یادداشت
114 subscribers
100 photos
10 videos
30 files
56 links
درباره شهر اردبیل
Download Telegram
چشم انداز انسانی دریاچه شورابیل - اردبیل
عکس: محمد زینالی اُناری
لطفا گوسفند باشید

محمد زینالی اُناری

امروز به سبب کارم به محیطی مراجعه کرده بودم که باید با افراد به مدت پن تا ده دقیقه مصاحبه کرده و موارد کاری مربوطه را تشخیص می دادم. افراد مراجعه کننده، چندان کسوت متشخصی نداشتند و طبع بسیاری از افرادی که مشکل داشتند، داغ ننگی داشتند و با آن ها چندان که باید در باره ی یک فرد عادی رفتار شود، رفتار نمی شد. متصدی ای که آن ها را به دفتر محل کار من می آورد، به صورت چهار، پنج و گاه تا شش نفر وارد اتاق می کرد و من شروع می کردم به پرسش درباره ی زندگی، زن و مسائل مربوط به امور داخله ی آن ها.

من به متصدیان اعتراض می کردم و می گفتم که به این صورت فله ای آدم ها را نیاورید و به ایشان مثال می آوردم که در این شهر بسیاری از مردم نسبت به پذیرش فله ای مردم در مطب پزشک معترض بودند و می گفتند متاسفانه رفتاری مانند گوسفند با مردم دارند و به صورت گروهی و بدون توجه به طرح موضوعات مربوط به حریم خصوصی در اتاق پزشک برخورد می کنند. این رفتار آن ها و اعتراض مردم که این رفتار را با گوسفند شمردن شان مقایسه می کردند، مرا یاد عنوان کتاب لطفا گوسفند نباشید انداخت.

گفتم پس چرا نویسنده ی این کتاب از شریعتی و حلاج و سعدی پیام می آورد و انسان را معاصر ایرانی را به دنبال خودآگاهی، خنده و عشق می فرستد؟ آیا در چنین شرایطی که انسان قرار است به صورت رمه ای پیش پزشک برود و در پیش چشم بر و بر سایر شهروندان به طور خصوصی به پزشک بگوید دمبه ام درد می کند یا علف به دهانم مزه نمی دهد! نویسنده ی کتاب لطفا گوسفند نباشید می خواهد ما بفهمیم عشق یعنی ایثار و برای فهمیدن آن به نور خورشید تماشا کنیم تا ببینیم چه چیزی ایثار است. اما وقتی که به صورت فله ای پیش افرادی رفتیم که از بهترین دانشگاه های ایران فارغ التحصیل شده اند که به ما بفهمانند عشق یعنی درآمد، عشق یعنی معاینه ی گروهی مردم عادی.

حال من نمی دانم که این مردم عادی که نه ننگ خورده اند و نه مدعی اند به ایشان انگ زده شده است، چگونه می توانند کلک برخی پزشکان برای شلوغ نشان دادن مطب ها را باور کنند و نوبت به افراد آسیب دیده ی دیگری برسد که من با ایشان مواجه شوم و به صورت گروهی بیایند پیش روی من صف بکشند و بر و بر نگاهم کنند. ان گاه فکر می کنم میبینم در چنین شرایطی که بر متولیان امر طبابت و متصدیان امور در هم برهمی که من با آن کار می کنم یا نباید چنین کتابی منتشر شود، یا این که برای این که مردم چنین شرایطی را بتوانند تحمل کرده و با تناقض های متافیزیکی مواه نشوند، محمود نامنی را مجاب کنیم که اسم کتابش را عوض کرده، روی جلدش بنویسد: لطفا گوسفند باشید!

@ardabilnote
Forwarded from Deleted Account
سخنرانی جناب آقای زینالی کارشناس امور اجتماعی بهزیستی استان در همایش پیشگیری اولیه از اعتیاد - انجمن پیشگیری اولیه از اعتیاد بهزیستی شهرستان نیر
Forwarded from یادداشت
پیرامون نقد در اردبیل
محمد زینالی اُناری

هر ازگاهی در یاداشت های متنی و نشریات، نوشته هایی درباره ی نقد و نقادی به ویژه در حوزه ی سیاسی می خوانیم که ما را متوجه جایگاه های قدرت می کند. به ویژه در اغلب این نقدها، مطالباتی وجود دارد که چنین می نماید که گروهی را دست مایه ی نقد کرده است. اما باید دانست که این نقد بیچاره، رشته ای فلسفی بوده و هر کسی نمی تواند عَلَم نقد و نقادی را به دست بگیرد. ولو این که فلسفه هم خوانده باشد، برای داشتن یک نقد درباره ی کار یا عمل شخصی، لازم است که یک فعالیت فکری عمیق درباره ی عمل یا فعالیت های مربوط به هر توده ای را انجام دهد. اما این که در اردبیل چگونه در خصوص موافق و مخالف نقد به عمل می آید، باید دید که اصلا این فعالیت عمیق صورت می گیرد یا نه؟

