یادداشت
114 subscribers
100 photos
10 videos
30 files
56 links
درباره شهر اردبیل
Download Telegram
نومادیسم
توریسم
نومادوتوریسم

@ardabilnote
پیرامون نقد در اردبیل
محمد زینالی اُناری

هر ازگاهی در یاداشت های متنی و نشریات، نوشته هایی درباره ی نقد و نقادی به ویژه در حوزه ی سیاسی می خوانیم که ما را متوجه جایگاه های قدرت می کند. به ویژه در اغلب این نقدها، مطالباتی وجود دارد که چنین می نماید که گروهی را دست مایه ی نقد کرده است. اما باید دانست که این نقد بیچاره، رشته ای فلسفی بوده و هر کسی نمی تواند عَلَم نقد و نقادی را به دست بگیرد. ولو این که فلسفه هم خوانده باشد، برای داشتن یک نقد درباره ی کار یا عمل شخصی، لازم است که یک فعالیت فکری عمیق درباره ی عمل یا فعالیت های مربوط به هر توده ای را انجام دهد. اما این که در اردبیل چگونه در خصوص موافق و مخالف نقد به عمل می آید، باید دید که اصلا این فعالیت عمیق صورت می گیرد یا نه؟

در ثانی، هر رشته ای می تواند به عنوان فلسفه ای از علوم طبیعی یا انسانی ضرورتی برای نقد و نقادی فراهم بیاورد. فرض مثال این که مشخص شود چه مقدار آب در اثر احداث یک سد زیر کشت رفته یا یک راه مواصلاتی چقدر توانسته است در رونق گردشگری منطقه ای موفق باشد یا نباشد، یا این که در اثر احداث راه آهن و راه خلخال به ماسوله چقدر سود حاصل مردم پارس آباد و خلخال می شود، این ها باید محاسبه شده یا این که گمانه زنی شوند و طرح همین محاسبه ها و گمانه زنی ها، خود نوعی نقد محسوب می شوند و چشم انداز فکری مردم را به احداث این تأسیسات باز کرده و آن را تبدیل به مطالبه می کند. لذا ضرورت نیست در خصوص راه یا کارخانه ای مدام گفته شود که فلان وزیری کارش بد بوده است، چون بودجه ی راه آهن یا جاده ی ماسوله را نداده است.

از این رو، می توان دید که هر رشته ی علمی ای اگر زمینه ی محاسبه یا فعالیت ذهنی عمیق دیگری را به دست دهد، فرصت و ارزشی برای نقد و نقادی است و ضرورت ندارد شعارهای مکرر و متعددی سر داده شود. یا علیه این و آن بیانیه های مطالبه گرانه، بدون استدلالهای علمی، صادر شود. وگرنه نتیجه ی داشتن نقدهای مطالبه محور بدون محاسبه و استدلال، و جذب مردم برای توجیه چنین طرحهایی شبیه احداث کارخانه ی پتروشیمی ای می شود که برای چنین روزی نیاز های به آب آن محاسبه نشده بود و امروز می بینیم که چقدر هزینه لازم است که این کارخانه به آب برسد ولی متأسفانه در آن زمان به خاطر سطحی نگری در نقد و نیاز به کارخانه ها طرح نگردیده بود.

امروز دیگر روش های دوران دولت دکتر احمدی نژاد زیان خود را نشان داده است و ما می بینیم که باز هم افراد زیادی در آن تیپولوژی در استان اردبیل زندگی کرده و نقد می کنند و متأسفانه خطر بازگشت به چنین تفکری به نازکی موی سر است. چرا که وضع علم و دانش در استان اردبیل هم افول کرده و برعکس، وضع منزلت اغلب کسانی که مدرک به دست گرفته اند، بسیار خودستایانه است. از این رو ساخته شدن بمب ئیدروژنی از این نوع تفکر که می تواند موجب شکل گیری یک نوع چرنوبیل در اردبیل شود، بسیار بالا است. خطری که موجب می شود نقادان زیاد جوانی در سایه سار توسعه ی مطبوعات پرورش یابند که به سرعت می خواهند دیدگاه های مربوط به طیف موافق یا هادی خودشان را مطرح کنند و نقد بپزند، بدون این که ببینند این نقدها و شعارها در سالهای گذشته چه بر سر ما آورد.

