معماری پژوهی (معماری، نظریه و پژوهش)
@archresearchmethod
اندیشمند بعدی که خدمتتان معرفی خواهم کرد مرتضی مردیهاست که این کتاب تازه اوست
هگل تاریخ را مسیری میدانست که روح از طریق آن گوهر خود، یعنی آزادی را، به مرور میفهمد و آشکار میکند.
او میگفت دولت ها شکل مجسم این آگاهی در حال تکامل هستند و همین طور که تاریخ پیش می رود دولت ها به سمت فرم آزادی نزدیک و نزدیک تر می شوند.
اندیشه های پروگرسیو معقتد به همین مسیر انباشتی و رو به جلو در تاریخ اند. همیشه فردا پیشرفته تر از امروز است و امروز از دیروز.
از داعشی که به دنبال احیای شکل سیاسی خلافت در دل قرن جمهوری های دمکرات است که بگذریم، و بگوییم اقلیت روان پریشی هستند،
ترکیه را کجای دل الگوی پیشرونده تاریخ بگذاریم؟
لااقل نیمی از مردم در کشمکشی که بین مدل پادشاهی و مدل جمهوری در گرفته، نزدیک تر شدن به مدل پادشاهی، یعنی متمکز کردن قدرت در چنگال یک نفر را برگزیده اند.
آیا تاریخ در حال برعکس رفتن است؟
شاید اگر هگل بود میگفت این هم بخشی از دیالکتیک نیروهای تاریخ است...سنتزی در راه است
محمدیاسر موسی پور
@archresearchmethod
او میگفت دولت ها شکل مجسم این آگاهی در حال تکامل هستند و همین طور که تاریخ پیش می رود دولت ها به سمت فرم آزادی نزدیک و نزدیک تر می شوند.
اندیشه های پروگرسیو معقتد به همین مسیر انباشتی و رو به جلو در تاریخ اند. همیشه فردا پیشرفته تر از امروز است و امروز از دیروز.
از داعشی که به دنبال احیای شکل سیاسی خلافت در دل قرن جمهوری های دمکرات است که بگذریم، و بگوییم اقلیت روان پریشی هستند،
ترکیه را کجای دل الگوی پیشرونده تاریخ بگذاریم؟
لااقل نیمی از مردم در کشمکشی که بین مدل پادشاهی و مدل جمهوری در گرفته، نزدیک تر شدن به مدل پادشاهی، یعنی متمکز کردن قدرت در چنگال یک نفر را برگزیده اند.
آیا تاریخ در حال برعکس رفتن است؟
شاید اگر هگل بود میگفت این هم بخشی از دیالکتیک نیروهای تاریخ است...سنتزی در راه است
محمدیاسر موسی پور
@archresearchmethod
دوستان زیادی درباره کتاب مناسب برای شروع مطالعه روی فلسفه می‌پرسند
از نگاه من بهترین کتاب برای شروع این کتاب است که هدفمند و مفهومی شما را جلو میبرد
@archresearchmethod
از نگاه من بهترین کتاب برای شروع این کتاب است که هدفمند و مفهومی شما را جلو میبرد
@archresearchmethod
فایل های بالا خلاصه ای درباره مسئله مقاله نوشتن هست که این روزها تقریبا مورد پرسش همگان میباشد
@archresearchmethod
@archresearchmethod
❤1
معماری پژوهی (معماری، نظریه و پژوهش)
برای تنوع یک مزاح پژوهشی هم بکنیم که حال و هوا عوض بشه....راستش داشتم فکر میکردم اینجوری که مقاله نویسی داره پیش میره و جامعه در حال پرورش تکنیسین های مقاله نویسی هست، اینجوری اگر پیش بره، بزودی میشنویم که: عروس خانم، آیا وکیلم شما را با مهریه یک مقاله…
یادی هم بکنیم از این پست مزاح آلود😊
معماری تنظیم فاصله میان آدم ها (بدن ها) به میانجی فضاست. معمار در هنگام تصمیم گیری درباره فضا در واقع در حال تصمیم گیری درباره این است که افراد به واسطه چه سازمانی از فضا با یکدیگر مرتبط شوند. این تنظیم فاصله به تنظیم رابطه می انجامد. برای مثال، وقتی لوکوربوزیه مجتمع مسکونی مارسی را طرح کرده است در واقع در یک ویشنهاد روی میز جامعه گذاشته است. این که آدم ها را در محوری عمودی و متراکم با هم همنشین کنیم. در اینجا شما با ساکن شدن در این مجموعه جبرا به شکلی از ارتباط با دیگری تن داده اید که با صورت بندی های کلاسیک سکونت متفاوت است. این همان چیزی است که ما در ورود بی واسطه این فرم از سازمان دهی سکونت در ایران به خوبی می‌بینیم. یعنی به اهمیت آن پی میبریم. این فرم سکونت یعنی آپارتمان نشینی در حال جراحی فرهنگ ماست. جراحی دردناک و پر از خونریزی. نمی دانم که در نهایت این جراحی به بهبودی منجر می شود یا فوت. اما می دانم معماری، به مثابه پیشنهادی برای تنظیم فاصله میان آدم ها، در این هنگامه نقش پررنگ خودش را برملا میکند. سنت فرهنگی ما در تحمل دیگری سنتی پر از پرده پوشی و اجتناب است. وقتی این سنت در فرم جدیدی از سازمان اجتماعی (که مبتنی بر سازمان فضایی است)، قرار میگیرد از خود تقلا و بی تابی بروز می دهد.