در ثانی، هر رشته ای می تواند به عنوان فلسفه ای از علوم طبیعی یا انسانی ضرورتی برای نقد و نقادی فراهم بیاورد. فرض مثال این که مشخص شود چه مقدار آب در اثر احداث یک سد زیر کشت رفته یا یک راه مواصلاتی چقدر توانسته است در رونق گردشگری منطقه ای موفق باشد یا نباشد، یا این که در اثر احداث راه آهن و راه خلخال به ماسوله چقدر سود حاصل مردم پارس آباد و خلخال می شود، این ها باید محاسبه شده یا این که گمانه زنی شوند و طرح همین محاسبه ها و گمانه زنی ها، خود نوعی نقد محسوب می شوند و چشم انداز فکری مردم را به احداث این تأسیسات باز کرده و آن را تبدیل به مطالبه می کند. لذا ضرورت نیست در خصوص راه یا کارخانه ای مدام گفته شود که فلان وزیری کارش بد بوده است، چون بودجه ی راه آهن یا جاده ی ماسوله را نداده است.

از این رو، می توان دید که هر رشته ی علمی ای اگر زمینه ی محاسبه یا فعالیت ذهنی عمیق دیگری را به دست دهد، فرصت و ارزشی برای نقد و نقادی است و ضرورت ندارد شعارهای مکرر و متعددی سر داده شود. یا علیه این و آن بیانیه های مطالبه گرانه، بدون استدلالهای علمی، صادر شود. وگرنه نتیجه ی داشتن نقدهای مطالبه محور بدون محاسبه و استدلال، و جذب مردم برای توجیه چنین طرحهایی شبیه احداث کارخانه ی پتروشیمی ای می شود که برای چنین روزی نیاز های به آب آن محاسبه نشده بود و امروز می بینیم که چقدر هزینه لازم است که این کارخانه به آب برسد ولی متأسفانه در آن زمان به خاطر سطحی نگری در نقد و نیاز به کارخانه ها طرح نگردیده بود.

امروز دیگر روش های دوران دولت دکتر احمدی نژاد زیان خود را نشان داده است و ما می بینیم که باز هم افراد زیادی در آن تیپولوژی در استان اردبیل زندگی کرده و نقد می کنند و متأسفانه خطر بازگشت به چنین تفکری به نازکی موی سر است. چرا که وضع علم و دانش در استان اردبیل هم افول کرده و برعکس، وضع منزلت اغلب کسانی که مدرک به دست گرفته اند، بسیار خودستایانه است. از این رو ساخته شدن بمب ئیدروژنی از این نوع تفکر که می تواند موجب شکل گیری یک نوع چرنوبیل در اردبیل شود، بسیار بالا است. خطری که موجب می شود نقادان زیاد جوانی در سایه سار توسعه ی مطبوعات پرورش یابند که به سرعت می خواهند دیدگاه های مربوط به طیف موافق یا هادی خودشان را مطرح کنند و نقد بپزند، بدون این که ببینند این نقدها و شعارها در سالهای گذشته چه بر سر ما آورد.

هر کسی می خواهد در مطبوعات نقد کند، باید دو سه کتابی در زمینه ی فلسفه علم بخواند و سپس وارد عرصه شود. متأسفانه ما میبینیم که مطبوعات در اردبیل در بهترین حالت اسیر علم ناب مطبوعاتی بودن است و این ساحت فکری در اردبیل هیچ رزقی برای اندیشه نمی جوید. به همین دلیل است که احتمال دارد تجربه ای چون سالها کیهان نویسی و ... در اردبیل در پیش روی ما قرار گیرد. در حالی که نقد فعالیت های دولت و حتی نقد فعالیت هایی که دولت انجامش نمی دهد و باید دولت ها بدانند که مردم اندیشمندی در اردبیل چه قدر خوب فکر می کنند، ضرورت دارد و شهروندان اردبیل قدر دست نویسنده های فکور را می دانند و به آن ها احترام می گذارند.