هر کسی می خواهد در مطبوعات نقد کند، باید دو سه کتابی در زمینه ی فلسفه علم بخواند و سپس وارد عرصه شود. متأسفانه ما میبینیم که مطبوعات در اردبیل در بهترین حالت اسیر علم ناب مطبوعاتی بودن است و این ساحت فکری در اردبیل هیچ رزقی برای اندیشه نمی جوید. به همین دلیل است که احتمال دارد تجربه ای چون سالها کیهان نویسی و ... در اردبیل در پیش روی ما قرار گیرد. در حالی که نقد فعالیت های دولت و حتی نقد فعالیت هایی که دولت انجامش نمی دهد و باید دولت ها بدانند که مردم اندیشمندی در اردبیل چه قدر خوب فکر می کنند، ضرورت دارد و شهروندان اردبیل قدر دست نویسنده های فکور را می دانند و به آن ها احترام می گذارند.

اما باید گفت که همین مردم فکور دیگر زیان مطبوعاتی بودن و شعار نوشتن را می دانند و همان طور که سالها روزنامه ها را نخریدند، می توانند کانال های فراوان نقادی امروزی را هم بایکوت کنند. لذا امید است که مطبوعاتی ها سعی کنند به جای نقادی های سطحی، اعتماد مردم اردبیل را در دوران آزادی بیان نسبی که امروز وجود دارد به دست بیاورند، که دوران وصل همیشه کوتاه است و هجران خودنمایی می کند.

@ardabilnote
Forwarded from سیران_نیوز
معرفت حسین (ع) باید به نشستها و بحثهای دانشگاهی راه یابد، در حالی که آن را به یک پیاده روی و وزنه برداری سنتی با طوق و علم تقلیل داده ایم.ardabil.isna.ir/Default.aspx?NSID=5&SSLID=46&NID=18820
توسعه؛ هنر یا داد و ستد
محمد زینالی اُناری

شاید سوای همیشگی توسط برخی از افراد مطرح شود که چرا میزان بودجه های اردبیل کمتر است، اما در جاهای دیگر بیشتر است. شاید بپرسند که چرا اردبیل نمی تواند مانند استان های برخوردار از صنعت و توریسم مانند اصفهان و مشهد رشد و توسعه ی اقتصادی داشته باشد. البته این سوال ها اغلب از نارضایتی از وضع موجود بر می خیزد و چه بسا طرح این سوال ها هدفی غیر از توسعه داشته باشد. اما وقتی چنین سوالی مطرح می شود، باید جنبه های اجتماعی طرح سوال یادآوری گردد، سپس سوال می تواند به راحتی دنبال جواب خود برود.

اگر گذاری به اتوبان اردبیل تا پلیس راه مشکین داشته باشید، می بینید که اتوبان به ویژه در مسیر برگشت سراسر پستی و بلندی است و جاده به قول خودمان آلچاغ هوندؤر است و طبیعی است این به زیرسازی جاده توسط شرکت هایی است که به راحتی توانسته اند در امانت خیانت کنند. مفهوم این اتفاق این است که این دیگر بودجه ی نداشته نیست و بودجه ی این راه تزریق و راه ساخته شده، اما در احداث آن، خیانت به عمل آمده و هم از نظر کار شرکتهای خصوصی و هم از نظر نظارت مدیران مربوطه توسط مردم اردبیل صورت گرفته است. پیش از فکر کردن به بودجه های نیامده، باید بدانیم چرا بودجه های موجود را این قدر مشمئزکننده خرج کرده اند؟

