یادداشت
114 subscribers
100 photos
10 videos
30 files
56 links
درباره شهر اردبیل
Download Telegram
گفتمان اقتصادی دکتر خدابخش
محمد زینالی اُناری

اقتصاد برای خودش مفاهیمی دارد که هر روز در ذهن مردم ورد می شود. مثلا امروز شاید مردم به مسائلی چون کار، دستمزد، منفعت و خرید مایحتاج فکر کنند. این گفتمان اقتصادی مردم است. اقتصاد معیشتی که متکی بر گفتمان اقتصادی فردمحور در جامعه ما بوده و دقیقا در تولد شهر نیمه سنتی ما ریشه دارد. مردم اغلب نتیجه ی مهاجرت و شهرنشینی روستائیان و عشایری هستند که اقتصادی معیشتی داشتند، اما اقتصاد معیشتی آن ها قبیله محور و ایلی بود و ویژگی های همکاری خاصی داشتند. اما در شهر که آن ها از هم غریبه می شوند، این همکاری ها قطع می شود و همه در شهر به صورت غریبه هایی که به فکر تأمین مایحتاج خود هستند، در می آیند. شکل دادن به همکاری های شهری هم مراحلی دارد که شدت منفعت گرایی فردی مانع آن می شود.

در جامعه ی مهاجر زده ایران پس از انقلاب، در دوران بازسازی جنگ، مرحوم هاشمی گوش به صدای متخصصین داده بود و در آن دوران بود که حتی شاهد فیلم های اقتصادی به صورت تله تئاتر تلویزیونی بودیم. در همان زمان بود که سخن از مشاغل کاذب، بهره وری، درآمد سرانه و حد فقر مردم به میان آمد تا مردم درباره وضعیت اقتصادی خود و کشور به خودآگاهی برسند. موضوع های اساسی و حیاتی در اقتصاد مولد که بعدا توسط بسیاری از سخنرانان کذایی که فقط شعار می دادند، از یاد رفت. گفتمان اقتصادی نیازمند مفاهیمی است که بتواند آگاهی و اعمال مردم را به سمت اقتصاد مولد و ارزآور پیش ببرد. اما بعدها که حتی کار به گفتمان اقتصاد مقاومتی هم رسید، ما حتی شاهد شکل گرفتن مفاهیم اولیه ی اقتصاد مولد هم نبودیم و عده ای تنها به صورت کلی به شعارپردازی و به مسخره کشاندن مفاهیم ارزنده اقتصادی که توسط سیاست های کلی نظام ارائه می شد، مشغول بودند. چه بسا که دست فروشی که اساساً شغلی کاذب تعریف شده بود، رواج یافت و بهره وری هم به دلیل شکل گرفتن سهامداران غیر دولتی و غیر مردمی اصلا معلوم نشد چه شد و در سرگرمی وزارت کار و تأمین اجتماعی با مسائل دیگر، مزد کارگران بدون قرارداد هم تا حد بهره کشی پایین آمد؟!

در دل همین وانفسا و مدتی پس از آغاز دولت تدبیر و امید، دکتر مجید خدابخش که به اردبیل سفر کرد تا سکان استانداری را به دست بگیرد، دارای گفتمان اقتصادی بود. او ادبیات اقتصادی خاصی را با خود به اردبیل هدایت کرد که در آن ها دیگر از وام های کارآفرینی ای در گذشته داده می شد که حتی کفاف یک اجاره مکان هم نداشت، خبری نبود. بلکه او سخن از طرح های بزرگی که بتواند اقتصاد استان را شکوفا کند، می زد. مگاپروژه، بندر خشک، گردشگری ورزشی، منطقه ویژه اقتصادی و ... که هر کدام یک مفهوم اساسی در توسعه ی اقتصادی را شکل می دهند. هر سه مفهوم هم اشاره به موقعیت جغرافیایی و بوم خاص استان داشته و هدف خود را در شکل دادن به تکیه گاه های کلان اقتصادی می جست. طبیعی است اگر در جامعه ای نهادهای اقتصادی بزرگ نباشد، کارآفرینی در سطوح کوچکتر نیز در آن رخ نمی دهد.

اساساً کارآفرینی هم مولود همان تفکر اقتصاد مولد دهه ی هفتاد بود که توسط دولت مهرورز به تقسیم عمومی منابع بانکی و بدهکارکردن مردمی شد که تنها نیاز به استخدام در شرکتها و کارخانجات داشتند. متأسفانه آن دولت به طرز ویرانگری وام های بسیاری به اشخاصی می داد که تنها دلیل مطالبه شان نیاز به کار و معیشت بود. اما متولیان به جای آن که به افراد زیاد جویای کار از طبق اقتصاد نهادی شغل فراهم کنند و این نیازمند سینه سپر کردن و ایجاد اقتصاد مولد و نهادسازی در بخش صنعت و خدمات بود، به آن ها وام دادند و گفتند بروید برای خود کار ایجاد کنید. به همین خاطر می توان حدس زد چقدر مغازه باز شد تا سیمای شهر به جمعه بازاری تبدیل شود و امروز ببینیم که صاحبان همین مغازه و بنگاه ها در غیاب دلالی و پولهای شارژ شده از بریز و بپاش های نوکیسه ها که مدیون گران شدن مقطعی نفت بود، یکی پس از دیگری ورشکست شده و راهی زندان می شوند.

