معماری پژوهی (معماری، نظریه و پژوهش)
pasokhe-malekian-be-montaghedan-1.pdf
مطالعه این گفتگو با مصطفی ملکیان را به شدت توصیه میکنم...
سید جواد طباطبایی
گفتیم پروژه فکری ملکیان عقلانیت و معنویت نام دارد و پروژه مرادفرهادپور ترجمه به مثابه تفکر است. اما مصطفی ملکیان و مراد فرهادپور علاوه بر تمام تفاوت هایی که داشتند در یک امر مشترک بودند. هر دو یک پای مجداله فکری با پروژه فکری جواد طباطبایی بوده اند و هر دو هم در قالب یک مقاله در مجله سیاست نامه و فرهنگ امروز مورد نقد متقابل او قرار گرفته اند. به نام این دو البته می توانید نام داریوش آشوری، داریوش شایگان و حتی علی شریعتی را هم اضافه بکنید. اما جواد طباطبایی چه میگوید و پروژه فکری او چیست؟ پروژه او نوشتن تاریخ انزوال اندیشه ایرانیان است. اما منظور او از زوال چیست و این زوال از چه مبدایی آغاز می شود؟ او معتقد است که تاریخ اندیشیدن ما تاریخ زوال اندیشیدن ماست. از نظر او یک خرد ایرانشهری در پیش از اسلام وجود داشته که پس حمله اعراب دچار دو قرن سکوت شده اما با قیام ابومسلم از خراسان و تشکیل خلافت عباسی یک دوره رونق اندیشه به مدت سه قرن در ایران برقرار شده است. قرون سه تا شش که این دوره را عصر زرین می نامند. عصر زرین با حمله مغول به ایران به پایان می رسد و زوال اندیشه آغاز می شود که تا همین امروز هم این زوال ادامه داشته است و به همین دلیل هم او تاریخ اندیشیدن ما را همان تاریخ زوال اندیشیدن ما میداند.
البته او در کنار سخن گفتن از این زوال، از تداوم نیز سخن می گوید. یعنی اگرچه اندیشه به زوال رفته اما آگاهی ملی ما به عنوان ایرانی پس از عصر زرین از فلسفه و تاریخ نویسی به شعر و عرفان تصعید شده است و از آن طریق ادامه حیات داده. برخی معتقدند بحثی که درباره امتناع تفکر در دوره زوال مطرح میکند اقتباسی از نظریه امتناع تفکر آرامش دوستدار است. او که از ملیت ایرانی دفاع میکند، هم می تواند مورد نقد اندیشمندی عارف و اخلاق گرا مثل ملکیان باشد که میخواهد جهان وطنی بیاندیشد و هم مورد نقد چپ گرایی همچون مراد فرهادپور که با نگاهی ماتریالیستی از هرگونه کلیت سازی ایدئالیستی بیزار است و طباطبایی را به دنبال کردن یک نظم خیالی در تاریخی پر از انقطاع و تناقض متهم میکند. طباطبایی همچنین از منتقدان نظریه همایون کاتوزیان جامعه شناس مطرح ایران است که از ایده جامعه کوتاه مدت برای توضیح تاریخ اجتماعی ایرانیان کمک گرفته بود. به نظر سیدجواد، ما در ایران نه با جامعه کوتاه مدت بلکه با دولتهایی کوتاع مدت و جامعه ای بلندمدت روبرو هستیم. طباطبایی متفکری پر کار است که کتاب های زیاد و پر مطلبی را منتشر کرده و آخرین کتاب او که نقدی بر اندیشه روشنفکران مشروطه است در برهه کوتاهی در بازار به اتمام رسیده و در انتظار تجدید چاپ است.