مثال دیگری این سخن باز هم میتواند از لوکو بوزیه گرفته شود. آنجا که در مرکز هنرهای کارپنتر خیابان را از وسط بنا عبور میدهد. در اینجا باید نام خیابان و نام مرکز هنری را فراموش کنیم تا بتوانیم معماری را درست خوانش کنیم. لوکوربوزیه در اینجا دو جریان اجتماعی در دست دارد. جریان فعالیت هایی که در حال خلق اثر هنری هستند و جریان آدم هایی که در حال تردد در فضای عمومی هستند. او میخواهد این دو را از یک ارتباط موازی به یک ارتباط متقاطع تبدیل کند. او در آوردگاه معماری در حال دست بردن در همین فاصله هاست. او دارد فاصله ها را دستکاری میکند و به میانجی این دستکاری به روابط اجتماعی درون جامعه پیشنهادات تازه ای عرضه میکند. این پیشنهاد کاری است که هر معماری انجام می دهد. مسئله متعاقب این پیشنهاد این است که جامعه در قبال این پشنهاد چه واکنشی از خود بروز می دهد. از این نقطه به بعد دو رویکرد را میشناسیم. رویکردی که معماری را متغیری وابسته به شمار می آورد و میخواهد معماری معلول سازمان های اجتماعی پیشین باشد، و بنابراین مخالف ارائه پیشنهادات مغایر با آن است و رویکرد دیگری که معماری را به مثابه یک فاکتور مستقل به رسمیت میشناسد که می تواند به جای معلول، خود علت یک سلسله از صورت ها و سازمان های اجتماعی گردد. بی شک لوکوربوزیه در گروه گروه اول در نمیگنجد.
محمدیاسر موسی پور(در پاسخ به پرسش روزنامه طلوع)
@archresearchmethod
مثال دیگری این سخن باز هم میتواند از لوکو بوزیه گرفته شود. آنجا که در مرکز هنرهای کارپنتر خیابان را از وسط بنا عبور میدهد. در اینجا باید نام خیابان و نام مرکز هنری را فراموش کنیم تا بتوانیم معماری را درست خوانش کنیم. لوکوربوزیه در اینجا دو جریان اجتماعی در دست دارد. جریان فعالیت هایی که در حال خلق اثر هنری هستند و جریان آدم هایی که در حال تردد در فضای عمومی هستند. او میخواهد این دو را از یک ارتباط موازی به یک ارتباط متقاطع تبدیل کند. او در آوردگاه معماری در حال دست بردن در همین فاصله هاست. او دارد فاصله ها را دستکاری میکند و به میانجی این دستکاری به روابط اجتماعی درون جامعه پیشنهادات تازه ای عرضه میکند. این پیشنهاد کاری است که هر معماری انجام می دهد. مسئله متعاقب این پیشنهاد این است که جامعه در قبال این پشنهاد چه واکنشی از خود بروز می دهد. از این نقطه به بعد دو رویکرد را میشناسیم. رویکردی که معماری را متغیری وابسته به شمار می آورد و میخواهد معماری معلول سازمان های اجتماعی پیشین باشد، و بنابراین مخالف ارائه پیشنهادات مغایر با آن است و رویکرد دیگری که معماری را به مثابه یک فاکتور مستقل به رسمیت میشناسد که می تواند به جای معلول، خود علت یک سلسله از صورت ها و سازمان های اجتماعی گردد. بی شک لوکوربوزیه در گروه گروه اول در نمیگنجد.