اما دکتر خدابخش دنبال این نیست که با توزیع وام و زندانی کردن مردمی که تنها جرم شان نیاز به کار است، اقتدار خود را تثبیت بخشد، طبقه نوکیسه هم ندارد. او به دنبال گفتمان سازی در اقتصاد است، حتی اگر به قیمت آبروی او هم باشد، نمی خواهد اردبیل را به جامعه کوتاه مدت و اقتدار زده تبدیل کند و معنی و مفهوم اقتصاد مقاومتی هم همین خواهد بود. یعنی مقاومت برای گفتمان سازی و نهادسازی اقتصادی، حتی به قیمت آبرو و شخصیت خود. اقتصادی که با تأسیس نهادهای مولد اقتصادی بتواند مردم جویای کار را دیگر به دنبال نخود سیاه نفرستد و بخشی از آن ها را به صورت نیروی کار استخدام کند و برای بخش خلاق هم فرصت کارآفرینی ایجاد کند.
اگرچه امروز برخی دنبال بهانه تراشی و کمپین های کذایی برای مطالبه قطار و به مسخره کشاندن گفتمان اقتصادی دکتر خدابخش هستند، اما او راست و استوار ایستاده است و به خصوص در زمینه گردشگری ورزشی که پس از سالها لیاقت و توانایی اردبیل را در میزبانی مسابقات ورزشی نشان داد. چیزی که حتی در گذشته خوابش را هم نمی دیدیم که خارجی ها با عزت و احترام به ایران بیایند، چه برسد به این که میزبان مسابقات شان هم باشیم، اما خدابخش ما را به این خودباوری رساند که اردبیل شهری جهانی است و ملک و عقار سیاستمداران سخنران نیست. او به ما دقیقا مطابق با شعار دولت تدبیر و امید این نوید را داد که می توانید امیدوار باشیم به این که امروزمیزبان مسابقات ورزشی آسیایی باشیم، فردا ارتباطات تجاری گسترده را با جهان شکل دهیم و در روزهایی آتی که نیازمند مشارکت بیشتر و بهتر سرمایه گذاران و افراد خلاق اقتصادی و صنعتی است، دارای اشتغالی مولد باشیم تا باز هم به حذف مشاغل کاذب و رسیدن به بهره وری و افزایش ارزش پول و درآمد سرانه امیدوار باشیم.
@ardabilnote
اردبیل فرهنگی
محمد زینالی اُناری

یکی از موضوعاتی که به گستره ی ایران و ایران شناسی در جهان می پردازد، طرح موضعی ایران فرهنگی است. از این نظر، ایران سیاسی محدود به مرزهای ایران است، اما ایران فرهنگی هنوز با خاطرات ما در هند، بخارا، قونیه، مکه و ... پیوند دارد. پس از ناسیونالیسم، ایران به ایران محدود شد، اما ایران هنوز هم نامتناهی است و به مرزهایش اکتفا نمی کند.

هر شهری مانند اصفهان سعی می کند خود را در مرزهای محلی حبس نکند و با جهان دیالوگ کند و یکی از ابزارهای آن، نقل و انتقالات انسانی آن شهر در جهان است. شهری که محلی است، محدود به مرزهای سیاسی خود است و شهری که جهانی است، محدودیت ندارد و با همه ی افرادی که تعلق جسمی یا قلبی به آن دارد، دیالوگ می کند. این شهر، شهر ناتمام از منظر مکان و تبعا از منظر زمان است.

یکی از ابتکاراتی که در عمر استانداران اردبیل اجرا شد، مفهوم روز اردبیل بود که همواره دست خوش تغییرات بوده است. اگرچه این برنامه پس از ابتکار خوب استاندار پیشین فرهنگ دوست اردبیل، مدتی توسط دوستان خودش طرد شد، اما چند سالی است که این موضوع جدی گرفته شده و نشان از این می دهد که این ابتکار زمینه ی اجتماعی قوی در فرهنگ دوستان اردبیل داشته است.

خلاقیت اصلی این برنامه رفته رفته تقویت شد و آن شکل دادن به عرصه ی جهانی از اردبیل بود. ما اشخاصی داشتیم که سعی می کردند افراد خلاقی که به نوعی پیوند جسمی یا قلبی با اردبیل داشتند را جذب این شهر کنند. یکی از برنامه های مرسوم، تجلیل از فرهیختگانی است که اصالت اردبیل داشته و در کشور جزو سرآمدان بوده اند.

برنامه ی دیگر، ایجاد تعاملات جهانی اردبیل است که با رشد برنامه های ورزشی بین المللی در اردبیل شروع می شود و امیدوار است این قبیل برنامه ها به زودی در مناسبات اقتصادی هم رخ دهد. برنامه ی مهم تری که می تواند اردبیل را بیشتر با جهان پیوند دهد، تقویت دانشگاه های اردبیل و جهانی کردن آن است که به زودی باید شروع شود.

با این قبیل برنامه ها، اردبیل از انحصار نخبگان معمولی مسلط شهر در می آید و البته آن ها شاید به خاطر شکسته شدن قدرت محلی شان ناراحت شوند و اعتراض کنند، اما نسلهای جدید، پیوندهای زیادتری نسبت به نسلهای قدیمی با جهان برقرار کرده اند و این مقاومت نشان از دود شدن و به هوا رفتن قدرت گروه های مسلط بر شهر می باشد.