@archresearchmethod
گفتیم پروژه فکری ملکیان عقلانیت و معنویت نام دارد و پروژه مرادفرهادپور ترجمه به مثابه تفکر است. اما مصطفی ملکیان و مراد فرهادپور علاوه بر تمام تفاوت هایی که داشتند در یک امر مشترک بودند. هر دو یک پای مجداله فکری با پروژه فکری جواد طباطبایی بوده اند و هر دو هم در قالب یک مقاله در مجله سیاست نامه و فرهنگ امروز مورد نقد متقابل او قرار گرفته اند. به نام این دو البته می توانید نام داریوش آشوری، داریوش شایگان و حتی علی شریعتی را هم اضافه بکنید. اما جواد طباطبایی چه میگوید و پروژه فکری او چیست؟ پروژه او نوشتن تاریخ انزوال اندیشه ایرانیان است. اما منظور او از زوال چیست و این زوال از چه مبدایی آغاز می شود؟ او معتقد است که تاریخ اندیشیدن ما تاریخ زوال اندیشیدن ماست. از نظر او یک خرد ایرانشهری در پیش از اسلام وجود داشته که پس حمله اعراب دچار دو قرن سکوت شده اما با قیام ابومسلم از خراسان و تشکیل خلافت عباسی یک دوره رونق اندیشه به مدت سه قرن در ایران برقرار شده است. قرون سه تا شش که این دوره را عصر زرین می نامند. عصر زرین با حمله مغول به ایران به پایان می رسد و زوال اندیشه آغاز می شود که تا همین امروز هم این زوال ادامه داشته است و به همین دلیل هم او تاریخ اندیشیدن ما را همان تاریخ زوال اندیشیدن ما میداند.
البته او در کنار سخن گفتن از این زوال، از تداوم نیز سخن می گوید. یعنی اگرچه اندیشه به زوال رفته اما آگاهی ملی ما به عنوان ایرانی پس از عصر زرین از فلسفه و تاریخ نویسی به شعر و عرفان تصعید شده است و از آن طریق ادامه حیات داده. برخی معتقدند بحثی که درباره امتناع تفکر در دوره زوال مطرح میکند اقتباسی از نظریه امتناع تفکر آرامش دوستدار است. او که از ملیت ایرانی دفاع میکند، هم می تواند مورد نقد اندیشمندی عارف و اخلاق گرا مثل ملکیان باشد که میخواهد جهان وطنی بیاندیشد و هم مورد نقد چپ گرایی همچون مراد فرهادپور که با نگاهی ماتریالیستی از هرگونه کلیت سازی ایدئالیستی بیزار است و طباطبایی را به دنبال کردن یک نظم خیالی در تاریخی پر از انقطاع و تناقض متهم میکند. طباطبایی همچنین از منتقدان نظریه همایون کاتوزیان جامعه شناس مطرح ایران است که از ایده جامعه کوتاه مدت برای توضیح تاریخ اجتماعی ایرانیان کمک گرفته بود. به نظر سیدجواد، ما در ایران نه با جامعه کوتاه مدت بلکه با دولتهایی کوتاع مدت و جامعه ای بلندمدت روبرو هستیم. طباطبایی متفکری پر کار است که کتاب های زیاد و پر مطلبی را منتشر کرده و آخرین کتاب او که نقدی بر اندیشه روشنفکران مشروطه است در برهه کوتاهی در بازار به اتمام رسیده و در انتظار تجدید چاپ است.
@archresearchmethod
Forwarded from Deleted Account
بیست بنا که هرگز ساخته نشد ـ محمدیاسر موسی پور ـ برج تاتلینِ ولادیمیر تاتلین
http://etoood.com/NewsShow.aspx?nw=5973
http://etoood.com/NewsShow.aspx?nw=5973
Forwarded from Deleted Account
معماری کردن در فضای مرز؛ سومین کارگاهْ مسابقه قوام الدین شیرازی از 1ام تا 12ام اردیبهشت ماه در شیراز
http://etoood.com/NewsShow.aspx?nw=5975
http://etoood.com/NewsShow.aspx?nw=5975
معماری پژوهی (معماری، نظریه و پژوهش)
@archresearchmethod
اندیشمند بعدی که خدمتتان معرفی خواهم کرد مرتضی مردیهاست که این کتاب تازه اوست
هگل تاریخ را مسیری میدانست که روح از طریق آن گوهر خود، یعنی آزادی را، به مرور میفهمد و آشکار میکند.
او میگفت دولت ها شکل مجسم این آگاهی در حال تکامل هستند و همین طور که تاریخ پیش می رود دولت ها به سمت فرم آزادی نزدیک و نزدیک تر می شوند.