محمدیاسر موسی پور(در پاسخ به پرسش روزنامه طلوع)
@archresearchmethod
Roya
Voice message
فایل صوتی صحبت های تغابنی با تشکر از خانم مهندس مراد
Forwarded from کانون معماران معاصر
شرح دوره:
امروزه ارتباط جامعه معماری و بخصوص دانشجویان این رشته با مطالعه ارتباط دلگرم کننده ای نیست. بی شک موانع بسیاری موجبات این قهر فکری را فراهم کرده اما یکی از این موانع را می توان نداشتن یک فنداسیون مفهومی برای ارتباط برقرار کردن با متون اندیشه معاصر دانست. این فنداسیون مجموعه ای از واژگان و مفهوم های پرتکرار است که در همه جا به طور مرتب تکرار می شوند.از نوشته ها و سخنرانی های آیزنمن و کولهاس گرفته تا دیگر معماران و اندیشمندان غربی و یا وطنی. به هر کجای اندیشه رو میکنیم، کسی دارد از دیالکتیکی بودن ارتباط دو چیز و یا از برخورد پساساختارگرایانه با یک مقوله سخن می گوید. یا کسی دارد کسی را به دنبال کردن سیاست های نئولیبرالیستی در معماری متهم می کند و یا کس دیگری را به انضمامی فکر کردن درباره معماری دعوت می کند. این واژه ها کم نیستند و هر کدام تاریخچه ای به درازی اندیشه دارند. بدون تردید تسلط کاملا فنی بر هر کدام از این مفاهیم نیازمند ترم ها و شاید سال ها گفت و گو است. اما همان طور که کتابهایی به عنوان فرهنگ واژگان فلسفی وجود دارد تا مفاهیم را برای ما از تاریکی مطلق خارج کند، این دوره تلاش خواهد کرد که تعدادی از این مفاهیم مبنایی را اجمالا و به شکلی مفهومی ارائه کند تا امکان وارد شدن به گفت و گو و تدقیق آن ها را در آینده نیز فراهم کند.
.
سرفصل های دوره:
مفاهیم ادبیات فلسفی
مفاهیم ادبیات سیاسی
مفاهیم ادبیات معماری
.
امروزه ارتباط جامعه معماری و بخصوص دانشجویان این رشته با مطالعه ارتباط دلگرم کننده ای نیست. بی شک موانع بسیاری موجبات این قهر فکری را فراهم کرده اما یکی از این موانع را می توان نداشتن یک فنداسیون مفهومی برای ارتباط برقرار کردن با متون اندیشه معاصر دانست. این فنداسیون مجموعه ای از واژگان و مفهوم های پرتکرار است که در همه جا به طور مرتب تکرار می شوند.از نوشته ها و سخنرانی های آیزنمن و کولهاس گرفته تا دیگر معماران و اندیشمندان غربی و یا وطنی. به هر کجای اندیشه رو میکنیم، کسی دارد از دیالکتیکی بودن ارتباط دو چیز و یا از برخورد پساساختارگرایانه با یک مقوله سخن می گوید. یا کسی دارد کسی را به دنبال کردن سیاست های نئولیبرالیستی در معماری متهم می کند و یا کس دیگری را به انضمامی فکر کردن درباره معماری دعوت می کند. این واژه ها کم نیستند و هر کدام تاریخچه ای به درازی اندیشه دارند. بدون تردید تسلط کاملا فنی بر هر کدام از این مفاهیم نیازمند ترم ها و شاید سال ها گفت و گو است. اما همان طور که کتابهایی به عنوان فرهنگ واژگان فلسفی وجود دارد تا مفاهیم را برای ما از تاریکی مطلق خارج کند، این دوره تلاش خواهد کرد که تعدادی از این مفاهیم مبنایی را اجمالا و به شکلی مفهومی ارائه کند تا امکان وارد شدن به گفت و گو و تدقیق آن ها را در آینده نیز فراهم کند.
.
سرفصل های دوره:
مفاهیم ادبیات فلسفی
مفاهیم ادبیات سیاسی
مفاهیم ادبیات معماری
.