لذا این گروه باید هم معاندت کنند و در برابر اتفاقات خوب توسعه ای مخالفت کنند و جلو مردم و شادی های آن ها را هم بگیرند تا یأس و نفی را تشویق کنند. اما تجربه های مردم اردبیل، دیگر محلی نیست و جهانی شده است و چه بسا شاید دلیل اصلی آن هم طرد بسیاری از افراد خلاقی است که از گذشته نتوانسته اند در اردبیل رشد کنند. باری آن ها روزی بر می گردند و بار دیگر زندگی در اردبیل را آغاز می کنند.

@ardabilnote
Forwarded from ... (H ebrahimpour)
صدا ۱۴۲.3gpp
9.9 MB
نوشتن ساختن انباشتن
درباره مسئولیت اجتماعی خبرنگار
محمد زینالی اناری

@thing
حقیقت برای من در اینجا است
#معماری_حاشیه
#آرازعلی_اردبیل

@thing
فرصت های والیبال برای اردبیل
محمد زینالی اُناری

پیش تر در اردبیل تنها تفریح روزمره ی مردم و به ویژه جوانان، رفت و آمد در خیابان های مرکزی، کافه نشینی، بازی فوتبال دستی، بیلیارد و تماشای تلویزیون خانگی یا ماهواره بود. برای تغییر این الگو و ایجاد یک فرصت هیجانی و طلایی دیگر، در دو سال اخیر زحمات زیادی کشیده شده تا جوانان این شهر، در میان انتخاب های خود، بتوانند هفته هایی از سال را به تماشای والیبال بپردازند. تماشای مسابقات ورزشی در سالنی که یکی از تیم های رقابت کننده متعلق به شما باشد، همواره یکی از جذاب ترین و هیجان ترین لحظات بوده است.

در اثر تماشای مسابقات والیبال که تعلق خاطری به یکی از تیم های ورزشی وجود دارد، هیجان و شور بسیار بالا می رود و مردم و به ویژه جوانان شهری چون اردبیل در این لحظات می توانند از زندگی روزمره ی خود که سرشار از کار یا احیانا بیکاری و خستگی بوده، رها شده و به اتفاق جمع زیادی از شهروندان به تماشای یکی از جذاب ترین ورزش ها بپرازند. تجربه ی مسابقات والیبال جوانان در اردبیل نشان داد که در طی روزهای منتهی به مسابقات خشونت، نزاع و حتی سرقت کاهش چشمگیری داشته است. طبیعی است که چنین تجربه ی رهایی بخشی برای خالی شدن هیجان و انرژی جوانان و کاهش آسیب های اجتماعی موثر خواهد بود.

مهم ترین نکته ی تماشای ورزش، تقویت حس همبستگی در میان مردم است. مردم در هنگام تماشای ورزش ها، خود را با آنان و سایر هم وطنان در یک تیم عضو می دانند و احساس این تعلق تیمی، منجر به حس همبستگی می شود و با توجه به این که این تیم ملی ایران است، هر بار که مسابقات ورزشی در اردبیل برگزار می شود، مردم اردبیل در احساس ملیت خود تقویت می شوند و حضور و مشارکت آن ها در عرصه های مختلف سیاسی و اقتصادی ارتقا خواهد یافت. این نوع روحیات ظرفیت عظیمی برای ارتقای توان اردبیل برای توسعه و پویایی اقتصادی است.

مسابقات ورزشی، فرصتی برای فدراسیون های ورزشی فراهم می کند تا کار تیمی را در سطح کلان اجرا نمایند و این برای کلیت جامعه ی اردبیل فرصت خوبی است تا در شهری که فردگرایی و تک محوری غوغا می کند، تمرین تیمی بودن و کار جمعی کرده و نبض شهر را سرشار از تفاهم و تعامل کنند و می تواند موجب ضمن رشد اعتماد به نفس، معرفی اردبیل برای آغاز سایر تورمنت های بین المللی را در پی داشته باشد. از پیامدهای چنین تجربه هایی، بازسازی و استانداردسازی سالن های رضازاده و شهید آسمانی بود و نشان می دهد که گسترش چنین فعالیت هایی موجب ارتقای کیفی سایر امکانات ورزشی نیز خواهد شد.

سالانه برنامه های زیادی با هزینه کرد اعتبارات ملی برای ترویج ورزش و سلامتی می شود. بعد از تماشای مسابقات آسیایی والیبال، حتی شاهد نصب ساده ی تورهای والیبال و ورزش بسیاری از جوانان در گوشه و کنار شهر بودیم و این ناشی از تشویق و ترویج ورزشی است که به مدت یک هفته با بالاترین تجربه ی هیجان اجرا می شود. از این رو اجرای مسابقات بین المللی، یک فرصت طلایی برای رشد شادی و سلامتی مردم اردبیل بوده و شاخص های سلامتی و نشاط اجتماعی را نیز بالا می برد.