وقتی در اتوبان کاشان به اصفهان می رفتیم، همه اش یاد اتوبان نصفه و نیمه ی منطقه ی خودمان می افتادم، جاده ی اصفهان، مانند ترومپتی که پیش روی راننده ی صالح عطایی در داستان دلی دومرول و دن کیشوت نواخته می شد، بود؛ چون صاف و بدون پستی و بلندی بود و می توانستیم آن را به تمام سازهای کوک جهان تشبیه کنیم. در صدکیلومتری اصفهان همسرم گفت می گویند این شهر دست انداز ندارد، پاسخ دادم بعید است که تمام آسمان ایران یک رنگ نباشد، اما نبود. تا خود سی و سه پل دست انداز نداشت.طبیعی هم بود، چرا که هنر در شهر اصفهان، آسمانی پهناور دارد و می تواند مردمی را تربیت کند که هم مدیرانش و هم مردمش به پیام های بصری اعتقاد داشتند. اما در اردبیل، شیوه های شبان رمگی در کنترل رفت و آمد مردم به کار بسته می شود تا با دست اندازهایی که مانند "بیز" به فنرهایماشین وارد می شود، خود را کنترل کنند.

پانزده سال پیش وقتی که از دانشگاه و سربازی فارغ شده بودم و با تمسخر به من گفتند که برای مدرک فنی حرفه ای وام میدهند، به این فکر کردم که در حوالی محل کار پدرم، از استاد مس گری فن قلمزنی یاد بگیرم، او به من گفت که در این کار نان نیست و برو داد و ستد را یاد بگیر، زندگی در بده بستان جریان دارد. اما همان وقت در اصفهان می دیدم که زندگی چقدر در هنر جریان داشت و اساتید ریش بلند هر هفته در نمایشگاه ها تجلیل می شدند. وقتی در سال 1380 به اصفهان رفتم، در نمایشگاه گروهی هنرجویان یک هنرستان دیدم که تابلوهای تمرینی با مبلغ هایی که الآن هم به ذهن من زیاد به نظر می رسد، فروخته شده بودند. در حالی که بسیاری از لیسانس های نقاشی اردبیل چاره ای جز تابلونویسی و پلاکارد نویسی نداشتند، کار به جایی رسید که حتی حال همه از پلاکارد نویسی هم به هم خورد، الان هم همین تجربه در بنرهای تبریک برای مدیران تکرار می شود و یک زمانی از این هم به هم خواهد خورد.

کار اردبیل، تولید انسان رقابت جو است که اساس سازمان حرفه ای سرمایه داری است، اما مردم رقابت جوی این استان، بیشتر به دنبال رقابت در بازار سرگرم هستند تا در تولید. چرا که استاندشان از همان اول آن ها را به سمت داد و ستد و رقابت در بازار تشویق می کند. نتیجه این می شود که انسان ها همه چیز را به برنده شدن در بازار و زندگی روزمره تقلیل می دهند. من که چهارده سال است در چندین مورد تغییر مکان محل زندگی، نفهمیده ام همسایه چه مزه ای دارد. شهری که همه ی عناصر آن داد و ستد و رقابت باشد، دیگر هیچ پیوندی انسانی در آن بدون منفعت شکل نمی گیرد. در نتیجه، عین این که آدم وقتی از بزرگراه زنجان به سرچم می آید و تا خود سه راهی تابلوی اردبیل را می جوید، در خود این شهر هم احساس غربت می کند.

در نتیجه، در شهری که همکاری برای زندگی یک تابو است، تولید و تعاون شکل نمی گیرد و به جای آن، رقابت تا به آن جا پیش می رود که در ساخت و تولید بخش های زیرساختی شهر، هیچ دقتی نمی ماند. هنر می تواند ذهن و روح انسان را صیقلی دهد و توجه او را به نشانه های بیرونی و پیام های بصری تیز کند. اما بی هنری و تقلیل زندگی به داد و ستد و در واقع شکار معیشت روزمره، ذهن انسان را به جز پول و کسب سود و منافع به چیز دیگری متوجه نمی کند. توسعه، که نیازمند هنر و ذهن های دقیق و صبور است، در شهری که مردمش- به جز اندک هنرمندان فرهیخته ای- به صبر و هنر ارج نمی نهند، یک پیام نامفهوم است و حتی اگر مانند اتوبان اردبیل مشکین هم ایجاد شود، سرنوشتی جز پستی و بلندی، بی عدالتی و کج سلیقگی نخواهد داشت.