Forwarded from کانون معماران معاصر
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
صحبت های محمدیاسر موسی پور درباره ی دوره ی الفبای مفهومی اندیشه ی معاصر
منبع: روزنامه شرق
مجسمه اي براي بودن
نقدي بر مجسمه «ابعاد بودن»
نويسنده: محمدياسر موسي پور *
در نمايشگاه آثار منتخب پنجمين دوسالانه مجسمه هاي شهري تهران، اثر صندلي هاي شهريار رضايي حکايت از شکلي از برخورد با مجسمه شهري دارد که مي توان روي آن تامل کرد و درباره اش گفت و نوشت. پيش از هر چيز بايد کمي به تفکيک ميان مجسمه شهري با گونه هاي ديگر مجسمه بينديشيم. آيا مجسمه شهري يک مجسمه شبيه تمام مجسمه هاست با اين تفاوت که در يک مکان عمومي به نام شهر نصب مي شود؟ يا شهري بودن يک کيفيت است که وقتي در مجسمه اي بروز پيدا کند آن مجسمه حيات شهري پيدا مي کند؟ براي فهم بهتر اين سوال بد نيست اين سوال را مطرح کنيم که اساسا شهر چيست؟ و «شهري» به مثابه يک صفت به چه چيزي مي تواند اشاره داشته باشد. شهر نه انباشتي از آجر و سنگ و سيمان است و نه احيانا آن تهيِ حاصل شده از اين انباشت که نام آن را فضا مي گذاريم. شهر همه اينهاست به علاوه چيزي غريب و سيال به نام جامعه. کالبد شهر علامتي براي حيات يک اجتماع انساني است و حرکت آن به سمت وسوي مدنيت را نمادين مي کند. جامعه اي که به مدنيت رسيده باشد ساحت شهري دارد. حال در اين بين مجسمه شهري مي تواند مجسمه اي باشد که در اين حيات مدني مشارکت کند و با اجتماع خود وارد ديالوگ شود و حتي به درک اين اجتماع از خود کمک کند.
از اين نظر «ابعاد بودن» يک مجسمه تمام و عيار شهري است. اين مجسمه از تعداد ٣٥ صندلي تشکيل شده است که برخي از آنها گردان هستند و برخي ثابت. در حقيقت صندلي هاي رديف هاي اول ثابت هستند و هر چه از رديف اول دورتر مي شويم بر تعداد صندلي هاي گردان افزوده مي شود. روي يکي از صندلي هاي گردان ما با ارجاعي به مرد متفکر «رودن» مواجه مي شويم. اين شرحي از جسم اين مجسمه است اما اين مجسمه چيزي بيش از جسم خودش است. اگر بگوييم اين چيزِ مازاد بر جسم، همان معناست سخني کامل نيست، زيرا همه مجسمه ها يک لايه معنايي مضاف بر فيزيک خود دارند. اما شيوه معنامندي در اين اثر چيست که آن را شايسته تاملي مجدد مي کند؟ براي مفهوم پردازي اين امر مي توانيم با نيم نگاهي به مفهوم تجربه زيسته هنري لوفور، از تمايزي ميان «معناي ادراکي»١ و «معناي زيسته»٢ سخن به ميان بياوريم. معناي ادراکي معنايي است که شما آن را با مشاهده يک اثر و تفسير آن توليد مي کنيد و دراين بين بدن شما و حضور آن نقشي حياتي در شکل گيري اين معنا ندارد. اما معناي زيسته معنايي بدن مند است؛ معنايي است که شما نمي توانيد آن را تجربه کنيد مگر از خلال تجربه اي بي واسطه. اگر معناي ادراک شده را مخاطب در ذهن خود برمي سازد، معناي زيسته در دل ذهن و البته با ميانجي بدن ساخته مي شود. بدن ها سازنده معنا و همچنين خود بخشي از اين معنا هستند. شهريار رضايي اين تجربه را قبلادر اثري به نام «ديوار» آزموده بود؛ ديواري بتوني با دو قلم و چکش آويزان از زنجير در دو سو که دو صندلي در طرفين خود داشت. تصور کنيد اين ديوار يک مجسمه «تماشامحور» بود؛ ديواري که نمادين کننده حائلي است که ما را از اجتماع بودن دور کرده است و قلم ها و چکش ها خبر از امکان پايان دادن به آن مي دهند. در اين صورت گزاره قبل مي توانست معناي ادراکي آن باشد. اما وقتي دو قلم و چکش واقعي آنجاست و مخاطب امکان اين را پيدا مي کند که تخريب اين ديوار را در عمل تجربه کند ديگر ما پا را از معناي تماشامحور و ادراکي فراتر گذاشته ايم و به «معناي زيسته» وارد شده ايم؛ معنايي که در خلال ضربه هاي ناباورانه چکش ها در حال ساخته شدن است.