نام اردبیل در طول این ایام در کشورهای میزبان و سایر کشورهایی که این مسابقات را به صورت تلویزیونی می بینند گفته می شود و این فرصت بسیار خوبی برای بازاریابان و فعالان اقتصادی است که بتوانند از طریق برنامه های جنبی و تبلیغات های موجود در سالن خود را به سایر کشورها بنمایانند و برای مدت کوتاهی هم که شده، گوی رقابت اقتصادی را از رقبا بربایند. تجار و بازاریان قدر این فرصت را می دانند و از چنین فرصت هایی استقبال می کنند و با استمرار این موضوع، اقتصاد شهر نیز تقویت خواهد شد، چرا که زمینه ی جذب سرمایه و حتی تبلیغات صادرت کالا به سادگی فراهم می شود.

@ardabilnote
⭕️ اردبیل و آزمونی سربلند برای حضور بانوان در ورزشگاه

✍ پوپک قاسمی
دبیر همشهری اردبیل

⬅️ حضور بانوان در ورزشگاه برای تماشای مسابقه مردان مدتی است به عنوان مطالبه زنان مطرح می شود. در این راستا در استان اردبیل اردیبهشت ماه سال جاری قبل از شروع مسابقات والیبال امیدهای آسیا به میزبانی اردبیل با اینکه حضور بانوان بلامانع اعلام شده بود اما دقیقه نود این مجوز لغو شد و بانوان علاقمند به تماشای والیبال تیم ملی امید پشت درهای بسته ماندند که اعتراض ها و حاشیه های زیادی در پی داشت.

⬅️ اعتراض کنندگان معتقد بودند مردان حاضر در ورزشگاه همان هایی هستند که در اتوبوس، تاکسی، خیابان و زندگی روزمره شهری در کنار زنان هستند و منع حضور بانوان توجیهی ندارد.

⬅️ اما در بازی های والیبال انتخابی جهان که این روزها به میزبانی اردبیل در سالن رضازاده برگزار می شود یک اتفاق خوب افتاد و آن هم حضور بانوان در ورزشگاه است که می توان گفت کارنامه موفق برگزارکنندگان این دوره از مسابقات محسوب می شود چرا که بدون هیچ حاشیه و بداخلاقی هایی که از سوی عده ای متصور می شد و دلیل غیرمجاز بودن حضور بانوان در ورزشگاه بود، اتفاق نیافتاد و بانوان حتی با حمایت های خود که پرشورتر از تشویق های مردان بود باعث موفقیت تیم ایران در امتیازهای حساس شدند همچنان که سرمربی کره جنوبی بعد از بازی با ایران به فشار تماشاگران در امتیازهای حساس ست دوم اشاره کرد و افزود اگر ست دوم را می بردیم روال بازی مطمئنا عوض می شد که حمایت تماشاگران این فرصت را از ما گرفت و سرمربی تیم ایران نیز به این نقطه قوت برای موفقیت تیمش اذعان کرد.

⬅️ از این لحاظ این حضور را می توان آزمون سربلند برای مسئولان و تماشاگران اردبیل نامید.

⬅️ به #همشهری‌اردبیل بپیوندید👇
🆔 @hamshahriardabil
زندگی در میدان
روزنامه اعتماد، 25مرداد1396
محمد زینالی اُناری

@thing
اردبیل با یک تجربه ی تازه
محمد زینالی اُناری، پژوهشگر فرهنگ عامه

تجربه ها در شهرها خلق می شوند. شهر، معدن تجربه های جدید زندگی اجتماعی ما مردم اردبیل است. اردبیل بیش از نیم قرن پیش، به شکل کوچه های در هم و بافت های محله ای تنیده به دور فضاهای قدسی مساجد بود. نائبی، شخصی بود که اردبیل را به صورت مدرن تازه کرده و بلوار و خیابان در آن طراحی کرد تا مردم بتوانند سی چهل سال با خودرو در آن زندگی کنند. بعد از آن، نوبت به ساختن شهرک های تازه ای رسید که بلافاصله اردبیل را به صورت شهر مستعد استان شدن مطرح کرد و تصویب هم شد.
در آن زمان از سویی شهر اردبیل در حال توسعه بود و شهرک های مدرنی چون حافظ و رجایی، یا ساختهای نوین شهری ترمینال و بیمارستان (سبلان و امام) ساخته می شد و از سویی مقاومت جانانه ی شهردار وقت با ساخت و از بی رویه و بدون مجوز در آبادی های در کمین شهر تداوم داشت. در نتیجه، اردبیل با یک پیکره ی تار عنکبوتی وارد پروسه ی استان بودن شد تا بعد از آن با تجربه های تلخی مانند شهرک فلسطین و امثالهم که مواجه شد تا اینک نه به شهر بلکه به کنسروی انسانی شبیه شود.

در چنین حالتی مدت ها تنها ساز و کار شهرداران، مدیریت ترافیک، ترمیم جوی و جدول ها و در اوج خودش، آسفالت ریزی های بدون زیرسازی بود و به شدت احساس نیاز به روحی تازه در آن حس می شد. شهری که فقط در آن خانه سازی شده بود و به جای شباهتش به شهر، بیشتر می شد به آن گفت: خانهها. نه آرمانشهری بود که مردم در آن جا به تماشای تئاتر و شنیدن آهنگ بپردازند و نه فضای دل انگیزی که مردم به تجربه های خاطره انگیز بپردازند. تنها دل مردم خوش بود به فضاهای مقدس مساجد که بدون طرح قدسی شامل میادین و چشم اندازهای کامل ساخته می شد (1) یا به پارک هایی مثل شورابیل که به صورت لاک پشتی توسعه یافته بود.

