👆👆👆برنامه خشت و خیال از رادیو فرهنگ، گفت و گوی من با علی اعطا، پیرامون پژوهش و نظریه در معماری-بخش اول

@archresearchmethod

📝دوستی در باب مقاله مروری سوال پرسیدند...
این مقالات معمولا برای ما در ابتدا ابهام انگیزند،
زیرا تصور کلی این است که اگر مقاله ای حرف جدیدی به علم اضافه نکند، نمی تواند به عنوان مقاله علمی پژوهشی به چاپ برسد
و مسئله این است که این مقالات چه چیزی اضافه میکنند؟
در حقیقت به طور معمول شما برای هر پژوهشی یک بار ادبیات موضوع را مرور میکنید ، اما در مقالات مروری کاری که انجام می پذیرد مرور نظام مند و یا systematic review نام دارد. بر خلاف ظاهرا امر،
از قضا این مقالات را فقط شیوخ و کارکشته های یک حوزه در علم می توانند انجام دهند. زیرا در مرور نظام مند باید همه مطالب ریز و درشت با ملاک ها و محک ها مشخص جمع آوری بشود و سپس به طرز تحلیلی مورد بررسی قرار بگیرند تا دسته بندی های مشخصی از دل مطالعاتی که تا امروز انجام شده استخراج بشود و دانش یک بار در باره این موضوع مرتب و منظم شود.



@archresearchmethod

📋 میزان اهمیت چنین مقالاتی تا حدی است که معمولا سردبیر نشریات پژوهشی آن را به محققان خبره در یک حوزه سفارش می دهند.

دسته بندی و تیپولوژی ارائه شده در مقالات مروری می تواند از این جمله باشد که برای مثال، مقالات حوزه دلبستگی به مکان را می توان به دو دسته تقسیم کرد، مقالاتی که کیفی به این موضوع پرداخته اند و مقالاتی که کمی پرداخته اند. همچنین می توان آنها را در سه دسته دیگر هم تقسیم کرد، مقالاتی که به متغیر انسانی پرداخته اند ، یا مقالاتی که به متغیر کالبدی و یا به فرایندها و رخداد های میان این دو.
به زودی یک مقاله مروری در همین باره را آپلود خواهم کرد
شاید برای ما مهم تر از نوشتن چنین مقاله سنگینی، جست و جو کردن برای آن است.
وقتی میخواهید پژوهشی را کلید بزنید، با کلید واژه مقاله مروری آن را سرچ کنید
اگر مقاله ای نوشته شده باشد و بیابید
گوهری یافته اید که تمام دانش پیش از خود را به صورت شسته و رفته در اختیار شما قرار می دهد.

@archresearchmethod

بخش دوم گفت و گو با برنامه خشت و خیال پیرامون نظریه و پژوهش
در این قسمت کمی هم به ویژگی خاص نظریه های مربوط به هنر، از باب نسبت تئوری و پراتیک پرداخته شده

@archresearchmethod

ما میدانیم که در تحقیقات تجربی، یک محک شفاف وجود دارد که کدام سخن روا و کدام نارواست
آن محک هم تجربه نام دارد
اگر بگویید نور نامناسب کلاس درس، یادگیری را پایین می آورد
مشخص است که از طریق تجربه و فاکت های تجربی می توانید این سخن را محک بزنید

اما در تحقیقات غیر تجربی داستان از چه قرار می شود؟
آیا هیچ محکی در کار نیست؟
اگر مثلا بگوییم :معماری هیچ رسالتی در قبال عملکرد ندارد و مانند هنر باید آزاد از هر قیدی درنظر گرفته شود»
این هم یک گزاره است
با چه چیزی باید این گزاره را محک زد؟
چگونه باید در حوزه های غیرتجربی تحقیق کرد؟
این گزاره را نمی شود با پرسشنامه و مشاهده توجیه کرد
این یکی از مهم ترین دغدغه های کسانی است که روش تحقیق در معماری را فرا میگیرند و از آنچه می شنوند قانع نمی شوند

@archresearchmethod

اگر دانشمندان با مسائل تجربی سر و کار دارند و شیوه های محک زدن گزاره هایشان را با فاکت های تجربی به خوبی میشناسند
گروه دیگری هستند که کارشان درافتادن با همین مسائل غیرتجربی است
می توانیم برویم و در روش شناسی آنها سرک بکشیم
آنها را به اسم فیلسوف میشناسیم
و روش شان به روش فلسفی معروف هست
این روش یک محک مهم و وتو کننده دارد:«منطق»
اولین گام این است که منطق را فرا بگیریم