اندیشه های پروگرسیو معقتد به همین مسیر انباشتی و رو به جلو در تاریخ اند. همیشه فردا پیشرفته تر از امروز است و امروز از دیروز.
از داعشی که به دنبال احیای شکل سیاسی خلافت در دل قرن جمهوری های دمکرات است که بگذریم، و بگوییم اقلیت روان پریشی هستند،
ترکیه را کجای دل الگوی پیشرونده تاریخ بگذاریم؟
لااقل نیمی از مردم در کشمکشی که بین مدل پادشاهی و مدل جمهوری در گرفته، نزدیک تر شدن به مدل پادشاهی، یعنی متمکز کردن قدرت در چنگال یک نفر را برگزیده اند.
آیا تاریخ در حال برعکس رفتن است؟
شاید اگر هگل بود میگفت این هم بخشی از دیالکتیک نیروهای تاریخ است...سنتزی در راه است
محمدیاسر موسی پور
@archresearchmethod
او میگفت دولت ها شکل مجسم این آگاهی در حال تکامل هستند و همین طور که تاریخ پیش می رود دولت ها به سمت فرم آزادی نزدیک و نزدیک تر می شوند.
اندیشه های پروگرسیو معقتد به همین مسیر انباشتی و رو به جلو در تاریخ اند. همیشه فردا پیشرفته تر از امروز است و امروز از دیروز.
از داعشی که به دنبال احیای شکل سیاسی خلافت در دل قرن جمهوری های دمکرات است که بگذریم، و بگوییم اقلیت روان پریشی هستند،
ترکیه را کجای دل الگوی پیشرونده تاریخ بگذاریم؟
لااقل نیمی از مردم در کشمکشی که بین مدل پادشاهی و مدل جمهوری در گرفته، نزدیک تر شدن به مدل پادشاهی، یعنی متمکز کردن قدرت در چنگال یک نفر را برگزیده اند.
آیا تاریخ در حال برعکس رفتن است؟
شاید اگر هگل بود میگفت این هم بخشی از دیالکتیک نیروهای تاریخ است...سنتزی در راه است
محمدیاسر موسی پور
@archresearchmethod
دوستان زیادی درباره کتاب مناسب برای شروع مطالعه روی فلسفه می‌پرسند
از نگاه من بهترین کتاب برای شروع این کتاب است که هدفمند و مفهومی شما را جلو میبرد
@archresearchmethod
از نگاه من بهترین کتاب برای شروع این کتاب است که هدفمند و مفهومی شما را جلو میبرد
@archresearchmethod
فایل های بالا خلاصه ای درباره مسئله مقاله نوشتن هست که این روزها تقریبا مورد پرسش همگان میباشد
@archresearchmethod
@archresearchmethod
❤1
معماری پژوهی (معماری، نظریه و پژوهش)
برای تنوع یک مزاح پژوهشی هم بکنیم که حال و هوا عوض بشه....راستش داشتم فکر میکردم اینجوری که مقاله نویسی داره پیش میره و جامعه در حال پرورش تکنیسین های مقاله نویسی هست، اینجوری اگر پیش بره، بزودی میشنویم که: عروس خانم، آیا وکیلم شما را با مهریه یک مقاله…
یادی هم بکنیم از این پست مزاح آلود😊
معماری تنظیم فاصله میان آدم ها (بدن ها) به میانجی فضاست. معمار در هنگام تصمیم گیری درباره فضا در واقع در حال تصمیم گیری درباره این است که افراد به واسطه چه سازمانی از فضا با یکدیگر مرتبط شوند. این تنظیم فاصله به تنظیم رابطه می انجامد. برای مثال، وقتی لوکوربوزیه مجتمع مسکونی مارسی را طرح کرده است در واقع در یک ویشنهاد روی میز جامعه گذاشته است. این که آدم ها را در محوری عمودی و متراکم با هم همنشین کنیم. در اینجا شما با ساکن شدن در این مجموعه جبرا به شکلی از ارتباط با دیگری تن داده اید که با صورت بندی های کلاسیک سکونت متفاوت است. این همان چیزی است که ما در ورود بی واسطه این فرم از سازمان دهی سکونت در ایران به خوبی می‌بینیم. یعنی به اهمیت آن پی میبریم. این فرم سکونت یعنی آپارتمان نشینی در حال جراحی فرهنگ ماست. جراحی دردناک و پر از خونریزی. نمی دانم که در نهایت این جراحی به بهبودی منجر می شود یا فوت. اما می دانم معماری، به مثابه پیشنهادی برای تنظیم فاصله میان آدم ها، در این هنگامه نقش پررنگ خودش را برملا میکند. سنت فرهنگی ما در تحمل دیگری سنتی پر از پرده پوشی و اجتناب است. وقتی این سنت در فرم جدیدی از سازمان اجتماعی (که مبتنی بر سازمان فضایی است)، قرار میگیرد از خود تقلا و بی تابی بروز می دهد.