اما اینک باز هم سرعت رشد قبل از استان شدن به اردبیل باز گشته است و مردم امیدوار شده اند که حرکت لاک پشتی دیگر تمام شده و شهر شتابان تر می شود. هیجانی که در ساخته شدن پیاده راه ها وجود داشته و قدرتی که در ساخته شدن پل قدس دیده می شود، نوید یک دگرگونی تازه در جسم و جان شهر می دهد. شهرداری اردبیل باز هم تجربه ی شهریاری را شروع کرده و می تواند با این دگرگونی تازه و شکل گرفتن فضاهای نشاط و امید، علی رغم وجود سنگلاخ ها، حس تازه ای برای تجربه ی مردم اردبیل بدهد.

اگرچه در سال گذشته، درست در هنگام پرتاب نیزه ی هدف گذاری، در فعالیت شهردار اردبیل سکته ایجاد شد و تا بازگشت قهرمانانه ی او از هفت خان سرمایه ی بزرگی از زمان سوخته شد و انرژی و قدرت او را گرفت، اما اینک او ثابت کرده است که شورابیل می تواند فضای نشاط واقعی برای مردم اردبیل باشد تا جوانان آن به جای هورا کشیدن در قهوه خانه های خلوت در فضای عمومی قابل کنترل شادی کنند و به جای ماشین سواری روزمره و چاق و افسرده شدن مردم، فضاهای پیاده روی و سلامت در شهر توسعه بیاید.

شهردار اردبیل در این یک سال با تنگناهایی اساسی که سر راهش بود، نشان داد که اردبیل هم می تواند تجربه ی تازه را احساس کند و اینک تنها مانده است غیرت مردم اردبیل و برگزیدگانش در شورای شهر که بگویند دوباره این راه دویدن را می خواهند یا خدای نکرده باز هم دلشان با تقدیم کردن زندگی لاک پشتی به اردبیلی ها است؟!

(1)میراث کهن الگویی شهر اسلامی اردبیل، مجله انجمن انسان شناسی و فرهنگ

@ardabilnote
نوستالژی با معماری
محمد زینالی اُناری

مردمی که بیش از پنجاه سال در اردبیل زندگی کرده اند یا درباره ی آن شنیده اند، احتمالا می دانند که یکی از خاطراتی که همواره نقل می شود، وجود مشاهیر و افراد مرجع در فرهنگ شهری اردبیل بوده است. از این میان سه گروه مهم از افراد مرجع بوده اند که به زمان خودش، یعنی حدود پنجاه سال قبل، صاحب ارج و قرب بوده است. این سه گروه، "روحانیون"، "متخصصین"، "شاعران و ادیبان" بودند که در این زمره قرار می گیرند. مردم اردبیل در رفتار روزمره ی خود، ایمان را در پیشگاه روحانیون، تحولات شهری را از عملکرد متخصصین و بالاخره همدلی و همراهی را از کلام شاعران و متون ادبا در یافته اند.

گروه مرجع، مانند پیشروان و مترجمان رفتار مناسب بوده اند که برای مردم سنجه ی رفتار و کسب معنا محسوب می شدند. اما متأسفانه، در بیست سال اخیر، به خاطر کثرت مهاجرت و افزایش جمعیت شهر، این پایگاه از بین رفته و نوعی هرج و مرج در برساخته شدن افراد ذینفوذ و اثرگذار به میان آمد. بسیاری از مردمی که در شهر می جوشیدند، بیشتر به دنبال کسب جای خالی کدخدا و ریش سفید بودند و به همین خاطر، افراد ذینفوذ خاصی در شهرشکل گرفتند که بیشتر در مجالس ترحیم، بنگاه های معاملاتی و میهمانی های دیده می شدند و فرهنگ غالب فرهنگ آنان بود.

آن ها گروه مرجع را از سکه انداخته و اصالت را در خود و خاندان خود می دانستند و به تدریج شهر تبدیل شد به شهری که به جای کتابخانه و فرهنگ سراهای متعدد، بازارهای مختلف خوردنی و پوشیدنی تبدیل کردند. جای گروه مرجع از فرهنگ به بازار تبدیل شده و رفته رفته افراد صاحب فرهنگ ضعیف تر و تجار و خرده فروش ها تقویت شدند. اینک مردم با فرهنگ شهر دلشان شکسته و روح شان از این وضعیت به تنگ آمده است.

بعد از گذر یک ربع قرن که افراد ذینفوذ شهر را بر روی سر خود گرفته و به صورت شهری فاقد فرم و کلیت در آوردند، بر مسائل اقتصادی و سیاسی آن تأثیر گذاشته و محیط زیست آن را قدردانی نکردند، جمعی از اهالی باصفا و با فرهنگ شهر تصمیم گرفتند، آن یادگاران دیرین را به یاد بیاورند. دوران زیادی بود که شعر عاصم چندان رخصت نمی یافت، اما اهل فرهنگ او را قبل از این که با مردم شهر و برای همیشه قهر کند، بزرگ داشتند. نباتی را که سالیان سال اعتماد و حمایت اجتماعی را برای مردم اردبیل معنا کرده بود، بارها عزت گذاشتند. متخصصین هجرت کرده را به جمع های گرم شهروندان اردبیل دعوت کردند.

