نوستالژی با معماری
محمد زینالی اُناری
مردمی که بیش از پنجاه سال در اردبیل زندگی کرده اند یا درباره ی آن شنیده اند، احتمالا می دانند که یکی از خاطراتی که همواره نقل می شود، وجود مشاهیر و افراد مرجع در فرهنگ شهری اردبیل بوده است. از این میان سه گروه مهم از افراد مرجع بوده اند که به زمان خودش، یعنی حدود پنجاه سال قبل، صاحب ارج و قرب بوده است. این سه گروه، "روحانیون"، "متخصصین"، "شاعران و ادیبان" بودند که در این زمره قرار می گیرند. مردم اردبیل در رفتار روزمره ی خود، ایمان را در پیشگاه روحانیون، تحولات شهری را از عملکرد متخصصین و بالاخره همدلی و همراهی را از کلام شاعران و متون ادبا در یافته اند.
گروه مرجع، مانند پیشروان و مترجمان رفتار مناسب بوده اند که برای مردم سنجه ی رفتار و کسب معنا محسوب می شدند. اما متأسفانه، در بیست سال اخیر، به خاطر کثرت مهاجرت و افزایش جمعیت شهر، این پایگاه از بین رفته و نوعی هرج و مرج در برساخته شدن افراد ذینفوذ و اثرگذار به میان آمد. بسیاری از مردمی که در شهر می جوشیدند، بیشتر به دنبال کسب جای خالی کدخدا و ریش سفید بودند و به همین خاطر، افراد ذینفوذ خاصی در شهرشکل گرفتند که بیشتر در مجالس ترحیم، بنگاه های معاملاتی و میهمانی های دیده می شدند و فرهنگ غالب فرهنگ آنان بود.
آن ها گروه مرجع را از سکه انداخته و اصالت را در خود و خاندان خود می دانستند و به تدریج شهر تبدیل شد به شهری که به جای کتابخانه و فرهنگ سراهای متعدد، بازارهای مختلف خوردنی و پوشیدنی تبدیل کردند. جای گروه مرجع از فرهنگ به بازار تبدیل شده و رفته رفته افراد صاحب فرهنگ ضعیف تر و تجار و خرده فروش ها تقویت شدند. اینک مردم با فرهنگ شهر دلشان شکسته و روح شان از این وضعیت به تنگ آمده است.
بعد از گذر یک ربع قرن که افراد ذینفوذ شهر را بر روی سر خود گرفته و به صورت شهری فاقد فرم و کلیت در آوردند، بر مسائل اقتصادی و سیاسی آن تأثیر گذاشته و محیط زیست آن را قدردانی نکردند، جمعی از اهالی باصفا و با فرهنگ شهر تصمیم گرفتند، آن یادگاران دیرین را به یاد بیاورند. دوران زیادی بود که شعر عاصم چندان رخصت نمی یافت، اما اهل فرهنگ او را قبل از این که با مردم شهر و برای همیشه قهر کند، بزرگ داشتند. نباتی را که سالیان سال اعتماد و حمایت اجتماعی را برای مردم اردبیل معنا کرده بود، بارها عزت گذاشتند. متخصصین هجرت کرده را به جمع های گرم شهروندان اردبیل دعوت کردند.
این حقیقت که از دکتر معماری مجددا در اردبیل تجلیل می شود، یک خاطره ی به یادماندنی برای آینده و یک هویت متجدد در باب بزرگ داشتن متخصصین و شعرایی است که از جان و دل مردم اردبیل مراقبت کرده است. اهل فرهنگ اردبیل اگرچه از نظر اقتصادی ضعیف و ناتوان هستند، اما بقای فرهنگ و تربیت در شهر، باقی آنان است. کسانی که می خورند و می پوشند و خط و سطری به یادگار نمی گذارند، به واقع زنده نیستند، زنده آن هایی هستند که ذهن و چشم مردم شهر را برای همیشه تسخیر کرده و از خود نام نیکو به یادگار می گذارند. معماری هم از این حیث جدا نیست، مردم اردبیل در بزرگداشت وی، جشن جاودانگی او را می گیرند.
@ardabilnote
محمد زینالی اُناری
مردمی که بیش از پنجاه سال در اردبیل زندگی کرده اند یا درباره ی آن شنیده اند، احتمالا می دانند که یکی از خاطراتی که همواره نقل می شود، وجود مشاهیر و افراد مرجع در فرهنگ شهری اردبیل بوده است. از این میان سه گروه مهم از افراد مرجع بوده اند که به زمان خودش، یعنی حدود پنجاه سال قبل، صاحب ارج و قرب بوده است. این سه گروه، "روحانیون"، "متخصصین"، "شاعران و ادیبان" بودند که در این زمره قرار می گیرند. مردم اردبیل در رفتار روزمره ی خود، ایمان را در پیشگاه روحانیون، تحولات شهری را از عملکرد متخصصین و بالاخره همدلی و همراهی را از کلام شاعران و متون ادبا در یافته اند.
گروه مرجع، مانند پیشروان و مترجمان رفتار مناسب بوده اند که برای مردم سنجه ی رفتار و کسب معنا محسوب می شدند. اما متأسفانه، در بیست سال اخیر، به خاطر کثرت مهاجرت و افزایش جمعیت شهر، این پایگاه از بین رفته و نوعی هرج و مرج در برساخته شدن افراد ذینفوذ و اثرگذار به میان آمد. بسیاری از مردمی که در شهر می جوشیدند، بیشتر به دنبال کسب جای خالی کدخدا و ریش سفید بودند و به همین خاطر، افراد ذینفوذ خاصی در شهرشکل گرفتند که بیشتر در مجالس ترحیم، بنگاه های معاملاتی و میهمانی های دیده می شدند و فرهنگ غالب فرهنگ آنان بود.
آن ها گروه مرجع را از سکه انداخته و اصالت را در خود و خاندان خود می دانستند و به تدریج شهر تبدیل شد به شهری که به جای کتابخانه و فرهنگ سراهای متعدد، بازارهای مختلف خوردنی و پوشیدنی تبدیل کردند. جای گروه مرجع از فرهنگ به بازار تبدیل شده و رفته رفته افراد صاحب فرهنگ ضعیف تر و تجار و خرده فروش ها تقویت شدند. اینک مردم با فرهنگ شهر دلشان شکسته و روح شان از این وضعیت به تنگ آمده است.
بعد از گذر یک ربع قرن که افراد ذینفوذ شهر را بر روی سر خود گرفته و به صورت شهری فاقد فرم و کلیت در آوردند، بر مسائل اقتصادی و سیاسی آن تأثیر گذاشته و محیط زیست آن را قدردانی نکردند، جمعی از اهالی باصفا و با فرهنگ شهر تصمیم گرفتند، آن یادگاران دیرین را به یاد بیاورند. دوران زیادی بود که شعر عاصم چندان رخصت نمی یافت، اما اهل فرهنگ او را قبل از این که با مردم شهر و برای همیشه قهر کند، بزرگ داشتند. نباتی را که سالیان سال اعتماد و حمایت اجتماعی را برای مردم اردبیل معنا کرده بود، بارها عزت گذاشتند. متخصصین هجرت کرده را به جمع های گرم شهروندان اردبیل دعوت کردند.
این حقیقت که از دکتر معماری مجددا در اردبیل تجلیل می شود، یک خاطره ی به یادماندنی برای آینده و یک هویت متجدد در باب بزرگ داشتن متخصصین و شعرایی است که از جان و دل مردم اردبیل مراقبت کرده است. اهل فرهنگ اردبیل اگرچه از نظر اقتصادی ضعیف و ناتوان هستند، اما بقای فرهنگ و تربیت در شهر، باقی آنان است. کسانی که می خورند و می پوشند و خط و سطری به یادگار نمی گذارند، به واقع زنده نیستند، زنده آن هایی هستند که ذهن و چشم مردم شهر را برای همیشه تسخیر کرده و از خود نام نیکو به یادگار می گذارند. معماری هم از این حیث جدا نیست، مردم اردبیل در بزرگداشت وی، جشن جاودانگی او را می گیرند.