* معمار و مدرس دانشگاه
پي نوشت:
[١] Perceived meaning
[٢] Lived meaning
@archresearchmethod
مجسمه اي براي بودن
نقدي بر مجسمه «ابعاد بودن»
نويسنده: محمدياسر موسي پور *
در نمايشگاه آثار منتخب پنجمين دوسالانه مجسمه هاي شهري تهران، اثر صندلي هاي شهريار رضايي حکايت از شکلي از برخورد با مجسمه شهري دارد که مي توان روي آن تامل کرد و درباره اش گفت و نوشت. پيش از هر چيز بايد کمي به تفکيک ميان مجسمه شهري با گونه هاي ديگر مجسمه بينديشيم. آيا مجسمه شهري يک مجسمه شبيه تمام مجسمه هاست با اين تفاوت که در يک مکان عمومي به نام شهر نصب مي شود؟ يا شهري بودن يک کيفيت است که وقتي در مجسمه اي بروز پيدا کند آن مجسمه حيات شهري پيدا مي کند؟ براي فهم بهتر اين سوال بد نيست اين سوال را مطرح کنيم که اساسا شهر چيست؟ و «شهري» به مثابه يک صفت به چه چيزي مي تواند اشاره داشته باشد. شهر نه انباشتي از آجر و سنگ و سيمان است و نه احيانا آن تهيِ حاصل شده از اين انباشت که نام آن را فضا مي گذاريم. شهر همه اينهاست به علاوه چيزي غريب و سيال به نام جامعه. کالبد شهر علامتي براي حيات يک اجتماع انساني است و حرکت آن به سمت وسوي مدنيت را نمادين مي کند. جامعه اي که به مدنيت رسيده باشد ساحت شهري دارد. حال در اين بين مجسمه شهري مي تواند مجسمه اي باشد که در اين حيات مدني مشارکت کند و با اجتماع خود وارد ديالوگ شود و حتي به درک اين اجتماع از خود کمک کند.
از اين نظر «ابعاد بودن» يک مجسمه تمام و عيار شهري است. اين مجسمه از تعداد ٣٥ صندلي تشکيل شده است که برخي از آنها گردان هستند و برخي ثابت. در حقيقت صندلي هاي رديف هاي اول ثابت هستند و هر چه از رديف اول دورتر مي شويم بر تعداد صندلي هاي گردان افزوده مي شود. روي يکي از صندلي هاي گردان ما با ارجاعي به مرد متفکر «رودن» مواجه مي شويم. اين شرحي از جسم اين مجسمه است اما اين مجسمه چيزي بيش از جسم خودش است. اگر بگوييم اين چيزِ مازاد بر جسم، همان معناست سخني کامل نيست، زيرا همه مجسمه ها يک لايه معنايي مضاف بر فيزيک خود دارند. اما شيوه معنامندي در اين اثر چيست که آن را شايسته تاملي مجدد مي کند؟ براي مفهوم پردازي اين امر مي توانيم با نيم نگاهي به مفهوم تجربه زيسته هنري لوفور، از تمايزي ميان «معناي ادراکي»١ و «معناي زيسته»٢ سخن به ميان بياوريم. معناي ادراکي معنايي است که شما آن را با مشاهده يک اثر و تفسير آن توليد مي کنيد و دراين بين بدن شما و حضور آن نقشي حياتي در شکل گيري اين معنا ندارد. اما معناي زيسته معنايي بدن مند است؛ معنايي است که شما نمي توانيد آن را تجربه کنيد مگر از خلال تجربه اي بي واسطه. اگر معناي ادراک شده را مخاطب در ذهن خود برمي سازد، معناي زيسته در دل ذهن و البته با ميانجي بدن ساخته مي شود. بدن ها سازنده معنا و همچنين خود بخشي از اين معنا هستند. شهريار رضايي اين تجربه را قبلادر اثري به نام «ديوار» آزموده بود؛ ديواري بتوني با دو قلم و چکش آويزان از زنجير در دو سو که دو صندلي در طرفين خود داشت. تصور کنيد اين ديوار يک مجسمه «تماشامحور» بود؛ ديواري که نمادين کننده حائلي است که ما را از اجتماع بودن دور کرده است و قلم ها و چکش ها خبر از امکان پايان دادن به آن مي دهند. در اين صورت گزاره قبل مي توانست معناي ادراکي آن باشد. اما وقتي دو قلم و چکش واقعي آنجاست و مخاطب امکان اين را پيدا مي کند که تخريب اين ديوار را در عمل تجربه کند ديگر ما پا را از معناي تماشامحور و ادراکي فراتر گذاشته ايم و به «معناي زيسته» وارد شده ايم؛ معنايي که در خلال ضربه هاي ناباورانه چکش ها در حال ساخته شدن است.
* معمار و مدرس دانشگاه
پي نوشت:
[١] Perceived meaning
[٢] Lived meaning
@archresearchmethod