@ardabilnote
محدوده های آقا بودن
صفحه اول

محمد زینالی اناری

(1)   آقا

امروز پسرم برای اولین روز سال تحصیلی به مدرسه رفت. امسال او در مدرسه ی جدیدی درس میخواند که پس از توضیحات بسیار توانستیم مدرسه ی او را عوض کنیم. این مدرسه یک تفاوت با مدرسه ی قبل داشت. مدرسه ی قبل دولتی بود و در حاشیه ی شهر، که مربوط به شهرک جدید التأسیس مربوط به مسکن مهر است. اما خانواده های موجود، اکثر خانه ها را از فرهنگی ها و کارمندان خریده اند. به این صورت که اغلب خانه ها را صاحبخانه ها به خاطر عدم نیاز به آن ها به کارگران ساختمانی فروخته اند، یا در ازای بدهی و دستمزد به آن ها داده اند. به طور خلاصه شهرک فرهنگیان تبدیل به شهرک کارگران شده است.

خلاصه، امروز وقتی پسرم که یک سال در مدرسه ی شهرک کارگران درس خوانده بود،  به مدرسه ای در داخل شهر رفت، خیلی خوشحال شده بود. او می گفت پدر امروز خیلی خوب بود. به من می گفتند آقای زینالی. گفتم مگر در مدرسه ی قبل چه می گفتند؟ پاسخ داد: فقط می گفتند زینالی. به این ترتیب با شش ماه تلاش من به خاطر مشکل عدم حضور همسر در منزل در هنگام شیفت صبح و توصیه ی ناظم مدرسه مبنی بر تغییر مدرسه او، که معتقد بود پسر من باکلاس است و سایر بچه ها او را کتک می زنند، جور دیگری پاسخ دادده بود. گذشته از این که مدرسه ی جدید به صورت هیئت امنایی اداره می شود.

با یک جابجایی مدرسه و پرداخت اقساطی هزینه ی چند صدهزار تومانی، پسرم آقا شده بود و احساس تشخص کرده بود. به این صورت، می توانستم تفاوت منطقه ی زندگی و هزینه ای که موجب آقا شدن فرزندم بود را با چشمان خودم ببینم. آن خوشحالی ناشی ازاحساس منزلت، احساس احترام و پذیرش اجتماعی در پسرم، موجب شد که دوباره به مدرسه ی قبلی و فضای پیرامون آن، معلمان و نظرات آن ها بازگردم. آن ها می گفتند که بچه های این منطقه شلوغ هستند و نمی شود آن ها را کنترل کرد. حتی جلوی چشم خودم معلم یکی از بچه ها را به خاطر درآوردن شلوار در داخل کلاس درس سیلی زده بود.

(2)   نور وجودی آقا

همین هفته ی پیش بود که یکی از بچه ها که به خاطر نداشتن محیط بازی در کوچه بازی می کرد، توسط یک پسر نوجوان که خودروی پدرش را بدون گواهینامه بیرون میبرد، آسیب دیده بود و ما رفتیم به عیادتش. بچه ها زیر نور آفتاب و در سایه ی ابرهای زمستانی، مدام در کوچه ها بازی می کنند. نه پارکی هست و نه فضای ورزشی. خود ما به خاطر بردن فقط همین پسر به فضاهای ورزشی یک نیم روز را از دست می دادیم و یکی از والدین مجبور بودیم عصرها به صورت مسافرتی زندگی کنیم. آن خانواده هایی که نمی توانستند فرزندان شان را به این صورت جابجا کنند، آن ها را به صورت تیمی به کوچه اعزام می کنند تا زیر نور طبیعی رشد کنند.

یکی از مشکلات اصلی این منطقه، که اگر روانشناسان و پزشکان بررسی می کردند خیلی خوب می شد، این بود که خانه ها به موازات هم و در بالین ساخته شده اند و اجازه نمی دهند نور آفتاب به خصوص به طبقات زیرین دسترسی پیدا کند. در نتیجه، به طور میانگین از نیمه های شهریور تا نیمه های اردیبهشت نیاز به استفاده از وسایل گرمایشی در خانه ما پیدا می شود. تا جایی که متوجه شده ام، یکی از دلایل افسردگی و کاهش ویتامین D زندگی در فضای خسته و تاریک، نور و در نتیجه انرژی کم می باشد. البته وزارت بهداشت به این مسائل در احداث خانه ها رسیدگی نمی کند و فقط مسئولیت درمان را دارد و در زمانی که این خانه ها ساخته می شد، اتفاقا به فکر این بود که خانواده ها را با پزشک بالای سرشان و از نزدیک مورد نظارت قرار دهد.