@ardabilnote
شورا/الیگارشی
محمد زینالی اُناری
وقتی عده ای عضویت شورایی دارند، چنین می نماید که تفکر و حتی علائق آن ها مبتنی بر خواست مردم بوده و نماینده ی واقعی مردم هستند. اما وقتی فاصله ای میان تفکر مردم و منتخبین باشد، دیگر عنصر نمایندگی چندان وجه تصور ندارد. در این حال می توان گفت که آن ها به طریقی حق رای را به دست می آورند تا بتوانند کفالت یا حضانت مردم را به دست بگیرند، چون مردم صغیر یا فاقد توانایی انتخاب و عاملیت هستند و تنها این گروه است که می تواند به هر کاری که خواست دست بزند، چون صلاح را در آن تشخیص می دهد.
اگر شورای محترم به این فکر می کرد که باید نمایندگی فکر مردم را بکند، می توانست درنگی کرده و با مردم در این باره به گفت و گو بپردازد. نویسندگان، خبرنگاران و گزارش های منتشره از دیدگاه های مردم و یا اگر بیشتر جدی بودند، سازمان های افکارسنجی و فرم های روابط عمومی شورا می توانستند بازخورد بهتری از مردم، نسبت به میل و علاقه ی دل خود اعضای شورا، به دست دهند تا بدانند آیا افکار عمومی این پدیده را قبول دارند یا نه. به ویژه این که می توانستند در خصوص مطلوبیت برنامه ی کاری شهردار هم از دانشگاه و نهادهای اجتماعی استعلام کرده و پس از اطلاع رسانی آن به مردم - چون رأی داده اند- شهرداری را عزل کنند یا نصب کنند.
اما شورای اردبیل با وساطت تبلیغات اغلب حتی بیست هزار رای هم نداشته اند و این نشان می دهد که آن ها تنها در حد بیست هزار موکل دارند و باقی، به احترام اکثریت رأی منتظر دقت و قدرت جلب نمایندگی آن ها هستند. آن ها می توانستند با همین رای زیر ناپلئونی به مردم ثابت کنند که از نمایندگی آن ها به خوبی بر می آیند، نه این که با این گونه انتخاب که به بخت و اقبال یا سرمایه گذاری تبلیغاتی شبیه است، مدت چند سالی که در خدمت همشهری های خود هستند، بر افکار آن ها کفالت کرده و با آرای خود هر کاری می خواهند بکنند.
این که گروهی بعد از انتخاب، فکر کنند که مالک آرای مردم و صاحب هر گونه تصمیمی هستند، وهم کرده و شورا را با الیگارشی اشتباه می گیرند. در قرن پیش هم به جای تبلیغات، عده از از فئودال ها با هوی و هوار تهران را فتح کردند و موجب شدند که مدتی الیگارشی یا دیکتاتوری چندنفری در کشور به راه بیفتد و لطمات خود را هم زدند. حال فرق نمی کند با هوی و هوار قدرتی را به دست بگیرید یا با تبلیغات شعار و صورت این مقام را کسب کرده باشید، این فرصتی است که بتوانید لیاقت خود را به عنوان جوانانی که توانسته اید فرصت عرض اندام پیدا کنید، نشان دهید.
رای دادن و انتخاب، بدون توجه به مصالح، علائق و افکار جمعی و دانش های تخصصی، یک جور چوگان بازی است که گویی را به ضرب چوب و اسب چموش بزنید و این تفکر و خردمندی نیست. این نوع تفکر که در اسرع وقت که حق رای به شما داده شد، محبوب و مطلوب مردم را قلع و قمع کنید، مهاجمان قرن قبل که چهار روز بازار اردبیل را آتش زدند نیز انجام نداده اند. آن ها وقتی دیدند که مرد صاحب فضلی تذکر می دهد، بیدار شده و از آتش زدن بازار اردبیل دست برداشتند. حال مانده است این شیوه ی فتوت یا قدرت مأبی که شما از خود نشان دهید و بگوئید که ما رای یا الیگارشی مان را با تبلیغات شعار و صورت، و احتمالا به پشتیبانی شرکتهای صنعتی، از مردم اردبیل خریدیم و اگر غیرت داشتند، رای خود را به پوسترها و هوی و هوارهای ما نمی فروختند!
البته در این زمینه حق دارید.
@ardabilnote
محمد زینالی اُناری
وقتی عده ای عضویت شورایی دارند، چنین می نماید که تفکر و حتی علائق آن ها مبتنی بر خواست مردم بوده و نماینده ی واقعی مردم هستند. اما وقتی فاصله ای میان تفکر مردم و منتخبین باشد، دیگر عنصر نمایندگی چندان وجه تصور ندارد. در این حال می توان گفت که آن ها به طریقی حق رای را به دست می آورند تا بتوانند کفالت یا حضانت مردم را به دست بگیرند، چون مردم صغیر یا فاقد توانایی انتخاب و عاملیت هستند و تنها این گروه است که می تواند به هر کاری که خواست دست بزند، چون صلاح را در آن تشخیص می دهد.
اگر شورای محترم به این فکر می کرد که باید نمایندگی فکر مردم را بکند، می توانست درنگی کرده و با مردم در این باره به گفت و گو بپردازد. نویسندگان، خبرنگاران و گزارش های منتشره از دیدگاه های مردم و یا اگر بیشتر جدی بودند، سازمان های افکارسنجی و فرم های روابط عمومی شورا می توانستند بازخورد بهتری از مردم، نسبت به میل و علاقه ی دل خود اعضای شورا، به دست دهند تا بدانند آیا افکار عمومی این پدیده را قبول دارند یا نه. به ویژه این که می توانستند در خصوص مطلوبیت برنامه ی کاری شهردار هم از دانشگاه و نهادهای اجتماعی استعلام کرده و پس از اطلاع رسانی آن به مردم - چون رأی داده اند- شهرداری را عزل کنند یا نصب کنند.
اما شورای اردبیل با وساطت تبلیغات اغلب حتی بیست هزار رای هم نداشته اند و این نشان می دهد که آن ها تنها در حد بیست هزار موکل دارند و باقی، به احترام اکثریت رأی منتظر دقت و قدرت جلب نمایندگی آن ها هستند. آن ها می توانستند با همین رای زیر ناپلئونی به مردم ثابت کنند که از نمایندگی آن ها به خوبی بر می آیند، نه این که با این گونه انتخاب که به بخت و اقبال یا سرمایه گذاری تبلیغاتی شبیه است، مدت چند سالی که در خدمت همشهری های خود هستند، بر افکار آن ها کفالت کرده و با آرای خود هر کاری می خواهند بکنند.
این که گروهی بعد از انتخاب، فکر کنند که مالک آرای مردم و صاحب هر گونه تصمیمی هستند، وهم کرده و شورا را با الیگارشی اشتباه می گیرند. در قرن پیش هم به جای تبلیغات، عده از از فئودال ها با هوی و هوار تهران را فتح کردند و موجب شدند که مدتی الیگارشی یا دیکتاتوری چندنفری در کشور به راه بیفتد و لطمات خود را هم زدند. حال فرق نمی کند با هوی و هوار قدرتی را به دست بگیرید یا با تبلیغات شعار و صورت این مقام را کسب کرده باشید، این فرصتی است که بتوانید لیاقت خود را به عنوان جوانانی که توانسته اید فرصت عرض اندام پیدا کنید، نشان دهید.
رای دادن و انتخاب، بدون توجه به مصالح، علائق و افکار جمعی و دانش های تخصصی، یک جور چوگان بازی است که گویی را به ضرب چوب و اسب چموش بزنید و این تفکر و خردمندی نیست. این نوع تفکر که در اسرع وقت که حق رای به شما داده شد، محبوب و مطلوب مردم را قلع و قمع کنید، مهاجمان قرن قبل که چهار روز بازار اردبیل را آتش زدند نیز انجام نداده اند. آن ها وقتی دیدند که مرد صاحب فضلی تذکر می دهد، بیدار شده و از آتش زدن بازار اردبیل دست برداشتند. حال مانده است این شیوه ی فتوت یا قدرت مأبی که شما از خود نشان دهید و بگوئید که ما رای یا الیگارشی مان را با تبلیغات شعار و صورت، و احتمالا به پشتیبانی شرکتهای صنعتی، از مردم اردبیل خریدیم و اگر غیرت داشتند، رای خود را به پوسترها و هوی و هوارهای ما نمی فروختند!