این حقیقت که از دکتر معماری مجددا در اردبیل تجلیل می شود، یک خاطره ی به یادماندنی برای آینده و یک هویت متجدد در باب بزرگ داشتن متخصصین و شعرایی است که از جان و دل مردم اردبیل مراقبت کرده است. اهل فرهنگ اردبیل اگرچه از نظر اقتصادی ضعیف و ناتوان هستند، اما بقای فرهنگ و تربیت در شهر، باقی آنان است. کسانی که می خورند و می پوشند و خط و سطری به یادگار نمی گذارند، به واقع زنده نیستند، زنده آن هایی هستند که ذهن و چشم مردم شهر را برای همیشه تسخیر کرده و از خود نام نیکو به یادگار می گذارند. معماری هم از این حیث جدا نیست، مردم اردبیل در بزرگداشت وی، جشن جاودانگی او را می گیرند.

@ardabilnote
شورا/الیگارشی
محمد زینالی اُناری

وقتی عده ای عضویت شورایی دارند، چنین می نماید که تفکر و حتی علائق آن ها مبتنی بر خواست مردم بوده و نماینده ی واقعی مردم هستند. اما وقتی فاصله ای میان تفکر مردم و منتخبین باشد، دیگر عنصر نمایندگی چندان وجه تصور ندارد. در این حال می توان گفت که آن ها به طریقی حق رای را به دست می آورند تا بتوانند کفالت یا حضانت مردم را به دست بگیرند، چون مردم صغیر یا فاقد توانایی انتخاب و عاملیت هستند و تنها این گروه است که می تواند به هر کاری که خواست دست بزند، چون صلاح را در آن تشخیص می دهد.

اگر شورای محترم به این فکر می کرد که باید نمایندگی فکر مردم را بکند، می توانست درنگی کرده و با مردم در این باره به گفت و گو بپردازد. نویسندگان، خبرنگاران و گزارش های منتشره از دیدگاه های مردم و یا اگر بیشتر جدی بودند، سازمان های افکارسنجی و فرم های روابط عمومی شورا می توانستند بازخورد بهتری از مردم، نسبت به میل و علاقه ی دل خود اعضای شورا، به دست دهند تا بدانند آیا افکار عمومی این پدیده را قبول دارند یا نه. به ویژه این که می توانستند در خصوص مطلوبیت برنامه ی کاری شهردار هم از دانشگاه و نهادهای اجتماعی استعلام کرده و پس از اطلاع رسانی آن به مردم - چون رأی داده اند- شهرداری را عزل کنند یا نصب کنند.

اما شورای اردبیل با وساطت تبلیغات اغلب حتی بیست هزار رای هم نداشته اند و این نشان می دهد که آن ها تنها در حد بیست هزار موکل دارند و باقی، به احترام اکثریت رأی منتظر دقت و قدرت جلب نمایندگی آن ها هستند. آن ها می توانستند با همین رای زیر ناپلئونی به مردم ثابت کنند که از نمایندگی آن ها به خوبی بر می آیند، نه این که با این گونه انتخاب که به بخت و اقبال یا سرمایه گذاری تبلیغاتی شبیه است، مدت چند سالی که در خدمت همشهری های خود هستند، بر افکار آن ها کفالت کرده و با آرای خود هر کاری می خواهند بکنند.

این که گروهی بعد از انتخاب، فکر کنند که مالک آرای مردم و صاحب هر گونه تصمیمی هستند، وهم کرده و شورا را با الیگارشی اشتباه می گیرند. در قرن پیش هم به جای تبلیغات، عده از از فئودال ها با هوی و هوار تهران را فتح کردند و موجب شدند که مدتی الیگارشی یا دیکتاتوری چندنفری در کشور به راه بیفتد و لطمات خود را هم زدند. حال فرق نمی کند با هوی و هوار قدرتی را به دست بگیرید یا با تبلیغات شعار و صورت این مقام را کسب کرده باشید، این فرصتی است که بتوانید لیاقت خود را به عنوان جوانانی که توانسته اید فرصت عرض اندام پیدا کنید، نشان دهید.

رای دادن و انتخاب، بدون توجه به مصالح، علائق و افکار جمعی و دانش های تخصصی، یک جور چوگان بازی است که گویی را به ضرب چوب و اسب چموش بزنید و این تفکر و خردمندی نیست. این نوع تفکر که در اسرع وقت که حق رای به شما داده شد، محبوب و مطلوب مردم را قلع و قمع کنید، مهاجمان قرن قبل که چهار روز بازار اردبیل را آتش زدند نیز انجام نداده اند. آن ها وقتی دیدند که مرد صاحب فضلی تذکر می دهد، بیدار شده و از آتش زدن بازار اردبیل دست برداشتند. حال مانده است این شیوه ی فتوت یا قدرت مأبی که شما از خود نشان دهید و بگوئید که ما رای یا الیگارشی مان را با تبلیغات شعار و صورت، و احتمالا به پشتیبانی شرکتهای صنعتی، از مردم اردبیل خریدیم و اگر غیرت داشتند، رای خود را به پوسترها و هوی و هوارهای ما نمی فروختند!

البته در این زمینه حق دارید.