اما باید گفت که همین مردم فکور دیگر زیان مطبوعاتی بودن و شعار نوشتن را می دانند و همان طور که سالها روزنامه ها را نخریدند، می توانند کانال های فراوان نقادی امروزی را هم بایکوت کنند. لذا امید است که مطبوعاتی ها سعی کنند به جای نقادی های سطحی، اعتماد مردم اردبیل را در دوران آزادی بیان نسبی که امروز وجود دارد به دست بیاورند، که دوران وصل همیشه کوتاه است و هجران خودنمایی می کند.

@ardabilnote
Forwarded from نکته: جامعه شناسی تجربه (Momamad Zeinali)
کَد-یر: در باب ابتذال مدیریت

محمد زینالی اناری

@thing
photo_2017-11-23_20-29-56.pdf
381.6 KB
اردبیل، شهری گسسته از جهان

محمد زینالی اُناری
شمالغرب، 29آبان1396

@ardabilnote
اردبیل: شهری گسسته از جهان (ص1)
محمد زینالی اُناری
شمالغرب، 29آبان1396


اردبیل امروزه شهر جهانی نیست و شهری گسسته از جهان است و منطق خود را دارد و روش خود را اعمال می کند. منطق اردبیل، نه در ذهن مدیران و نخبگان آن، که در ذهن جمعی جاری است و توانایی اثرگذاری بر آن نیاز به برنامه های فرهنگی اساسی دارد، به شرطی که دولت ها با مشی یکسان آن را پیش ببرند. اما این منطق اغلب بر مدیران و نخبگان هم تأثیرگذار است. منطق این شهر، از مطالبه های بی حساب و کتاب آن برخاسته و تبدیل به شعارهای به ظاهر پرمحتوا شده و با ظاهرهای رنگین و به ظاهر جذاب بیان می شود.

امروز برخی از مردم این شهر، به مطالبه ی راه اهن پرداخته اند، حال آن که اصلاً اتوبوس های آن نمی تواند همیشه پر شده و مسافران را به تهران ببرد. هواپیمای اردبیل اغلب تنها به تهران رفت و آمد می کند و جز بخشی از تکنوکراتها و خاندان های دست به جیب مردم. دیگر توانایی استفاده از آن را ندارند و اغلب تنها یک پرواز درجه چندم دارد آیا این گروه محاسبه کرده اند که میزان مبادلات اقتصادی اردبیل با سایر مناطق چقدر است؟ آمارها نشان می دهند که در آمد سرانه ی مردم اردبیل از نصف کشوری کمتر است، بازارهای تجاری و شرکتهای اقتصادی بزرگی هم در آن وجود ندارد، پس مردم ما راه¬آهن را برای چه می خواهند؟ آیا جز این است که این تنها مطالبه ای صرف می باشد و به محاسبه ی عقلانی در پس آن چندان توجه نشده است؟

منطق محلی استان اردبیل، منطقی معیشتی است و همه چیز را از کسی که حاکمیت دارد مطالبه می کند. منطق معیشتی سعی می کند در سریعترین فرصت به نیازهای خود برسد و آن را همچنان دوران نومادیسم از فضای پیش رو شکار کند. او از دیرباز توان خواستن از ارباب و خان را نداشت، تابستان می گرفت و زمستان از حسابش کم می شد، اما امروزه او همه چیز را از حکومت می خواهد. مدرسه را دولت بسازد، بیمارستان را دولت بسازد، الی ماشاالله تا این که راه آهن را دولت بسازد. این مطالبه ی بدی نیست، اما در برابر آن چه اتفاقی می افتد؟ حقی که بر دولت است، این بود و عهدی که مردم دارند، آن نباشد که جنس ایرانی نخرند، پایان نامه را در زیرزمین پاساژ صفویه سفارش دهند، کارهایشان را بدون رعایت اصل برابری و با استفاده از روابط خصوصی انجام دهند، آیا این اصول را رعایت می کنند؟ فرهنگ در میان ذهن مردم توزیع می شود و این موضوعات به عملکرد بخشی از مردم که مستخدم دولت هستند نیز تأثیرات منفی خواهد گذاشت.

این درحالی است که از این سو منطق محلی اردبیل معیشتی است و از سوی دیگر منطق جهانی پیشرو، به دنبال رشد بوده و سرمایه های خود را با رخنه در روابط زیرزمینی و ارتباطات اقتصادی از سرزمین های معیشتی یعنی جهان سوم که فقط نیازمند تأمین معیشت خود هستند، بر می چیند. همان طور که در موضوع راه آهن مشهود است، منطق محلی اردبیل آزادی را توأم با همه چیزخواهی و شتاب بیش از حد انسان ها تجربه می کند، اما منطق جهانی، به تجربه ی صد سال اخیر دریافته است که حاصل این شتاب ها چیزی جز خسران و از دست دادن امنیت، آرامش و تخریب محیط زیست نبوده است.