البته در این زمینه حق دارید.
@ardabilnote
Forwarded from کانال خبری فروغ فردا
آیا راه آهن اردبیل نیازمند انقلاب صنعتی است؟
محمد زینالی اُناری
در خبرها آمده بود که علت راه نیفتادن راه آهن اردبیل-میانه عدم بازرسی متعدد مسئولین استانی است. اما احتمالاً دلایل زیادی هم از زمان شروع به کار راه آهن وجود داشته است. نخست این که پروژه ی راه آهن اردبیل در خفا و سکوت به راه افتاد و از هویت مجری اولیه ی طرح آن کسی خبر ندارد که چگونه سود جلب این طرح را به دست آورد و چگونه آن را پیش برده است. دومین موضوع این است که اصلا محاسبه ی سود و زیان راه آهن حساب نشده است. اردبیل شهری است که مسافر زیادی ندارد و علی رغم این که مرکز استان است و ترمینال اتوبوسرانی بزرگی هم دارد، اما اغلب اتوبوس ها که به صورت شبانه به تهران راه می افتند پس از داد و هوار مسافرهای چانه زن را به چنگ می آورند.
سومین نکته این است که مسئله ی راه آهن گذشته از مزایای باربری آن، به سود گروه های تهی دست شهری اردبیل که تنها نیازمند کار و معیشتند، نیست و فقط کسانی از آن نفع می برند که با تهران و سایر نقاط کشور در داد و ستد مالی و رفاهی باشند و اصرار به آن از سوی گروه های جویای آن، هم کمی خودمحورانه می نماید. چهارمین موضوع، این است که قرن انقلاب صنعتی و پز راه آهن گذشته و هم اینک مردم اردبیل نیازمند توسعه ی بهبود راه های هوایی هستند و اصلا به صرفه نیست که از اتوبوسهای پیشرفته ی امروزی پیاده شده و راه آهنی را سوار شویم که از آن کندتر حرکت می کند. چون که قرار نیست که به این زودی ها و با این همه هجمه علیه برجام قطارهای برقی و سریع السیر به دست بیاوریم و نهایتا همان تاپاچی چی های قدیمی و ضعیف مهمان ما خواهند بود که تفاوتی با اتوبوس ندارند.
اما نکته ی پنجم این است که ما بیش از توسعه ی حمل و نقل و طرح هایی که نیازمند تخریب زمین های مستعد استان اردبیل می باشند مستحق مسابقات متعدد برای نوشتن برنامه های توسعه و راه انداختن جنبش نرم افزاری برای ارائه ی طرح های متعدد توسعه ی صنعتی و اقتصادی در استان هستیم. سالها از سلیقه های محدود فرهنگی و عمرانی اردبیل می گذرد و اینک که استان اردبیل در آستانه ی اجرای طرح های منتهی به صنعتی شدن و رونق تجاری اش قرار گرفته است، طرح دعوی نیازهای عمرانی علیه آن صورت می گیرد. در حالی که یکی از تبعات بسیار بسیار ساده ی توسعه ی صنعتی و تجاری استان، رونق پروازهای هوایی و احیانا و در صورت صلاحدید مدافعان محیط زیست و پیوست اجتماعی، اجرای طرح های احداث متروی محلی و راه آهن بین شهری ( آن هم بیشتر به قصد باربری و حمل و نقل) خواهد بود.
نکته ی ششم؛ احتمال دارد احداث راه آهن اردبیل مدت ها زمان ببرد ،چون دیسیپلین اداری و اجتماعی اردبیل این است که هر مدیری مانند لطف الهیان بخواهد شجاعت و جسارت کارهای بزرگ داشته باشد، به زودی زمین بخورد و همین موضوع باعث می شود که مدیران مربوطه ی سازمان های مستقیم طرح های بزرگ، نتوانند یا نخواهند ریسک کرده و برای تسریع در امور تغییراتی در مجریان طرح ها و مشتریان اداری خود بدهند. همین محافظه کاری که در عالم بی نظیر است، ناشی از این است که هر کار خاصی در اردبیل با موانع بزرگی روبه رو است و مدیران قدرت گسستن شبکه های محلی قدرت و ثروت را ندارند. از این رو چه بخواهیم و چه نخواهیم، کارهای بزرگ در اردبیل زود ناکام می مانند و دست مدیران آرزومند کار بزرگ را از ادامه ی کار کوتاه می کنند. لذا باید فکری به حال خودمان بکنیم و سعی و کوشش در اصلاح فرهنگ ضد توسعه ی اردبیل داشته باشیم.
@ardabilnote
محمد زینالی اُناری
در خبرها آمده بود که علت راه نیفتادن راه آهن اردبیل-میانه عدم بازرسی متعدد مسئولین استانی است. اما احتمالاً دلایل زیادی هم از زمان شروع به کار راه آهن وجود داشته است. نخست این که پروژه ی راه آهن اردبیل در خفا و سکوت به راه افتاد و از هویت مجری اولیه ی طرح آن کسی خبر ندارد که چگونه سود جلب این طرح را به دست آورد و چگونه آن را پیش برده است. دومین موضوع این است که اصلا محاسبه ی سود و زیان راه آهن حساب نشده است. اردبیل شهری است که مسافر زیادی ندارد و علی رغم این که مرکز استان است و ترمینال اتوبوسرانی بزرگی هم دارد، اما اغلب اتوبوس ها که به صورت شبانه به تهران راه می افتند پس از داد و هوار مسافرهای چانه زن را به چنگ می آورند.
سومین نکته این است که مسئله ی راه آهن گذشته از مزایای باربری آن، به سود گروه های تهی دست شهری اردبیل که تنها نیازمند کار و معیشتند، نیست و فقط کسانی از آن نفع می برند که با تهران و سایر نقاط کشور در داد و ستد مالی و رفاهی باشند و اصرار به آن از سوی گروه های جویای آن، هم کمی خودمحورانه می نماید. چهارمین موضوع، این است که قرن انقلاب صنعتی و پز راه آهن گذشته و هم اینک مردم اردبیل نیازمند توسعه ی بهبود راه های هوایی هستند و اصلا به صرفه نیست که از اتوبوسهای پیشرفته ی امروزی پیاده شده و راه آهنی را سوار شویم که از آن کندتر حرکت می کند. چون که قرار نیست که به این زودی ها و با این همه هجمه علیه برجام قطارهای برقی و سریع السیر به دست بیاوریم و نهایتا همان تاپاچی چی های قدیمی و ضعیف مهمان ما خواهند بود که تفاوتی با اتوبوس ندارند.
اما نکته ی پنجم این است که ما بیش از توسعه ی حمل و نقل و طرح هایی که نیازمند تخریب زمین های مستعد استان اردبیل می باشند مستحق مسابقات متعدد برای نوشتن برنامه های توسعه و راه انداختن جنبش نرم افزاری برای ارائه ی طرح های متعدد توسعه ی صنعتی و اقتصادی در استان هستیم. سالها از سلیقه های محدود فرهنگی و عمرانی اردبیل می گذرد و اینک که استان اردبیل در آستانه ی اجرای طرح های منتهی به صنعتی شدن و رونق تجاری اش قرار گرفته است، طرح دعوی نیازهای عمرانی علیه آن صورت می گیرد. در حالی که یکی از تبعات بسیار بسیار ساده ی توسعه ی صنعتی و تجاری استان، رونق پروازهای هوایی و احیانا و در صورت صلاحدید مدافعان محیط زیست و پیوست اجتماعی، اجرای طرح های احداث متروی محلی و راه آهن بین شهری ( آن هم بیشتر به قصد باربری و حمل و نقل) خواهد بود.