در سالهایی که در مدرسه راهنمایی تحصیل می کردم، اغلب همکلاسی های من سیاه سوخته بودند و از روستاهای اطراف می آمدند. آنها طول تابستان را در ییلاق ها و روستاها چوپانی و مزرعه داری می کردند و شاگردانگی پدر را می کردند و اتفاقا آئین خانه ساختن و فروختن شیر و میوه را هم به خوبی یاد گرفته بودند. به همین جهت اغلب آن ها از مدرسه به سوی کارگری ساختمان و وردستی در مغازه ی آغا می رفتند. شلوغی که آن ها می کردند و توسط معلم با سیلی های افسری تنبیه می شدند، احتمالاً ناشی از زندگی طبیعی و نور وجودی شان بود که توسط انرژی خورشیدی در فصل تابستان دریافت کرده بودند.  هیچ چی دیگه!! ان ها به آغوش نور وجودی بازگشتند و شهرها پر از حاشیه نشین و کارگرانی شد که امروز به خاطر نداشتن سواد و بیمه در معرض مشکلات هستند.

@ardabilnote
👇👇👇👇
👆👆👆👆
محدوده های آقا بودن
صفحه دوم

(3)   این مطلب بحث مفصل تری می خواهد، از ضرورت وجود مشاور در مدارس حاشیه شهر، تا فضاهای بازی و ضرورت تولید و تزریق ویتامین D و برنامه های عمومی و شاد در شهرک ها. تحلیل جامعه شناختی آن هم بسیار مطول خواهد بود. اما به ذکر چند جمله می توان اکتفا کرد. امروز موضوع منزلت اجتماعی با بازخوانی بحث آقازاده و اشراف زاده با ژن برتر متجلی شده است و ناشی از اشتباهات یک گروه و شفاف ساز های گروه مخالف آن می باشد. اما باید توجه کرد که فاصله ی بین یک لایه از منزلت با لایه ی دیگر حتی در سطح تغییر مدرسه هم فرق می کند، چه برسد به این که یکی پدرش سالها وزیر باشد و دیگری پدرش همیشه کارگر. حتی در شهرک های تازه و با اسم فرهنگیان هم زندگی کارگری میشود، اما در صورت داشتن شغلی در مرکز شهر، شغلی ثابت و یک خودرو فکسنی، می توان یک پله آقاتر بود.  

 @ardabilnote
از خودبیگانگی اردبیل

محمد زینالی
۲۹شهریور۱۳۹۶، فروغ فردا، شماره۳۹

@ardabilnote
چرا اردبیل درجا میزند ولی تبریز پرواز میکند
محمد زینالی اناری
سارای، شماره۲۷

@ardabilnote
سرمشق های چوپانی
محمد زینالی اناری
روزنانه اعتماد، ۱۹مهر۱۳۹۶

@thing
📌اگر دوست دارید زوایای خاص زندگی روزمره را مطالعه کنید و به معنای نهفته برخی بدیهیات پی ببرید، ما کانال " نکته" را به شما پیشنهاد می کنیم؛ "نکته" به پدیدارشناسی زندگی روزمره می پردازد.
@thing

💦
پاواروُت

محمد زینالی اُناری

در فرهنگ شهری اردبیل، به سبقت از سمت راست در میدان ها "پاواروُت" گفته می شود، معنایش این است که شخصی بتواند دور میدان را از از دورترین نقاط به مرکز میدان دور زده و از راهی حاشیه ای به طوری که باقی ماشین ها جلویش نباشند، بگذرد و از همه جلو بیفتد. شاعری گله کرده بود که آموزگار هندسه را نمی بخشد، چرا که بر خلاف درس او، کوتاه ترین راه، هیچوقت خط راست نبوده است. به نظر رابرت مرتون، گاه کج رفتن و کجروی بخشی از مردم را از دیگران جلو می اندازد. رفتار ترافیکی مردم، مظهری از رفتار اجتماعی آنان است. وقتی کجروی در امور آن ها را ترقی می دهد، طبیعتاً آن ها مدام به این فکر هستند که پاواروت بلندی بردارند و با رد شدن از دور ماشین های دیگر راه خود را بقاپند.