@ardabilnote
شماره 42مجله سارای در شصت صفحه منتشر شد

@froughefarda1
جامعه شناسی مصیبت
تحلیل و بررسی اجتماعی حادثه آتنا، هفته نامه شمالغرب، ۷شهریور۱۳۹۶

@thing
فئودالیسم فرهنگی

محمد زینالی اناری
روزنامه اعتماد، ۸شهریور۱۳۹۶

@thing
آیا راه آهن اردبیل نیازمند انقلاب صنعتی است؟
محمد زینالی اُناری

در خبرها آمده بود که علت راه نیفتادن راه آهن اردبیل-میانه عدم بازرسی متعدد مسئولین استانی است. اما احتمالاً دلایل زیادی هم از زمان شروع به کار راه آهن وجود داشته است. نخست این که پروژه ی راه آهن اردبیل در خفا و سکوت به راه افتاد و از هویت مجری اولیه ی طرح آن کسی خبر ندارد که چگونه سود جلب این طرح را به دست آورد و چگونه آن را پیش برده است. دومین موضوع این است که اصلا محاسبه ی سود و زیان راه آهن حساب نشده است. اردبیل شهری است که مسافر زیادی ندارد و علی رغم این که مرکز استان است و ترمینال اتوبوسرانی بزرگی هم دارد، اما اغلب اتوبوس ها که به صورت شبانه به تهران راه می افتند پس از داد و هوار مسافرهای چانه زن را به چنگ می آورند.

سومین نکته این است که مسئله ی راه آهن گذشته از مزایای باربری آن، به سود گروه های تهی دست شهری اردبیل که تنها نیازمند کار و معیشتند، نیست و فقط کسانی از آن نفع می برند که با تهران و سایر نقاط کشور در داد و ستد مالی و رفاهی باشند و اصرار به آن از سوی گروه های جویای آن، هم کمی خودمحورانه می نماید. چهارمین موضوع، این است که قرن انقلاب صنعتی و پز راه آهن گذشته و هم اینک مردم اردبیل نیازمند توسعه ی بهبود راه های هوایی هستند و اصلا به صرفه نیست که از اتوبوسهای پیشرفته ی امروزی پیاده شده و راه آهنی را سوار شویم که از آن کندتر حرکت می کند. چون که قرار نیست که به این زودی ها و با این همه هجمه علیه برجام قطارهای برقی و سریع السیر به دست بیاوریم و نهایتا همان تاپاچی چی های قدیمی و ضعیف مهمان ما خواهند بود که تفاوتی با اتوبوس ندارند.

اما نکته ی پنجم این است که ما بیش از توسعه ی حمل و نقل و طرح هایی که نیازمند تخریب زمین های مستعد استان اردبیل می باشند مستحق مسابقات متعدد برای نوشتن برنامه های توسعه و راه انداختن جنبش نرم افزاری برای ارائه ی طرح های متعدد توسعه ی صنعتی و اقتصادی در استان هستیم. سالها از سلیقه های محدود فرهنگی و عمرانی اردبیل می گذرد و اینک که استان اردبیل در آستانه ی اجرای طرح های منتهی به صنعتی شدن و رونق تجاری اش قرار گرفته است، طرح دعوی نیازهای عمرانی علیه آن صورت می گیرد. در حالی که یکی از تبعات بسیار بسیار ساده ی توسعه ی صنعتی و تجاری استان، رونق پروازهای هوایی و احیانا و در صورت صلاحدید مدافعان محیط زیست و پیوست اجتماعی، اجرای طرح های احداث متروی محلی و راه آهن بین شهری ( آن هم بیشتر به قصد باربری و حمل و نقل) خواهد بود.

نکته ی ششم؛ احتمال دارد احداث راه آهن اردبیل مدت ها زمان ببرد ،چون دیسیپلین اداری و اجتماعی اردبیل این است که هر مدیری مانند لطف الهیان بخواهد شجاعت و جسارت کارهای بزرگ داشته باشد، به زودی زمین بخورد و همین موضوع باعث می شود که مدیران مربوطه ی سازمان های مستقیم طرح های بزرگ، نتوانند یا نخواهند ریسک کرده و برای تسریع در امور تغییراتی در مجریان طرح ها و مشتریان اداری خود بدهند. همین محافظه کاری که در عالم بی نظیر است، ناشی از این است که هر کار خاصی در اردبیل با موانع بزرگی روبه رو است و مدیران قدرت گسستن شبکه های محلی قدرت و ثروت را ندارند. از این رو چه بخواهیم و چه نخواهیم، کارهای بزرگ در اردبیل زود ناکام می مانند و دست مدیران آرزومند کار بزرگ را از ادامه ی کار کوتاه می کنند. لذا باید فکری به حال خودمان بکنیم و سعی و کوشش در اصلاح فرهنگ ضد توسعه ی اردبیل داشته باشیم.