نکته ی ششم؛ احتمال دارد احداث راه آهن اردبیل مدت ها زمان ببرد ،چون دیسیپلین اداری و اجتماعی اردبیل این است که هر مدیری مانند لطف الهیان بخواهد شجاعت و جسارت کارهای بزرگ داشته باشد، به زودی زمین بخورد و همین موضوع باعث می شود که مدیران مربوطه ی سازمان های مستقیم طرح های بزرگ، نتوانند یا نخواهند ریسک کرده و برای تسریع در امور تغییراتی در مجریان طرح ها و مشتریان اداری خود بدهند. همین محافظه کاری که در عالم بی نظیر است، ناشی از این است که هر کار خاصی در اردبیل با موانع بزرگی روبه رو است و مدیران قدرت گسستن شبکه های محلی قدرت و ثروت را ندارند. از این رو چه بخواهیم و چه نخواهیم، کارهای بزرگ در اردبیل زود ناکام می مانند و دست مدیران آرزومند کار بزرگ را از ادامه ی کار کوتاه می کنند. لذا باید فکری به حال خودمان بکنیم و سعی و کوشش در اصلاح فرهنگ ضد توسعه ی اردبیل داشته باشیم.
@ardabilnote
👍1
Forwarded from نکته: جامعه شناسی تجربه (Momamad Zeinali)
نشست آسیب شناسی پدیده کودک آزاری
دکتر شیرین احمدنیا؛ جامعه شناس
سه شنبه ۱۴شهریور۱۳۹۶، ساعت ۶ عصر
سالن شیخ صفی استانداری اردبیل
@thing
دکتر شیرین احمدنیا؛ جامعه شناس
سه شنبه ۱۴شهریور۱۳۹۶، ساعت ۶ عصر
سالن شیخ صفی استانداری اردبیل
@thing
Forwarded from مَطلَع نیوز
✳ یادداشتی از محمد زینالی اُناری:
✏ تلاش مجید خدابخش برای احیای اقتصاد اردبیل
🆔 @Matlanews
🌐 http://www.matlanews.ir/?p=5363
✏ تلاش مجید خدابخش برای احیای اقتصاد اردبیل
🆔 @Matlanews
🌐 http://www.matlanews.ir/?p=5363
سایت خبری تحلیلی مطلع خبر
تلاش مجید خدابخش برای احیای اقتصاد اردبیل
محمد زینالی اُناری- مطلع نیوز: دولت تدبیر و امید در شرایطی بر سر کار آمد که اردبیل به یک بازار بزرگ تبدیل شده بود. شهر تقریبا شبیه جمعه بازاری مسقف شده بود
پیرامون نقد در اردبیل
محمد زینالی اُناری
هر ازگاهی در یاداشت های متنی و نشریات، نوشته هایی درباره ی نقد و نقادی به ویژه در حوزه ی سیاسی می خوانیم که ما را متوجه جایگاه های قدرت می کند. به ویژه در اغلب این نقدها، مطالباتی وجود دارد که چنین می نماید که گروهی را دست مایه ی نقد کرده است. اما باید دانست که این نقد بیچاره، رشته ای فلسفی بوده و هر کسی نمی تواند عَلَم نقد و نقادی را به دست بگیرد. ولو این که فلسفه هم خوانده باشد، برای داشتن یک نقد درباره ی کار یا عمل شخصی، لازم است که یک فعالیت فکری عمیق درباره ی عمل یا فعالیت های مربوط به هر توده ای را انجام دهد. اما این که در اردبیل چگونه در خصوص موافق و مخالف نقد به عمل می آید، باید دید که اصلا این فعالیت عمیق صورت می گیرد یا نه؟
در ثانی، هر رشته ای می تواند به عنوان فلسفه ای از علوم طبیعی یا انسانی ضرورتی برای نقد و نقادی فراهم بیاورد. فرض مثال این که مشخص شود چه مقدار آب در اثر احداث یک سد زیر کشت رفته یا یک راه مواصلاتی چقدر توانسته است در رونق گردشگری منطقه ای موفق باشد یا نباشد، یا این که در اثر احداث راه آهن و راه خلخال به ماسوله چقدر سود حاصل مردم پارس آباد و خلخال می شود، این ها باید محاسبه شده یا این که گمانه زنی شوند و طرح همین محاسبه ها و گمانه زنی ها، خود نوعی نقد محسوب می شوند و چشم انداز فکری مردم را به احداث این تأسیسات باز کرده و آن را تبدیل به مطالبه می کند. لذا ضرورت نیست در خصوص راه یا کارخانه ای مدام گفته شود که فلان وزیری کارش بد بوده است، چون بودجه ی راه آهن یا جاده ی ماسوله را نداده است.
از این رو، می توان دید که هر رشته ی علمی ای اگر زمینه ی محاسبه یا فعالیت ذهنی عمیق دیگری را به دست دهد، فرصت و ارزشی برای نقد و نقادی است و ضرورت ندارد شعارهای مکرر و متعددی سر داده شود. یا علیه این و آن بیانیه های مطالبه گرانه، بدون استدلالهای علمی، صادر شود. وگرنه نتیجه ی داشتن نقدهای مطالبه محور بدون محاسبه و استدلال، و جذب مردم برای توجیه چنین طرحهایی شبیه احداث کارخانه ی پتروشیمی ای می شود که برای چنین روزی نیاز های به آب آن محاسبه نشده بود و امروز می بینیم که چقدر هزینه لازم است که این کارخانه به آب برسد ولی متأسفانه در آن زمان به خاطر سطحی نگری در نقد و نیاز به کارخانه ها طرح نگردیده بود.
امروز دیگر روش های دوران دولت دکتر احمدی نژاد زیان خود را نشان داده است و ما می بینیم که باز هم افراد زیادی در آن تیپولوژی در استان اردبیل زندگی کرده و نقد می کنند و متأسفانه خطر بازگشت به چنین تفکری به نازکی موی سر است. چرا که وضع علم و دانش در استان اردبیل هم افول کرده و برعکس، وضع منزلت اغلب کسانی که مدرک به دست گرفته اند، بسیار خودستایانه است. از این رو ساخته شدن بمب ئیدروژنی از این نوع تفکر که می تواند موجب شکل گیری یک نوع چرنوبیل در اردبیل شود، بسیار بالا است. خطری که موجب می شود نقادان زیاد جوانی در سایه سار توسعه ی مطبوعات پرورش یابند که به سرعت می خواهند دیدگاه های مربوط به طیف موافق یا هادی خودشان را مطرح کنند و نقد بپزند، بدون این که ببینند این نقدها و شعارها در سالهای گذشته چه بر سر ما آورد.
هر کسی می خواهد در مطبوعات نقد کند، باید دو سه کتابی در زمینه ی فلسفه علم بخواند و سپس وارد عرصه شود. متأسفانه ما میبینیم که مطبوعات در اردبیل در بهترین حالت اسیر علم ناب مطبوعاتی بودن است و این ساحت فکری در اردبیل هیچ رزقی برای اندیشه نمی جوید. به همین دلیل است که احتمال دارد تجربه ای چون سالها کیهان نویسی و ... در اردبیل در پیش روی ما قرار گیرد. در حالی که نقد فعالیت های دولت و حتی نقد فعالیت هایی که دولت انجامش نمی دهد و باید دولت ها بدانند که مردم اندیشمندی در اردبیل چه قدر خوب فکر می کنند، ضرورت دارد و شهروندان اردبیل قدر دست نویسنده های فکور را می دانند و به آن ها احترام می گذارند.
اما باید گفت که همین مردم فکور دیگر زیان مطبوعاتی بودن و شعار نوشتن را می دانند و همان طور که سالها روزنامه ها را نخریدند، می توانند کانال های فراوان نقادی امروزی را هم بایکوت کنند. لذا امید است که مطبوعاتی ها سعی کنند به جای نقادی های سطحی، اعتماد مردم اردبیل را در دوران آزادی بیان نسبی که امروز وجود دارد به دست بیاورند، که دوران وصل همیشه کوتاه است و هجران خودنمایی می کند.
