالتی در داشتن آن نداشت، می پرستد و ارج می نهد. خانه ی اربابان قجری و مالکان فئودال را می آراید و محل رفت و آمد و تشرف مسافران بین المللی می کند. در ساختمان های مجللی که مالکان و شاهان برای خود دست و پا کرده بودند، می رود و به تاریخ اسارت خود می نگرد و اسارت را تمرین می کند. بشقاب و چنگال های نقره را تماشا می کند و مانند اشراف قدیمی طلا بر دست و گردن می آویزد.
هر شخصی دیگران را به دید شیء می نگرد و خود را اصالت می بخشد، همان چیزی که تا دیروز اجدادش آن را نداشتند و همان اصالت طبقات اشراف بود که اینان را سالها به پای شان می انداخت. اینک برای هم مبارزه ی رسم ده و اصالت قبیله ی خود را به رخ می کشد. دیگران را نمی بیند، صحبت نمی کند و نمی فهمد و بر این رفتار افتخار می کند که مانند گذشته به هیچ کسی چون رعیت زاده است و ذاتش بد، اعتماد نکند. شراکت نکند، تولید نکند و زیرک-فرد برنده ی بازار باشد. سعی کند خانه ی جدیدی به صورت رسم و رسوم اقتصادی بخرد و به دون پایه تر از خود یا اربابان دیروز که شکسته اند، اجاره دهد؛ زودتر به مرکز شهر برود تا ورّاثش از آسیبهای اجتماعی حاشیه ی شهر دور ماند.
آن وقت است که دوباره نوکر همین خان می شود، اندیشه اش را به اسارت می گذارد و در هر حالتی حتی وقتی کارمند دولت و استاد دانشگاه است، به جای مطالعه، اندیشه و خلاقیت، با سیطره بر امتیازات دولتی و شرکتی دو بار و سه بار کار می کند تا برای سینه خیز رفتن به مرکز شهر (و بازارهای خارجی) پول جمع کند. او افتخار می کند که با معاملات بانکی و «تسلط نسبی» بر قوانین و نفوذش بر آشنایان برای تحمیل خود بر نظام اداری و اقتصادی شهر بر بی سوادانی که خویش و قومش هستند، تشخص دارد. هر درس خوانده ای تلاش می کند تا صنفش در مجلس امتیاز بیشتری به رشته ی خود تخصیص بدهد تا از «وضعیت فقر» که اصالت آبا و اجدادی او است، فاصله بگیرد. او افتخار می کند که با غریبه ای صحبت نمی کند و می تواند در جشن نیکوکاری برای آن ها چه آشنا چه بیگانه، پول جمع کند. در به در دنبال زنی می گردد که شوهرش به خاطر عدم بیمه مریض شده است، مانند «کلفت» راه پله اش را بشوید و خانواده اش مانند اربابان به «آقا» و «خانوم» نامیده شوند!
ما از دست آدم هایی که تا دیروز خان بودند، آزاد شدیم و خود به اسیر و ملعبه ای تحت دستور زبان خان و ارباب تبدیل شدیم. اینک افتخار می کنیم کوچران ها و دهقان زاده هایی هستیم که توانستیم فرصت پیدا کرده و از کسانی که دیرتر به شهر آمده و خانه های شان دارای امتیاز مرکز شهری نیست، ثروتمندتریم، غافل از این که در ریسک مرکز شهر پایین شهر گرفتار آمده و از خرمایی که خر دجال برای ما پخش می کند بهره مند شده ایم. از لیبرالیسم اقتصادی و آزادی در بازار، به جای تولید و طراحی کردن، به اجاره دادن و پز شخصیت و در واقع به فئودالیسم خان و ارباب که باب پسند دوران قاجار بود، برسیم. اینک چه تفاخر و تشخصی باید داشته باشیم، ما که صد سال برعلیه خان انقلاب کردیم و دست آخر به نمونه های مسخره تری از خان ها تبدیل شده ایم؟
@ardabilnote