@archresearchmethod

👆👆👆مبانی معرفت شناسی روش تحقیق کیفی
ارائه ۳۰ اردیبهشت
فایل پاورپوینت به همراه صدای ضبط شده

@archresearchmethod

عرض سلام خدمت همه دوستان عزیزی که صبورانه مطالب این کانال رو دنبال میکنند
...
عذر من رو بابت کم کاری بپذیرید
فصل داغ نشست ها و کلاس ها زمان لازم را از من سلب کرده
و در عین حال مذاکراتی با یکی از نشر های خوب انجام شده و در حال تدوین کتاب هستم
تصمیم گرفتم در این ایام به واسطه بارگزاری فایل های صوتی، به انجام وظیفه ادامه بدم...
فایل پاورپوینت جلسه دیروز در جمع بخشی از فرهیختگان پزشکی رو به همراه صدا آپلود کردم 👆
به زودی فایل کم حجم شده سمینارم در گروه دکتری دانشگاه هنر تهران رو هم آپلود خواهم کرد

امیدوارم جمعه بسیار زیبایی داشته باشید

@archresearchmethod

➖چرا ما در تحقیق فلسفی از طرف مقابل دلیل می‌خواهیم؟

✅به خاطر اینکه یک وقتی «ترجیحات فردی» یا «عقاید گروهی» در استدلال رخنه نکنند.زیرا این دو به حال استدلال فلسفی مضرند.
ترجیح فردی را می‌گویند:
 individual preference 
و عقاید گروهی را معمولاً می‌گویند:
collective opinion.
ترجیح فردی یعنی اینکه مثلاً کسی می‌گوید پرتقال از سیب خوشمزه‌تر است. این یک ترجیح فردی را نشان می‌دهد و نمی‌توان آن را هیچ وقت در استدلال به کار برد؛ زیرا در واقع به نظر چنین کسی، شما بدون دلیل از من می‌خواهید که بپذیرم پرتقال از سیب خوشمزه‌تر است.یک چنین چیزهایی که دلالت بر ترجیحات فردی می‌کنند نباید در استدلال فلسفی رخنه بکنند و طرف بخواهد با رخنه دادن یک ترجیح فردی در استدلال، استدلال را به نفع خودش تمام کند. نظیر این ترجیحات فردی را به عقاید گروهی هم می‌دهند. می‌گویند یک هندو حق ندارد بگوید که گاو حیوان مقدسی است.
«گاو حیوان مقدسی است» فقط عقیده‌ی هندوان است. یک عقیده‌ی گروهی است و هیچ وقت نباید در استدلال راه پیدا کند. گوشت گاو را نباید خورد،‌ گاو را باید احترام کرد و امثال ذلک.این عقیده‌ی هندوان است. خوب، احاله‌اش می‌دهند به مسلمین. می‌گویند مسلمین هم مثلاً می‌گویند گوشت گاو را باید خورد یا لااقل می‌شود خورد.
برای اینکه ترجیحات فردی و عقاید گروهی در استدلال رخنه نکند باید از طرف دلیل همگانی را مطالبه کنیم و بگوییم باید بر سخنت دلیل همگانی بیاوری. وقتی که گفته شد از راه دلیل می‌خواهیم ترجیح فردی و عقیده‌ی گروهی را نفی بکنیم، این خودش معنایش این است که برای دلیل خصلت عمومی قائلیم نه خصلت فردی و گروهی. و خصلت عمومی دلیل را معمولاً objectivity دلیل می‌گویند.