@ardabilnote
محمد زینالی اُناری
هر ازگاهی در یاداشت های متنی و نشریات، نوشته هایی درباره ی نقد و نقادی به ویژه در حوزه ی سیاسی می خوانیم که ما را متوجه جایگاه های قدرت می کند. به ویژه در اغلب این نقدها، مطالباتی وجود دارد که چنین می نماید که گروهی را دست مایه ی نقد کرده است. اما باید دانست که این نقد بیچاره، رشته ای فلسفی بوده و هر کسی نمی تواند عَلَم نقد و نقادی را به دست بگیرد. ولو این که فلسفه هم خوانده باشد، برای داشتن یک نقد درباره ی کار یا عمل شخصی، لازم است که یک فعالیت فکری عمیق درباره ی عمل یا فعالیت های مربوط به هر توده ای را انجام دهد. اما این که در اردبیل چگونه در خصوص موافق و مخالف نقد به عمل می آید، باید دید که اصلا این فعالیت عمیق صورت می گیرد یا نه؟
در ثانی، هر رشته ای می تواند به عنوان فلسفه ای از علوم طبیعی یا انسانی ضرورتی برای نقد و نقادی فراهم بیاورد. فرض مثال این که مشخص شود چه مقدار آب در اثر احداث یک سد زیر کشت رفته یا یک راه مواصلاتی چقدر توانسته است در رونق گردشگری منطقه ای موفق باشد یا نباشد، یا این که در اثر احداث راه آهن و راه خلخال به ماسوله چقدر سود حاصل مردم پارس آباد و خلخال می شود، این ها باید محاسبه شده یا این که گمانه زنی شوند و طرح همین محاسبه ها و گمانه زنی ها، خود نوعی نقد محسوب می شوند و چشم انداز فکری مردم را به احداث این تأسیسات باز کرده و آن را تبدیل به مطالبه می کند. لذا ضرورت نیست در خصوص راه یا کارخانه ای مدام گفته شود که فلان وزیری کارش بد بوده است، چون بودجه ی راه آهن یا جاده ی ماسوله را نداده است.
از این رو، می توان دید که هر رشته ی علمی ای اگر زمینه ی محاسبه یا فعالیت ذهنی عمیق دیگری را به دست دهد، فرصت و ارزشی برای نقد و نقادی است و ضرورت ندارد شعارهای مکرر و متعددی سر داده شود. یا علیه این و آن بیانیه های مطالبه گرانه، بدون استدلالهای علمی، صادر شود. وگرنه نتیجه ی داشتن نقدهای مطالبه محور بدون محاسبه و استدلال، و جذب مردم برای توجیه چنین طرحهایی شبیه احداث کارخانه ی پتروشیمی ای می شود که برای چنین روزی نیاز های به آب آن محاسبه نشده بود و امروز می بینیم که چقدر هزینه لازم است که این کارخانه به آب برسد ولی متأسفانه در آن زمان به خاطر سطحی نگری در نقد و نیاز به کارخانه ها طرح نگردیده بود.
امروز دیگر روش های دوران دولت دکتر احمدی نژاد زیان خود را نشان داده است و ما می بینیم که باز هم افراد زیادی در آن تیپولوژی در استان اردبیل زندگی کرده و نقد می کنند و متأسفانه خطر بازگشت به چنین تفکری به نازکی موی سر است. چرا که وضع علم و دانش در استان اردبیل هم افول کرده و برعکس، وضع منزلت اغلب کسانی که مدرک به دست گرفته اند، بسیار خودستایانه است. از این رو ساخته شدن بمب ئیدروژنی از این نوع تفکر که می تواند موجب شکل گیری یک نوع چرنوبیل در اردبیل شود، بسیار بالا است. خطری که موجب می شود نقادان زیاد جوانی در سایه سار توسعه ی مطبوعات پرورش یابند که به سرعت می خواهند دیدگاه های مربوط به طیف موافق یا هادی خودشان را مطرح کنند و نقد بپزند، بدون این که ببینند این نقدها و شعارها در سالهای گذشته چه بر سر ما آورد.
هر کسی می خواهد در مطبوعات نقد کند، باید دو سه کتابی در زمینه ی فلسفه علم بخواند و سپس وارد عرصه شود. متأسفانه ما میبینیم که مطبوعات در اردبیل در بهترین حالت اسیر علم ناب مطبوعاتی بودن است و این ساحت فکری در اردبیل هیچ رزقی برای اندیشه نمی جوید. به همین دلیل است که احتمال دارد تجربه ای چون سالها کیهان نویسی و ... در اردبیل در پیش روی ما قرار گیرد. در حالی که نقد فعالیت های دولت و حتی نقد فعالیت هایی که دولت انجامش نمی دهد و باید دولت ها بدانند که مردم اندیشمندی در اردبیل چه قدر خوب فکر می کنند، ضرورت دارد و شهروندان اردبیل قدر دست نویسنده های فکور را می دانند و به آن ها احترام می گذارند.
اما باید گفت که همین مردم فکور دیگر زیان مطبوعاتی بودن و شعار نوشتن را می دانند و همان طور که سالها روزنامه ها را نخریدند، می توانند کانال های فراوان نقادی امروزی را هم بایکوت کنند. لذا امید است که مطبوعاتی ها سعی کنند به جای نقادی های سطحی، اعتماد مردم اردبیل را در دوران آزادی بیان نسبی که امروز وجود دارد به دست بیاورند، که دوران وصل همیشه کوتاه است و هجران خودنمایی می کند.
@ardabilnote
Forwarded from سیران_نیوز
معرفت حسین (ع) باید به نشستها و بحثهای دانشگاهی راه یابد، در حالی که آن را به یک پیاده روی و وزنه برداری سنتی با طوق و علم تقلیل داده ایم.ardabil.isna.ir/Default.aspx?NSID=5&SSLID=46&NID=18820
توسعه؛ هنر یا داد و ستد
محمد زینالی اُناری
شاید سوای همیشگی توسط برخی از افراد مطرح شود که چرا میزان بودجه های اردبیل کمتر است، اما در جاهای دیگر بیشتر است. شاید بپرسند که چرا اردبیل نمی تواند مانند استان های برخوردار از صنعت و توریسم مانند اصفهان و مشهد رشد و توسعه ی اقتصادی داشته باشد. البته این سوال ها اغلب از نارضایتی از وضع موجود بر می خیزد و چه بسا طرح این سوال ها هدفی غیر از توسعه داشته باشد. اما وقتی چنین سوالی مطرح می شود، باید جنبه های اجتماعی طرح سوال یادآوری گردد، سپس سوال می تواند به راحتی دنبال جواب خود برود.
اگر گذاری به اتوبان اردبیل تا پلیس راه مشکین داشته باشید، می بینید که اتوبان به ویژه در مسیر برگشت سراسر پستی و بلندی است و جاده به قول خودمان آلچاغ هوندؤر است و طبیعی است این به زیرسازی جاده توسط شرکت هایی است که به راحتی توانسته اند در امانت خیانت کنند. مفهوم این اتفاق این است که این دیگر بودجه ی نداشته نیست و بودجه ی این راه تزریق و راه ساخته شده، اما در احداث آن، خیانت به عمل آمده و هم از نظر کار شرکتهای خصوصی و هم از نظر نظارت مدیران مربوطه توسط مردم اردبیل صورت گرفته است. پیش از فکر کردن به بودجه های نیامده، باید بدانیم چرا بودجه های موجود را این قدر مشمئزکننده خرج کرده اند؟
وقتی در اتوبان کاشان به اصفهان می رفتیم، همه اش یاد اتوبان نصفه و نیمه ی منطقه ی خودمان می افتادم، جاده ی اصفهان، مانند ترومپتی که پیش روی راننده ی صالح عطایی در داستان دلی دومرول و دن کیشوت نواخته می شد، بود؛ چون صاف و بدون پستی و بلندی بود و می توانستیم آن را به تمام سازهای کوک جهان تشبیه کنیم. در صدکیلومتری اصفهان همسرم گفت می گویند این شهر دست انداز ندارد، پاسخ دادم بعید است که تمام آسمان ایران یک رنگ نباشد، اما نبود. تا خود سی و سه پل دست انداز نداشت.طبیعی هم بود، چرا که هنر در شهر اصفهان، آسمانی پهناور دارد و می تواند مردمی را تربیت کند که هم مدیرانش و هم مردمش به پیام های بصری اعتقاد داشتند. اما در اردبیل، شیوه های شبان رمگی در کنترل رفت و آمد مردم به کار بسته می شود تا با دست اندازهایی که مانند "بیز" به فنرهایماشین وارد می شود، خود را کنترل کنند.