سالها پیش در مجموعه ای کار می کردم که مدلش چنان گونه شده بود که خیلی از همکارانم وقتی که با جان و دل کار می کردم، به من می گفتند: " فلانی تو خیلی زحمت می کشی اما برای چه؟ به جای ارتقای تو، روزی می رسد کسی را که اصلاً زحمتی نکشده به جای تو ارتقا دهند. همین طور هم شد، پیشگویی های آن ها ناشی از اطلاعاتی بوده است که من به خاطر عشق به کار نسبت به آن بی اعتنا بوده ام. از خارج از سیستم و با تکیه بر نفوذ موفقیت های سیاسی کلان تر، اشخاصی وابسته که اصلاً سیستم ما را نمی شناختند، مدیر شدند و بدون این که زیر و بم کار را بدانند، شروع کردند به دستور دادن و خرابکاری. آن هایی که می خواستند به خاطر امر کردن، که کار راحت تری است، و دریافت حقوق بیشتر مدیر شوند، خوب می دانستند که باید قوسی زده و پاواروُت بلندی بردارند و پشت ماشین های دیگر نمانند.

وقتی در خیابان، میدان و حتی سیستم کاری مردمی ساعت ها می ایستند تا به صورت معقول و با رعایت حقوق و اخلاق راه بروند، یکی می رسد و با دور زدن از همه می تواند جلو بیفتد، آن وقت ساخت میدان، یعنی باز بودن در دیزی، هم به او اجازه ی چنین دور زدنی را می دهد، ساخت سیستم های اقتصادی و اجتماعی هم این اجازه را می دهد که برخی از افراد با پیوستن به دیگران یا سیستم های خارج از محور اصلی راه به طور جادویی امتیازی را درون سیستم به دست بیاورند. در نتیجه، ارزش و اهمیت آن راه های عقلانی و سیستمی از بین می رود و امروز شاهد آن هستیم که بسیاری از ترافیک ها در حاشیه ی میدان اتفاق می افتد. یعنی دور زدن و باندبازی هم دیگر شورش در آمده است.

نتیجه ی این همه کمربندزنی و قاپ زنی امتیازات این شده است که امروز ساحلی بر لب دریای آشنابازی و دوست پارتی پیدا شده است و هیچ کس دیگر به راه عقلانی سیستم برای ارتقای شغلی نگاه نمی کند، کار کردن ارج و مزد ندارد و مزد را آن کسی می گیرد جان برادر که پاواروُت برمیدارد و اصلاً کار واقعی را سرلوحه ی فعالیت های خود قرار نمی دهد. کار عقلانی و توجه دقیق به ارزشهای اصلی سازمان ها و امور پیش رو از بین می رود. در نتیجه پاواروُتیسم موجب می شود که هیچ کاری ارزش نداشته باشد و اگر امروز آمار اختلاس ها، تلاش برای استخدام پسر کارکنان حتی در دانشگاه ها و ... دیده می شود، نشان از آن است که در جامعه ی ما کار با اجر و مزد دیگر ارزش و معنایش را از دست داده است و راه راست، راه رستگاری نیست.

خدایا به فریاد ما برس🙏🏻

@ardabilnote
Forwarded from ناصر غلامی
اخیرا شنیدم یکی از دوستان در یکی از ادارات به کارهای غیر اخلاقی روی آورده و برای مافوق خود خبرچینی می کند و اطلاعات همکاران را در اختیار رییس قرار میدهد . یک بار که به دیدنش رفته بودم غیر مستقیم از او در باره وضع و روزش پرسیدم گفت آقا من یک عمر اشتباه می کردم الان نمی توانم پسرم را جایی استخدام کنم او دارد تاوان اشتباهات مرا میدهد از بس با صداقت کار کردم نتوانستم برای خود ارتباطی ایجاد نمایم و رشد کنم در حالیکه دیگران خود و فرزندانشان از این طریق به هر جایی رسیدند . با خود فکر می کردم باید به حال این جامعه و مردم گریست که اینگونه ارزشهایش وارونه میشود و مردم در پیمودن راه راست دچار تردید می شوند .
تفکر عملی دکتر مجید خدابخش
محمد زینالی اناری
فروغ فردا، ۱۰آبان۱۳۹۶