فلسفه تحلیلی و فلسفه علم:
پوزیتیویسم منطقی به مثابه دشنام مکتب پوزیتیویسم منطقى که زمانى طلایه دار عرصه اندیشه بود اکنون به دشنام فلسفى بدل شده است. واژه پوزیتیویسم امروزه چنان است که به کار برنده آن گویى قتلى مرتکب شده و شایسته هر دشنامى است. شاید بیشترین انتقادات در تاریخ اندیشه بر این مکتب وارد شده و البته شایسته این انتقادات نیز بوده اند اما نادیده گرفتن آنها در گسترش فلسفه علم و تمام آموزه هاى آنها را به یک چوب زدن، بى انصافى است. پوزیتیویست هاى منطقى که گروهى از دانشمندان، ریاضیدان ها و فلاسفه حلقه وین بودند، منطق ریاضى را چارچوبى براى خود قرار دادند تا صورت بندى دقیقى از نظریه هاى علمى بیان کنند.
آنها سلسله جلساتى را در دهه ۱۹۲۰ تشکیل دادند که از بطن آن تجربه گرایى منطقى یا پوزیتیویسم منطقى (نامى که «فایگل» به مجموعه افکار گروه داده بود) شکل گرفت. آنچه در کار آنها تازه به نظر مى رسید استفاده آنها از منطق ریاضى بود که در آن زمان توسط فرگه و راسل ارائه شده بود. آنها بر این باور بودند که اگر بتوانند ارتباطى میان تصورات و تجربه هاى مرتبط با آنها را به وضوح نشان دهند، در این صورت امکان برقرارى تمایزى میان جملات متافیزیکى از علم تجربى وجود خواهد داشت. از نظر آنها تمامى واژگان معناى خود را از طریق ارتباط با آنچه که مى توانیم تجربه کنیم به دست مى آورند، هر چند این ارتباط ممکن است بعید باشد. مطابق این دیدگاه هر یک از تفکرات ما بایستى به نحوى با تصوراتى که ذهن از طریق تجربه حسى جهان کسب مى کند، گره بخورد. بنابراین برمبناى نظر آنها یک واژه براى معنادار شدن بایستى ارتباطى با آنچه مى توان تجربه کرد، داشته باشد.
شاید این تمام آنچه باشد که از پوزیتیویسم منطقى در کشور ما معروف شده است.
نام پوزیتیویسم براى ما تداعى کننده «تحقیق پذیرى» (Verification) است، بدین معنا که معناى جملات همانا روش تحقیق آن است، یعنى روشى که مى توان به وسیله تجربه «صدق» آن را نشان داد.
البته در طول زمان پوزیتیویست هاى منطقى تحت آماج انتقادات شدید قرار گرفتند و ملاک معنادارى آنها به زیر سئوال رفت. پوزیتیویست ها نیز بیکار ننشستند و سعى کردند ملاک معنادارى خود را تغییر و بهبود بخشند (شاید مهم ترین نقدى که بر این مکتب شد مقاله معروف کواین، دو جزم تجربه گرایى، بود که البته بعدها توسط برخى فیلسوفان مانند الیوت سوبر نشان داده شد که چندان استدلالات قوى اى هم نداشته است). بله درست است پوزیتیویست هاى منطقى این معیار معنا را براى نقد متافیزیک و هر آنچه از دید آنها علم دروغین بود به کار بردند و استدلال کردند که فرضیه هاى الهیاتى بى معنایند (اگرچه به مرور زمان نظر غالب شیفتگان این مکتب تغییر پیدا کرد) و مفاهیمى چون «ذات»، «شىء فى نفسه»، «خیر» و «مطلق» مفاهیمى هستند که جملات حاوى آنها هیچ چیزى را بیان نمى کنند. از تمام آموزه هاى این مکتب، آموزه معنادارى آنها در کشور ما بیشتر معروف شده و همین باعث شده تا واژه پوزیتیویسم منطقى به دشنامى فلسفى تبدیل شود. جالب است اکثر کسانى که از این واژه براى همین منظور استفاده مى کنند، همین آموزه معنادارى را نیز به درستى نمى دانند.
آرى پوزیتیویسم منطقى به شکل خام آن دیگر مورد قبول نیست. خود اعضاى گروه نیز به تدریج سعى کردند از بار منفى آن بکاهند (مثلاً کارناپ بسیار تمایل داشت که به جاى پوزیتیویسم منطقى از تجربه گرایى منطقى استفاده کند تا از بار معنایى منفى اى که این واژه به همراه داشت بکاهد). تلاش هایى نیز در همین اواخر براى احیاى برخى از آموزه هاى پوزیتیویسم صورت گرفت (به عنوان مثال مى توان کتاب مایکل فریدمن با عنوان «احیاى پوزیتیویسم منطقى» را نام برد) و حتى فیلسوفى چون کواین که از نقادان این مکتب بود، در نوشته هاى اواخر عمر خود دوباره به سمت این مکتب گرایش پیدا کرد.
فیلسوفانى نیز تلاش کرده اند تا شکل هاى پخته ترى از «تحقیق پذیرى» ارائه دهند. تاکید پوزیتیویست ها بر مشاهده و آزمایش و تلاش آنها براى مشخص کردن واژگان نظرى و مشاهده اى در علم و کارهایى که کارناپ بر روى احتمالات و منطق استقرایى انجام داده هنوز مورد توجه است. (گرچه نقدهایى نیز بر آنها وارد شده است).
حتى اگر پوزیتیویسم منطقى کاملاً مطرود باشد، بار دشنامى که به این واژه و مکتب داده مى شود، نادرست است. کسانى که گاه در بحث درمى مانند به این واژه تمسک مى جویند و از آن براى خلع سلاح حریف استفاده مى کنند. آرى ملاک معنادارى خام آنها مرده است اما «تائید پذیرى» (که شکل تغییر یافته اى از آن آموزه است) و کاربرد آن در علم هرچه باشد مرده نیست.