پانزده سال پیش وقتی که از دانشگاه و سربازی فارغ شده بودم و با تمسخر به من گفتند که برای مدرک فنی حرفه ای وام میدهند، به این فکر کردم که در حوالی محل کار پدرم، از استاد مس گری فن قلمزنی یاد بگیرم، او به من گفت که در این کار نان نیست و برو داد و ستد را یاد بگیر، زندگی در بده بستان جریان دارد. اما همان وقت در اصفهان می دیدم که زندگی چقدر در هنر جریان داشت و اساتید ریش بلند هر هفته در نمایشگاه ها تجلیل می شدند. وقتی در سال 1380 به اصفهان رفتم، در نمایشگاه گروهی هنرجویان یک هنرستان دیدم که تابلوهای تمرینی با مبلغ هایی که الآن هم به ذهن من زیاد به نظر می رسد، فروخته شده بودند. در حالی که بسیاری از لیسانس های نقاشی اردبیل چاره ای جز تابلونویسی و پلاکارد نویسی نداشتند، کار به جایی رسید که حتی حال همه از پلاکارد نویسی هم به هم خورد، الان هم همین تجربه در بنرهای تبریک برای مدیران تکرار می شود و یک زمانی از این هم به هم خواهد خورد.
کار اردبیل، تولید انسان رقابت جو است که اساس سازمان حرفه ای سرمایه داری است، اما مردم رقابت جوی این استان، بیشتر به دنبال رقابت در بازار سرگرم هستند تا در تولید. چرا که استاندشان از همان اول آن ها را به سمت داد و ستد و رقابت در بازار تشویق می کند. نتیجه این می شود که انسان ها همه چیز را به برنده شدن در بازار و زندگی روزمره تقلیل می دهند. من که چهارده سال است در چندین مورد تغییر مکان محل زندگی، نفهمیده ام همسایه چه مزه ای دارد. شهری که همه ی عناصر آن داد و ستد و رقابت باشد، دیگر هیچ پیوندی انسانی در آن بدون منفعت شکل نمی گیرد. در نتیجه، عین این که آدم وقتی از بزرگراه زنجان به سرچم می آید و تا خود سه راهی تابلوی اردبیل را می جوید، در خود این شهر هم احساس غربت می کند.
در نتیجه، در شهری که همکاری برای زندگی یک تابو است، تولید و تعاون شکل نمی گیرد و به جای آن، رقابت تا به آن جا پیش می رود که در ساخت و تولید بخش های زیرساختی شهر، هیچ دقتی نمی ماند. هنر می تواند ذهن و روح انسان را صیقلی دهد و توجه او را به نشانه های بیرونی و پیام های بصری تیز کند. اما بی هنری و تقلیل زندگی به داد و ستد و در واقع شکار معیشت روزمره، ذهن انسان را به جز پول و کسب سود و منافع به چیز دیگری متوجه نمی کند. توسعه، که نیازمند هنر و ذهن های دقیق و صبور است، در شهری که مردمش- به جز اندک هنرمندان فرهیخته ای- به صبر و هنر ارج نمی نهند، یک پیام نامفهوم است و حتی اگر مانند اتوبان اردبیل مشکین هم ایجاد شود، سرنوشتی جز پستی و بلندی، بی عدالتی و کج سلیقگی نخواهد داشت.
@ardabilnote
محمد زینالی اُناری
شاید سوای همیشگی توسط برخی از افراد مطرح شود که چرا میزان بودجه های اردبیل کمتر است، اما در جاهای دیگر بیشتر است. شاید بپرسند که چرا اردبیل نمی تواند مانند استان های برخوردار از صنعت و توریسم مانند اصفهان و مشهد رشد و توسعه ی اقتصادی داشته باشد. البته این سوال ها اغلب از نارضایتی از وضع موجود بر می خیزد و چه بسا طرح این سوال ها هدفی غیر از توسعه داشته باشد. اما وقتی چنین سوالی مطرح می شود، باید جنبه های اجتماعی طرح سوال یادآوری گردد، سپس سوال می تواند به راحتی دنبال جواب خود برود.
اگر گذاری به اتوبان اردبیل تا پلیس راه مشکین داشته باشید، می بینید که اتوبان به ویژه در مسیر برگشت سراسر پستی و بلندی است و جاده به قول خودمان آلچاغ هوندؤر است و طبیعی است این به زیرسازی جاده توسط شرکت هایی است که به راحتی توانسته اند در امانت خیانت کنند. مفهوم این اتفاق این است که این دیگر بودجه ی نداشته نیست و بودجه ی این راه تزریق و راه ساخته شده، اما در احداث آن، خیانت به عمل آمده و هم از نظر کار شرکتهای خصوصی و هم از نظر نظارت مدیران مربوطه توسط مردم اردبیل صورت گرفته است. پیش از فکر کردن به بودجه های نیامده، باید بدانیم چرا بودجه های موجود را این قدر مشمئزکننده خرج کرده اند؟
وقتی در اتوبان کاشان به اصفهان می رفتیم، همه اش یاد اتوبان نصفه و نیمه ی منطقه ی خودمان می افتادم، جاده ی اصفهان، مانند ترومپتی که پیش روی راننده ی صالح عطایی در داستان دلی دومرول و دن کیشوت نواخته می شد، بود؛ چون صاف و بدون پستی و بلندی بود و می توانستیم آن را به تمام سازهای کوک جهان تشبیه کنیم. در صدکیلومتری اصفهان همسرم گفت می گویند این شهر دست انداز ندارد، پاسخ دادم بعید است که تمام آسمان ایران یک رنگ نباشد، اما نبود. تا خود سی و سه پل دست انداز نداشت.طبیعی هم بود، چرا که هنر در شهر اصفهان، آسمانی پهناور دارد و می تواند مردمی را تربیت کند که هم مدیرانش و هم مردمش به پیام های بصری اعتقاد داشتند. اما در اردبیل، شیوه های شبان رمگی در کنترل رفت و آمد مردم به کار بسته می شود تا با دست اندازهایی که مانند "بیز" به فنرهایماشین وارد می شود، خود را کنترل کنند.
پانزده سال پیش وقتی که از دانشگاه و سربازی فارغ شده بودم و با تمسخر به من گفتند که برای مدرک فنی حرفه ای وام میدهند، به این فکر کردم که در حوالی محل کار پدرم، از استاد مس گری فن قلمزنی یاد بگیرم، او به من گفت که در این کار نان نیست و برو داد و ستد را یاد بگیر، زندگی در بده بستان جریان دارد. اما همان وقت در اصفهان می دیدم که زندگی چقدر در هنر جریان داشت و اساتید ریش بلند هر هفته در نمایشگاه ها تجلیل می شدند. وقتی در سال 1380 به اصفهان رفتم، در نمایشگاه گروهی هنرجویان یک هنرستان دیدم که تابلوهای تمرینی با مبلغ هایی که الآن هم به ذهن من زیاد به نظر می رسد، فروخته شده بودند. در حالی که بسیاری از لیسانس های نقاشی اردبیل چاره ای جز تابلونویسی و پلاکارد نویسی نداشتند، کار به جایی رسید که حتی حال همه از پلاکارد نویسی هم به هم خورد، الان هم همین تجربه در بنرهای تبریک برای مدیران تکرار می شود و یک زمانی از این هم به هم خواهد خورد.
کار اردبیل، تولید انسان رقابت جو است که اساس سازمان حرفه ای سرمایه داری است، اما مردم رقابت جوی این استان، بیشتر به دنبال رقابت در بازار سرگرم هستند تا در تولید. چرا که استاندشان از همان اول آن ها را به سمت داد و ستد و رقابت در بازار تشویق می کند. نتیجه این می شود که انسان ها همه چیز را به برنده شدن در بازار و زندگی روزمره تقلیل می دهند. من که چهارده سال است در چندین مورد تغییر مکان محل زندگی، نفهمیده ام همسایه چه مزه ای دارد. شهری که همه ی عناصر آن داد و ستد و رقابت باشد، دیگر هیچ پیوندی انسانی در آن بدون منفعت شکل نمی گیرد. در نتیجه، عین این که آدم وقتی از بزرگراه زنجان به سرچم می آید و تا خود سه راهی تابلوی اردبیل را می جوید، در خود این شهر هم احساس غربت می کند.