@ardabilnote
👍1
Forwarded from نکته: جامعه شناسی تجربه (Momamad Zeinali)
نشست آسیب شناسی پدیده کودک آزاری
دکتر شیرین احمدنیا؛ جامعه شناس

سه شنبه ۱۴شهریور۱۳۹۶، ساعت ۶ عصر
سالن شیخ صفی استانداری اردبیل

@thing
نومادیسم
توریسم
نومادوتوریسم

@ardabilnote
پیرامون نقد در اردبیل
محمد زینالی اُناری

هر ازگاهی در یاداشت های متنی و نشریات، نوشته هایی درباره ی نقد و نقادی به ویژه در حوزه ی سیاسی می خوانیم که ما را متوجه جایگاه های قدرت می کند. به ویژه در اغلب این نقدها، مطالباتی وجود دارد که چنین می نماید که گروهی را دست مایه ی نقد کرده است. اما باید دانست که این نقد بیچاره، رشته ای فلسفی بوده و هر کسی نمی تواند عَلَم نقد و نقادی را به دست بگیرد. ولو این که فلسفه هم خوانده باشد، برای داشتن یک نقد درباره ی کار یا عمل شخصی، لازم است که یک فعالیت فکری عمیق درباره ی عمل یا فعالیت های مربوط به هر توده ای را انجام دهد. اما این که در اردبیل چگونه در خصوص موافق و مخالف نقد به عمل می آید، باید دید که اصلا این فعالیت عمیق صورت می گیرد یا نه؟

در ثانی، هر رشته ای می تواند به عنوان فلسفه ای از علوم طبیعی یا انسانی ضرورتی برای نقد و نقادی فراهم بیاورد. فرض مثال این که مشخص شود چه مقدار آب در اثر احداث یک سد زیر کشت رفته یا یک راه مواصلاتی چقدر توانسته است در رونق گردشگری منطقه ای موفق باشد یا نباشد، یا این که در اثر احداث راه آهن و راه خلخال به ماسوله چقدر سود حاصل مردم پارس آباد و خلخال می شود، این ها باید محاسبه شده یا این که گمانه زنی شوند و طرح همین محاسبه ها و گمانه زنی ها، خود نوعی نقد محسوب می شوند و چشم انداز فکری مردم را به احداث این تأسیسات باز کرده و آن را تبدیل به مطالبه می کند. لذا ضرورت نیست در خصوص راه یا کارخانه ای مدام گفته شود که فلان وزیری کارش بد بوده است، چون بودجه ی راه آهن یا جاده ی ماسوله را نداده است.

از این رو، می توان دید که هر رشته ی علمی ای اگر زمینه ی محاسبه یا فعالیت ذهنی عمیق دیگری را به دست دهد، فرصت و ارزشی برای نقد و نقادی است و ضرورت ندارد شعارهای مکرر و متعددی سر داده شود. یا علیه این و آن بیانیه های مطالبه گرانه، بدون استدلالهای علمی، صادر شود. وگرنه نتیجه ی داشتن نقدهای مطالبه محور بدون محاسبه و استدلال، و جذب مردم برای توجیه چنین طرحهایی شبیه احداث کارخانه ی پتروشیمی ای می شود که برای چنین روزی نیاز های به آب آن محاسبه نشده بود و امروز می بینیم که چقدر هزینه لازم است که این کارخانه به آب برسد ولی متأسفانه در آن زمان به خاطر سطحی نگری در نقد و نیاز به کارخانه ها طرح نگردیده بود.

امروز دیگر روش های دوران دولت دکتر احمدی نژاد زیان خود را نشان داده است و ما می بینیم که باز هم افراد زیادی در آن تیپولوژی در استان اردبیل زندگی کرده و نقد می کنند و متأسفانه خطر بازگشت به چنین تفکری به نازکی موی سر است. چرا که وضع علم و دانش در استان اردبیل هم افول کرده و برعکس، وضع منزلت اغلب کسانی که مدرک به دست گرفته اند، بسیار خودستایانه است. از این رو ساخته شدن بمب ئیدروژنی از این نوع تفکر که می تواند موجب شکل گیری یک نوع چرنوبیل در اردبیل شود، بسیار بالا است. خطری که موجب می شود نقادان زیاد جوانی در سایه سار توسعه ی مطبوعات پرورش یابند که به سرعت می خواهند دیدگاه های مربوط به طیف موافق یا هادی خودشان را مطرح کنند و نقد بپزند، بدون این که ببینند این نقدها و شعارها در سالهای گذشته چه بر سر ما آورد.

هر کسی می خواهد در مطبوعات نقد کند، باید دو سه کتابی در زمینه ی فلسفه علم بخواند و سپس وارد عرصه شود. متأسفانه ما میبینیم که مطبوعات در اردبیل در بهترین حالت اسیر علم ناب مطبوعاتی بودن است و این ساحت فکری در اردبیل هیچ رزقی برای اندیشه نمی جوید. به همین دلیل است که احتمال دارد تجربه ای چون سالها کیهان نویسی و ... در اردبیل در پیش روی ما قرار گیرد. در حالی که نقد فعالیت های دولت و حتی نقد فعالیت هایی که دولت انجامش نمی دهد و باید دولت ها بدانند که مردم اندیشمندی در اردبیل چه قدر خوب فکر می کنند، ضرورت دارد و شهروندان اردبیل قدر دست نویسنده های فکور را می دانند و به آن ها احترام می گذارند.

اما باید گفت که همین مردم فکور دیگر زیان مطبوعاتی بودن و شعار نوشتن را می دانند و همان طور که سالها روزنامه ها را نخریدند، می توانند کانال های فراوان نقادی امروزی را هم بایکوت کنند. لذا امید است که مطبوعاتی ها سعی کنند به جای نقادی های سطحی، اعتماد مردم اردبیل را در دوران آزادی بیان نسبی که امروز وجود دارد به دست بیاورند، که دوران وصل همیشه کوتاه است و هجران خودنمایی می کند.

@ardabilnote