مثال دیگری این سخن باز هم میتواند از لوکو بوزیه گرفته شود. آنجا که در مرکز هنرهای کارپنتر خیابان را از وسط بنا عبور میدهد. در اینجا باید نام خیابان و نام مرکز هنری را فراموش کنیم تا بتوانیم معماری را درست خوانش کنیم. لوکوربوزیه در اینجا دو جریان اجتماعی در دست دارد. جریان فعالیت هایی که در حال خلق اثر هنری هستند و جریان آدم هایی که در حال تردد در فضای عمومی هستند. او میخواهد این دو را از یک ارتباط موازی به یک ارتباط متقاطع تبدیل کند. او در آوردگاه معماری در حال دست بردن در همین فاصله هاست. او دارد فاصله ها را دستکاری میکند و به میانجی این دستکاری به روابط اجتماعی درون جامعه پیشنهادات تازه ای عرضه میکند. این پیشنهاد کاری است که هر معماری انجام می دهد. مسئله متعاقب این پیشنهاد این است که جامعه در قبال این پشنهاد چه واکنشی از خود بروز می دهد. از این نقطه به بعد دو رویکرد را میشناسیم. رویکردی که معماری را متغیری وابسته به شمار می آورد و میخواهد معماری معلول سازمان های اجتماعی پیشین باشد، و بنابراین مخالف ارائه پیشنهادات مغایر با آن است و رویکرد دیگری که معماری را به مثابه یک فاکتور مستقل به رسمیت میشناسد که می تواند به جای معلول، خود علت یک سلسله از صورت ها و سازمان های اجتماعی گردد. بی شک لوکوربوزیه در گروه گروه اول در نمیگنجد.
محمدیاسر موسی پور(در پاسخ به پرسش روزنامه طلوع)
@archresearchmethod
مثال دیگری این سخن باز هم میتواند از لوکو بوزیه گرفته شود. آنجا که در مرکز هنرهای کارپنتر خیابان را از وسط بنا عبور میدهد. در اینجا باید نام خیابان و نام مرکز هنری را فراموش کنیم تا بتوانیم معماری را درست خوانش کنیم. لوکوربوزیه در اینجا دو جریان اجتماعی در دست دارد. جریان فعالیت هایی که در حال خلق اثر هنری هستند و جریان آدم هایی که در حال تردد در فضای عمومی هستند. او میخواهد این دو را از یک ارتباط موازی به یک ارتباط متقاطع تبدیل کند. او در آوردگاه معماری در حال دست بردن در همین فاصله هاست. او دارد فاصله ها را دستکاری میکند و به میانجی این دستکاری به روابط اجتماعی درون جامعه پیشنهادات تازه ای عرضه میکند. این پیشنهاد کاری است که هر معماری انجام می دهد. مسئله متعاقب این پیشنهاد این است که جامعه در قبال این پشنهاد چه واکنشی از خود بروز می دهد. از این نقطه به بعد دو رویکرد را میشناسیم. رویکردی که معماری را متغیری وابسته به شمار می آورد و میخواهد معماری معلول سازمان های اجتماعی پیشین باشد، و بنابراین مخالف ارائه پیشنهادات مغایر با آن است و رویکرد دیگری که معماری را به مثابه یک فاکتور مستقل به رسمیت میشناسد که می تواند به جای معلول، خود علت یک سلسله از صورت ها و سازمان های اجتماعی گردد. بی شک لوکوربوزیه در گروه گروه اول در نمیگنجد.
محمدیاسر موسی پور(در پاسخ به پرسش روزنامه طلوع)
@archresearchmethod