در نتیجه، در شهری که همکاری برای زندگی یک تابو است، تولید و تعاون شکل نمی گیرد و به جای آن، رقابت تا به آن جا پیش می رود که در ساخت و تولید بخش های زیرساختی شهر، هیچ دقتی نمی ماند. هنر می تواند ذهن و روح انسان را صیقلی دهد و توجه او را به نشانه های بیرونی و پیام های بصری تیز کند. اما بی هنری و تقلیل زندگی به داد و ستد و در واقع شکار معیشت روزمره، ذهن انسان را به جز پول و کسب سود و منافع به چیز دیگری متوجه نمی کند. توسعه، که نیازمند هنر و ذهن های دقیق و صبور است، در شهری که مردمش- به جز اندک هنرمندان فرهیخته ای- به صبر و هنر ارج نمی نهند، یک پیام نامفهوم است و حتی اگر مانند اتوبان اردبیل مشکین هم ایجاد شود، سرنوشتی جز پستی و بلندی، بی عدالتی و کج سلیقگی نخواهد داشت.
@ardabilnote
محدوده های آقا بودن
صفحه اول
محمد زینالی اناری
(1) آقا
امروز پسرم برای اولین روز سال تحصیلی به مدرسه رفت. امسال او در مدرسه ی جدیدی درس میخواند که پس از توضیحات بسیار توانستیم مدرسه ی او را عوض کنیم. این مدرسه یک تفاوت با مدرسه ی قبل داشت. مدرسه ی قبل دولتی بود و در حاشیه ی شهر، که مربوط به شهرک جدید التأسیس مربوط به مسکن مهر است. اما خانواده های موجود، اکثر خانه ها را از فرهنگی ها و کارمندان خریده اند. به این صورت که اغلب خانه ها را صاحبخانه ها به خاطر عدم نیاز به آن ها به کارگران ساختمانی فروخته اند، یا در ازای بدهی و دستمزد به آن ها داده اند. به طور خلاصه شهرک فرهنگیان تبدیل به شهرک کارگران شده است.
خلاصه، امروز وقتی پسرم که یک سال در مدرسه ی شهرک کارگران درس خوانده بود، به مدرسه ای در داخل شهر رفت، خیلی خوشحال شده بود. او می گفت پدر امروز خیلی خوب بود. به من می گفتند آقای زینالی. گفتم مگر در مدرسه ی قبل چه می گفتند؟ پاسخ داد: فقط می گفتند زینالی. به این ترتیب با شش ماه تلاش من به خاطر مشکل عدم حضور همسر در منزل در هنگام شیفت صبح و توصیه ی ناظم مدرسه مبنی بر تغییر مدرسه او، که معتقد بود پسر من باکلاس است و سایر بچه ها او را کتک می زنند، جور دیگری پاسخ دادده بود. گذشته از این که مدرسه ی جدید به صورت هیئت امنایی اداره می شود.
با یک جابجایی مدرسه و پرداخت اقساطی هزینه ی چند صدهزار تومانی، پسرم آقا شده بود و احساس تشخص کرده بود. به این صورت، می توانستم تفاوت منطقه ی زندگی و هزینه ای که موجب آقا شدن فرزندم بود را با چشمان خودم ببینم. آن خوشحالی ناشی ازاحساس منزلت، احساس احترام و پذیرش اجتماعی در پسرم، موجب شد که دوباره به مدرسه ی قبلی و فضای پیرامون آن، معلمان و نظرات آن ها بازگردم. آن ها می گفتند که بچه های این منطقه شلوغ هستند و نمی شود آن ها را کنترل کرد. حتی جلوی چشم خودم معلم یکی از بچه ها را به خاطر درآوردن شلوار در داخل کلاس درس سیلی زده بود.
(2) نور وجودی آقا
همین هفته ی پیش بود که یکی از بچه ها که به خاطر نداشتن محیط بازی در کوچه بازی می کرد، توسط یک پسر نوجوان که خودروی پدرش را بدون گواهینامه بیرون میبرد، آسیب دیده بود و ما رفتیم به عیادتش. بچه ها زیر نور آفتاب و در سایه ی ابرهای زمستانی، مدام در کوچه ها بازی می کنند. نه پارکی هست و نه فضای ورزشی. خود ما به خاطر بردن فقط همین پسر به فضاهای ورزشی یک نیم روز را از دست می دادیم و یکی از والدین مجبور بودیم عصرها به صورت مسافرتی زندگی کنیم. آن خانواده هایی که نمی توانستند فرزندان شان را به این صورت جابجا کنند، آن ها را به صورت تیمی به کوچه اعزام می کنند تا زیر نور طبیعی رشد کنند.
یکی از مشکلات اصلی این منطقه، که اگر روانشناسان و پزشکان بررسی می کردند خیلی خوب می شد، این بود که خانه ها به موازات هم و در بالین ساخته شده اند و اجازه نمی دهند نور آفتاب به خصوص به طبقات زیرین دسترسی پیدا کند. در نتیجه، به طور میانگین از نیمه های شهریور تا نیمه های اردیبهشت نیاز به استفاده از وسایل گرمایشی در خانه ما پیدا می شود. تا جایی که متوجه شده ام، یکی از دلایل افسردگی و کاهش ویتامین D زندگی در فضای خسته و تاریک، نور و در نتیجه انرژی کم می باشد. البته وزارت بهداشت به این مسائل در احداث خانه ها رسیدگی نمی کند و فقط مسئولیت درمان را دارد و در زمانی که این خانه ها ساخته می شد، اتفاقا به فکر این بود که خانواده ها را با پزشک بالای سرشان و از نزدیک مورد نظارت قرار دهد.
در سالهایی که در مدرسه راهنمایی تحصیل می کردم، اغلب همکلاسی های من سیاه سوخته بودند و از روستاهای اطراف می آمدند. آنها طول تابستان را در ییلاق ها و روستاها چوپانی و مزرعه داری می کردند و شاگردانگی پدر را می کردند و اتفاقا آئین خانه ساختن و فروختن شیر و میوه را هم به خوبی یاد گرفته بودند. به همین جهت اغلب آن ها از مدرسه به سوی کارگری ساختمان و وردستی در مغازه ی آغا می رفتند. شلوغی که آن ها می کردند و توسط معلم با سیلی های افسری تنبیه می شدند، احتمالاً ناشی از زندگی طبیعی و نور وجودی شان بود که توسط انرژی خورشیدی در فصل تابستان دریافت کرده بودند. هیچ چی دیگه!! ان ها به آغوش نور وجودی بازگشتند و شهرها پر از حاشیه نشین و کارگرانی شد که امروز به خاطر نداشتن سواد و بیمه در معرض مشکلات هستند.
@ardabilnote
👇👇👇👇
صفحه اول
محمد زینالی اناری
(1) آقا
امروز پسرم برای اولین روز سال تحصیلی به مدرسه رفت. امسال او در مدرسه ی جدیدی درس میخواند که پس از توضیحات بسیار توانستیم مدرسه ی او را عوض کنیم. این مدرسه یک تفاوت با مدرسه ی قبل داشت. مدرسه ی قبل دولتی بود و در حاشیه ی شهر، که مربوط به شهرک جدید التأسیس مربوط به مسکن مهر است. اما خانواده های موجود، اکثر خانه ها را از فرهنگی ها و کارمندان خریده اند. به این صورت که اغلب خانه ها را صاحبخانه ها به خاطر عدم نیاز به آن ها به کارگران ساختمانی فروخته اند، یا در ازای بدهی و دستمزد به آن ها داده اند. به طور خلاصه شهرک فرهنگیان تبدیل به شهرک کارگران شده است.