منطق معیشتی، عقل کل باور، تک وجهی و هرمی است، یعنی جز خودش کس دیگری را قبول ندارد و در آن شهرها و روستاها به هم جک می گویند و همدیگر را تحقیر می کنند، بین اغلب عروسی ها به خاطر رسومات دعوا است و شهر در نزاع رتبه ی اول را دارد. در آن تفکر تعاونی وجود ندارد و مردم معتقدند اگر شریک خوب بود حتما خدا یکی برای خودش بر می گزید و قص علیهذا. در حالی که منطق جهانی به سوی تمدن تقسیم کار و تفاهم چند وجهی و روابط افقی در جامعه می شتابد و در آن نسلهای بسیاری از خانواده های جهان وطن به صورت دورگه تولید شده اند.

@ardabilnote
اردبیل: شهری گسسته از جهان (ص2)
محمد زینالی اُناری
شمالغرب، 29آبان1396

منطق محلی اردبیل، تکیه بر روابط محلی کوچک تر و کوچک تر دارد، گاه تکیه ی آدم ها بر خویشاوندان و طائفه شان است، گاه بر قرارهای قهوه خانه ای و آشنایان دار و دسته، گاه هم به صورت اشیاء جدید به نام جناح و هم خط. در این زمانه که مردم دنیا به دنبال احساسات جهان وطنی بوده و در قلب کشورهای پیشرفته از کشورهای عقب مانده فرزندخوانده می گیرند، در جامعه ی ما مردم اغلب به آشناهایشان در ادارات می گویند در بالا خدا و در زمین شما را دارم. اغلب مردم قبل از خواندن قوانین، به دنبال یافتن کسی هستند که کارشان را تسریع کند. در هر جا نوبتی هست، آشنابازی مشهود است. اما منطق جهانی، احزاب قانونی و سیستماتیک داشته و برای انسان ها محدوده های عقلانی تعریف کرده است. هیچ کس از نوبت خود عدول نمی کند.

این ها نه اسباب ستایش جوامع دیگر است که با تمام نظم و قانون پذیری مشکلات خاص خودشان را هم دارند، اما به هر رویه امروز کشورهای مرفه و درحال توسعه نامیده می شوند. در حالی که ما سالها است تلاش می کنیم با انتقال تکنولوژی و قلمه زدن دانشهایی که کشورهای دیگر فاتح و کاشف آن بودند، از حالت جهان سومی مان در بیاییم. حال اگر این حالت جهان سومی در ایران باشد، شامل کلان شهرها و شهرهای صنعتی می شود و اگر تهران، تبریز، اصفهان و ... جهان سوم باشند، اردبیل را می توان جهان سی و سوم لقب داد.

@ardabilnote
♦️گروه سینمای هنر و تجربه اردبیل برگزار میکند:"به یاد دریاچه اورمیه"
اکران فیلم گمیچی همراه با نشستی با عوامل فیلم
چهارشنبه/6عصر/سینما انقلاب اردبیل
توجه:جهت حمایت ازدریاچه اورمیه بلیط بصورت نیم بهاست
Forwarded from Shafi Shafiei
نماز بر پیکر رئیس شورای شهری که سالها چوب تهمت و افترا را خورد و پس از یازده سال تبعید در شهر خود به خانه آرامش بازگشت


@ardabilnote
نشست هم اندیشی بررسی تاثیر شبکه های اجتماعی بر کتابخوانی


@ardabilnote
Forwarded from محمد زینالی
صدا ۱۹۱.3gpp
16.9 MB
کتابخوانی در جهان شبکه ای
محمد زینالی اناری
کتابخانه عمومی اردبیل

@ardabilnote
دقیقا چه زمانی مرده ها زنده خواهند شد؟

@ardabilnote
زندگی های خارج از گود

محمد زینالی اناری
روزنامه اعتماد ۶دی۱۳۹۶

@thing
Forwarded from مَطلَع نیوز
🔵 پرونده ویژه مطلع نیوز:


⭕ چرا مدیران استان اردبیل، نمیخواهند یا نمی توانند از دولت دفاع کنند؟


✍ یادداشت اختصاصی از محمد زینالی اناری:



🆔 @Matlanews


🌀 www.matlanews.ir/?p=6202
شهر یخبندان
محمد زینالی اُناری، پژوهشگر فرهنگ عامه

اردبیل مرده است، سالها است که به جسدی بی روح تبدیل شده، یخ زده و توان تکان دادن خود را ندارد. شهر به روز آخر خود رسیده و از دار دنیا رهیده، مردمی به جای گذاشته که در فضای مردار آن راه می روند و بدون روح شهر، احساس کاذبی دارند که زندگی می کنند. بدون این که یک شهر روح داشته باشد، آن چه در آن وجود دارد، زندگی نیست، آن ها بدن هایی متحرک اند که تصور می کنند وجود دارند. باید یکی پیدا شود به آن ها بگوید که مرده اند و به قول ملانصرالدین هنوز بدن فیزیکی شان سرد نشده که متوجه این قضیه بشوند. به تدریج سرد خواهند شد و یخ خواهند زد.

یخ، این ویژگی را دارد که در آن روح وجود ندارد، انرژی جنبشی آن به صفر نزدیک تر است و ذرات آن نمی توانند با هم برخورد سازنده داشته باشند. در حالی که در میعان، ذره ها آزادترند، به هم می خورند تا حرکت کنند. آدم های این شهر، به هم اطمینان ندارند و برای سپردن فرزندان شان به همسایه اعتماد لازم را ندارند. هیچ دو نفری نمی توانند با هم مشارکت کاملی برای شکل دادن به روابط و شکل دادن تعاونی داشته باشند. گفت و گوهای مردم اغلب به صورت هیجانی است و هیچ گفتگوی عقلایی بین دو نفر منجر به شکل گرفتن ایدئولوژی مشترک نمی شود. چرا که برای در میان گذاشتن ایدئولوژی های شان به هم اطمینان ندارند، حرف خود را پنهان می کنند، از هم دیگر پنهان می شوند.

تفکر عمودی در میان آنان رسوخ کرده است، هر شهرنشین یک تصمیم گیر مطلق و متکلم الوحده، هر یک شاهی برای خود است، هیچ کس تفکر جانبی یا افقی برای شکل دادن همبستگی ندارد. به همین خاطر در اغلب محلات، هیچ کس به هم سلام نمی کند و در خیابان ها که به قول مودب، به شکل مرده های حرفه ای راه می روند و خصمانه به هم می نگرند. و در واقع نگاه هایی که به تیزی برای پائیدن هم، بدون سلام رد و بدل می شود، همدیگر را مانند اشیائی دیدنی مصرف می کند و این خصمانه است. در گذشته رابطه ها به تأسی از تفکر عمودی، به شکل ارباب و رعیتی بود، اینک ارتباط شهرنشینان با هم به شکل ارتباط با اشیاء در آمده است.

تجسدهای بی صدا از کنار هم می گذرند و صدایی به اشتراک گذاشته نمی شود. سلام، گرمای روح بخش و معنای اعتمادش را از دست داده است. مردم به یخ های بی شمار غریبه از هم تبدیل شده و به چنین وضعیتی عادت کرده اند. مردمی یخ زده، روح شهر را به سردی تبدیل کرده اند، تا جایی که هیچ کس را یارای این نیست که به برده کردن فروشندگان و حقوق های پایین اعتراض کند. هیچ تبادل نظری در خصوص معیشت فرودستان که به شکل برده استفاده می شوند، اتفاق نمی افتد. هیچ نشستی در دانشگاه برای طبقات محروم که چندی پیش متهم اصلی اغتشارات در شهر بود برگزار نمی شود. آن مجسمه ی شاه اسماعیل خشکش زده و توهین استخدام «خانمی با روابط عمومی بالا» را برای شهر پاک صفوی جدی نمی گیرد!

اردبیل در غیاب گفت و گو و تفاهم اجتماعی، به شهری بی روح، بدون گروه مرجعی که بخواهد مسائل شهر را بیان کند تبدیل شده و به جای چانه زنی شعرا و پیش کسوتان مطرح، دلالان و تاجران ناپیدا می توانند برای شهر سرنوشت تعیین کنند. پول عیار و معیار توانایی و قدرت مردم ساده و مردم متشخص شده است. دیگر سواد و مهارت ادبی تفاخر به شمار نمی رود و گفت گو و خطابه ارزش نیست. در چنین وانفسایی، هر بچه ای که بخواهد یا بتواند، می تواند پیشروی مردم شهر باشد. آن گاه از چنین بچگانی، آدم هایی خودبین تولید می شود که سرنوشت مردم را مانند یک تیله گم کند. سایرین، به شکل آدم هایی بدبین، در گوشه ای به زندگی تُک می زنند تا کی به سر آید.

@ardabilnote