یک کتاب خیلی عالی از نشر آگه

هدف فلسفه ایضاحِ منطقیِ افکار است. فلسفه یک آموزه نیست، بلکه یک فعالیت است. یک اثر فلسفی ماهیتاً عبارت است از مجموعه‌ای از توضیحات. نتیجه‌ی فلسفه «گزاره‌های فلسفی» نیست، بلکه ایضاحِ گزاره‌هاست. فلسفه باید وضوح بخشد و میان افکارمان که در غیراین‌صورت، تیره و مبهم خواهند بود، قاطعانه تمایز بگذارد.

ویتگنشتاین
@archresearchmethod

آلن بدیو آخرین سمینارش رو داد و سکوت رو برگزید،اما...
چرا بدیو مهم است؟
یک نومارکسیست که در کنار هم مشرب هایی همچون ژیژک و رانسیر و...تلاش کردند پسا-پسامدرن باشن و به قول خودشون امکان جهانی دیگر رو همچنان زنده نگه دارن
بعد از پست مدرنیسم صحبت کردن از امر مطلق پیش از هر چیزی شهامت میخواد...
اما به درست یا غلط بدیو این شهامت رو داشت و جرات کرد دوباره از «حقیقت» صحبت کنه

به نظر اون سرمایه داری و پست مدرنیسم در این زمینه دستی در یک کاسه دارند، که «تضادها» رو به «تفاوت ها» تقلیل بدن، تا شرایط به سمت تغییر و جدال انقلابی نیروها نره...و وضعیت پایدار باشه

کتاب کوچک و دوست داشتنی بدیو «در ستایش عشق» هست که در اون هم با همین رویکرد انتقادی از خطرزدایی از عشق ورزیدن به شدت انتقاد میکنه و معتقده که همین روحیه بر همه چیز از اندیشیدن گرفته تا عشق حاکم شده
در صورتی که خود بدیو طرفدار یک برخورد قمارگونه و جسورانه هست
مثال بدیو از آگهی یک شرکت درباره پیدا کردن معشوق برای شما بدون احتمال درد و رنج و شکست عشقی بسیار جالبه
بدیو معتقده که جهان امروز ما جهانی است که دیگه در اون از این چهار حوزه اصیل خبری نیست: عشق، علم، سیاست،هنر
جهان جدید به جای عشق امر اروتیک، به جای علم تکنولوژی، به جای سیاست مدیریت، و به جای هنر فرهنگ و جشنواره بازی رو جانشین کرده
در حالی که عشق بدیو کسی مثل پیکاسو هست که اون رو رخدادی در دل هنر نقاشی میدونه
رخداد اون پدیده ای است که در مجموعه فعلی امکان بازنمایی شدن نداره و باظهورش در وضعیت مجموعه شکاف درست میکنه
برای همین رخداد هرگز قابل پیش بینی نیست

به همین دلیل مهمترین کتاب بدیو هستی و رخداده(با ارجاعی به هستی و زمان هایدگر)

بسیاری از چپ ها البته دل خوشی از بدیو ندارند...و جایی میخوندم که به اون تاخته بودن چوت تکلیف خودش رو با مقوله کلیدی انقلاب معین نمی کنه و از چیزی به نام حزب هم حرف نمیزنه
از نگاه اونها بدیو یک چپ لیبراله و خودش محصول سرمایه داری هست

@archresearchmethod

تحلیل محتوا به چه معناست؟
در روش های تحقیق کیفی، شما برای مضامین ذهنی آدم هایی که قرار است آنها را مطالعه کنید اعتبار قائل هستید و در پی دست پیدا کردن به معانی پشت کلام و رفتار آنها هستید
بنابراین وقتی با آنها مصاحبه میکنید متن تولید شده از این گفتگو واجد محتوایی است که باید تحلیل شده و معانی آن استخراج گردد
به این کار تحلیل محتوای کیفی میگوییم
@archresearchmethod