خلاصه، امروز وقتی پسرم که یک سال در مدرسه ی شهرک کارگران درس خوانده بود، به مدرسه ای در داخل شهر رفت، خیلی خوشحال شده بود. او می گفت پدر امروز خیلی خوب بود. به من می گفتند آقای زینالی. گفتم مگر در مدرسه ی قبل چه می گفتند؟ پاسخ داد: فقط می گفتند زینالی. به این ترتیب با شش ماه تلاش من به خاطر مشکل عدم حضور همسر در منزل در هنگام شیفت صبح و توصیه ی ناظم مدرسه مبنی بر تغییر مدرسه او، که معتقد بود پسر من باکلاس است و سایر بچه ها او را کتک می زنند، جور دیگری پاسخ دادده بود. گذشته از این که مدرسه ی جدید به صورت هیئت امنایی اداره می شود.
با یک جابجایی مدرسه و پرداخت اقساطی هزینه ی چند صدهزار تومانی، پسرم آقا شده بود و احساس تشخص کرده بود. به این صورت، می توانستم تفاوت منطقه ی زندگی و هزینه ای که موجب آقا شدن فرزندم بود را با چشمان خودم ببینم. آن خوشحالی ناشی ازاحساس منزلت، احساس احترام و پذیرش اجتماعی در پسرم، موجب شد که دوباره به مدرسه ی قبلی و فضای پیرامون آن، معلمان و نظرات آن ها بازگردم. آن ها می گفتند که بچه های این منطقه شلوغ هستند و نمی شود آن ها را کنترل کرد. حتی جلوی چشم خودم معلم یکی از بچه ها را به خاطر درآوردن شلوار در داخل کلاس درس سیلی زده بود.
(2) نور وجودی آقا
همین هفته ی پیش بود که یکی از بچه ها که به خاطر نداشتن محیط بازی در کوچه بازی می کرد، توسط یک پسر نوجوان که خودروی پدرش را بدون گواهینامه بیرون میبرد، آسیب دیده بود و ما رفتیم به عیادتش. بچه ها زیر نور آفتاب و در سایه ی ابرهای زمستانی، مدام در کوچه ها بازی می کنند. نه پارکی هست و نه فضای ورزشی. خود ما به خاطر بردن فقط همین پسر به فضاهای ورزشی یک نیم روز را از دست می دادیم و یکی از والدین مجبور بودیم عصرها به صورت مسافرتی زندگی کنیم. آن خانواده هایی که نمی توانستند فرزندان شان را به این صورت جابجا کنند، آن ها را به صورت تیمی به کوچه اعزام می کنند تا زیر نور طبیعی رشد کنند.
یکی از مشکلات اصلی این منطقه، که اگر روانشناسان و پزشکان بررسی می کردند خیلی خوب می شد، این بود که خانه ها به موازات هم و در بالین ساخته شده اند و اجازه نمی دهند نور آفتاب به خصوص به طبقات زیرین دسترسی پیدا کند. در نتیجه، به طور میانگین از نیمه های شهریور تا نیمه های اردیبهشت نیاز به استفاده از وسایل گرمایشی در خانه ما پیدا می شود. تا جایی که متوجه شده ام، یکی از دلایل افسردگی و کاهش ویتامین D زندگی در فضای خسته و تاریک، نور و در نتیجه انرژی کم می باشد. البته وزارت بهداشت به این مسائل در احداث خانه ها رسیدگی نمی کند و فقط مسئولیت درمان را دارد و در زمانی که این خانه ها ساخته می شد، اتفاقا به فکر این بود که خانواده ها را با پزشک بالای سرشان و از نزدیک مورد نظارت قرار دهد.
در سالهایی که در مدرسه راهنمایی تحصیل می کردم، اغلب همکلاسی های من سیاه سوخته بودند و از روستاهای اطراف می آمدند. آنها طول تابستان را در ییلاق ها و روستاها چوپانی و مزرعه داری می کردند و شاگردانگی پدر را می کردند و اتفاقا آئین خانه ساختن و فروختن شیر و میوه را هم به خوبی یاد گرفته بودند. به همین جهت اغلب آن ها از مدرسه به سوی کارگری ساختمان و وردستی در مغازه ی آغا می رفتند. شلوغی که آن ها می کردند و توسط معلم با سیلی های افسری تنبیه می شدند، احتمالاً ناشی از زندگی طبیعی و نور وجودی شان بود که توسط انرژی خورشیدی در فصل تابستان دریافت کرده بودند. هیچ چی دیگه!! ان ها به آغوش نور وجودی بازگشتند و شهرها پر از حاشیه نشین و کارگرانی شد که امروز به خاطر نداشتن سواد و بیمه در معرض مشکلات هستند.
@ardabilnote
👇👇👇👇
👆👆👆👆
محدوده های آقا بودن
صفحه دوم
(3) این مطلب بحث مفصل تری می خواهد، از ضرورت وجود مشاور در مدارس حاشیه شهر، تا فضاهای بازی و ضرورت تولید و تزریق ویتامین D و برنامه های عمومی و شاد در شهرک ها. تحلیل جامعه شناختی آن هم بسیار مطول خواهد بود. اما به ذکر چند جمله می توان اکتفا کرد. امروز موضوع منزلت اجتماعی با بازخوانی بحث آقازاده و اشراف زاده با ژن برتر متجلی شده است و ناشی از اشتباهات یک گروه و شفاف ساز های گروه مخالف آن می باشد. اما باید توجه کرد که فاصله ی بین یک لایه از منزلت با لایه ی دیگر حتی در سطح تغییر مدرسه هم فرق می کند، چه برسد به این که یکی پدرش سالها وزیر باشد و دیگری پدرش همیشه کارگر. حتی در شهرک های تازه و با اسم فرهنگیان هم زندگی کارگری میشود، اما در صورت داشتن شغلی در مرکز شهر، شغلی ثابت و یک خودرو فکسنی، می توان یک پله آقاتر بود.
@ardabilnote
محدوده های آقا بودن
صفحه دوم
(3) این مطلب بحث مفصل تری می خواهد، از ضرورت وجود مشاور در مدارس حاشیه شهر، تا فضاهای بازی و ضرورت تولید و تزریق ویتامین D و برنامه های عمومی و شاد در شهرک ها. تحلیل جامعه شناختی آن هم بسیار مطول خواهد بود. اما به ذکر چند جمله می توان اکتفا کرد. امروز موضوع منزلت اجتماعی با بازخوانی بحث آقازاده و اشراف زاده با ژن برتر متجلی شده است و ناشی از اشتباهات یک گروه و شفاف ساز های گروه مخالف آن می باشد. اما باید توجه کرد که فاصله ی بین یک لایه از منزلت با لایه ی دیگر حتی در سطح تغییر مدرسه هم فرق می کند، چه برسد به این که یکی پدرش سالها وزیر باشد و دیگری پدرش همیشه کارگر. حتی در شهرک های تازه و با اسم فرهنگیان هم زندگی کارگری میشود، اما در صورت داشتن شغلی در مرکز شهر، شغلی ثابت و یک خودرو فکسنی، می توان یک پله آقاتر بود.
@ardabilnote
Forwarded from حسن معین - منطقِ جامعه
📌اگر دوست دارید زوایای خاص زندگی روزمره را مطالعه کنید و به معنای نهفته برخی بدیهیات پی ببرید، ما کانال " نکته" را به شما پیشنهاد می کنیم؛ "نکته" به پدیدارشناسی زندگی روزمره می پردازد.
@thing
💦
@thing
💦
Forwarded from مَطلَع نیوز
✳ یادداشتی از محمد زینالی:
✏ اردبیل؛ شهر یک روزه
🌐 http://www.matlanews.ir/?p=5548
╭┅🔴 🔵 ─────🔵 🔴 ┅╮
سایت مطلع نیوز 🌎
🆔 @Matlanews
╰┅🔴 🔵 ─────🔵 🔴 ┅╯
✏ اردبیل؛ شهر یک روزه
🌐 http://www.matlanews.ir/?p=5548
╭┅🔴 🔵 ─────🔵 🔴 ┅╮
سایت مطلع نیوز 🌎
🆔 @Matlanews
╰┅🔴 🔵 ─────🔵 🔴 ┅╯
سایت خبری تحلیلی مطلع خبر
اردبیل؛ شهر یک روزه
محمد زینالی اناری: ماکس وبر در توصیف خود از روند پیدایش سرمایه داری، می گوید که سرمایه داری به عنوان ساختار اصلی اقتصاد تولیدی در غرب، مدیون اخلاق پروتستان