@ardabilnote
چشم انداز انسانی دریاچه شورابیل - اردبیل
عکس: محمد زینالی اُناری
لطفا گوسفند باشید

محمد زینالی اُناری

امروز به سبب کارم به محیطی مراجعه کرده بودم که باید با افراد به مدت پن تا ده دقیقه مصاحبه کرده و موارد کاری مربوطه را تشخیص می دادم. افراد مراجعه کننده، چندان کسوت متشخصی نداشتند و طبع بسیاری از افرادی که مشکل داشتند، داغ ننگی داشتند و با آن ها چندان که باید در باره ی یک فرد عادی رفتار شود، رفتار نمی شد. متصدی ای که آن ها را به دفتر محل کار من می آورد، به صورت چهار، پنج و گاه تا شش نفر وارد اتاق می کرد و من شروع می کردم به پرسش درباره ی زندگی، زن و مسائل مربوط به امور داخله ی آن ها.

من به متصدیان اعتراض می کردم و می گفتم که به این صورت فله ای آدم ها را نیاورید و به ایشان مثال می آوردم که در این شهر بسیاری از مردم نسبت به پذیرش فله ای مردم در مطب پزشک معترض بودند و می گفتند متاسفانه رفتاری مانند گوسفند با مردم دارند و به صورت گروهی و بدون توجه به طرح موضوعات مربوط به حریم خصوصی در اتاق پزشک برخورد می کنند. این رفتار آن ها و اعتراض مردم که این رفتار را با گوسفند شمردن شان مقایسه می کردند، مرا یاد عنوان کتاب لطفا گوسفند نباشید انداخت.

گفتم پس چرا نویسنده ی این کتاب از شریعتی و حلاج و سعدی پیام می آورد و انسان را معاصر ایرانی را به دنبال خودآگاهی، خنده و عشق می فرستد؟ آیا در چنین شرایطی که انسان قرار است به صورت رمه ای پیش پزشک برود و در پیش چشم بر و بر سایر شهروندان به طور خصوصی به پزشک بگوید دمبه ام درد می کند یا علف به دهانم مزه نمی دهد! نویسنده ی کتاب لطفا گوسفند نباشید می خواهد ما بفهمیم عشق یعنی ایثار و برای فهمیدن آن به نور خورشید تماشا کنیم تا ببینیم چه چیزی ایثار است. اما وقتی که به صورت فله ای پیش افرادی رفتیم که از بهترین دانشگاه های ایران فارغ التحصیل شده اند که به ما بفهمانند عشق یعنی درآمد، عشق یعنی معاینه ی گروهی مردم عادی.

حال من نمی دانم که این مردم عادی که نه ننگ خورده اند و نه مدعی اند به ایشان انگ زده شده است، چگونه می توانند کلک برخی پزشکان برای شلوغ نشان دادن مطب ها را باور کنند و نوبت به افراد آسیب دیده ی دیگری برسد که من با ایشان مواجه شوم و به صورت گروهی بیایند پیش روی من صف بکشند و بر و بر نگاهم کنند. ان گاه فکر می کنم میبینم در چنین شرایطی که بر متولیان امر طبابت و متصدیان امور در هم برهمی که من با آن کار می کنم یا نباید چنین کتابی منتشر شود، یا این که برای این که مردم چنین شرایطی را بتوانند تحمل کرده و با تناقض های متافیزیکی مواه نشوند، محمود نامنی را مجاب کنیم که اسم کتابش را عوض کرده، روی جلدش بنویسد: لطفا گوسفند باشید!

@ardabilnote
Forwarded from Deleted Account
سخنرانی جناب آقای زینالی کارشناس امور اجتماعی بهزیستی استان در همایش پیشگیری اولیه از اعتیاد - انجمن پیشگیری اولیه از اعتیاد بهزیستی شهرستان نیر