متقاضیان مشاغل به شرح جدول زیر سوابق خود را در زمینه پروژههای عمرانی (مترو) به آدرس v.rostami1982@gmail.com ارسال فرمایند #آپسیس
👇🏻
فضای اطراف زمین با زباله های فضایی مانند ماهواره های قدیمی، قطعات موشک ها و تکه های پلاستیکی یا فلزی پر شده. به مدت ۶۰ سال این زباله های فضایی در فضا رها شده اند و مشکلاتی را برای ما ایجاد کرده اند. زباله های فضایی ممکن است با ماهواره های فعال برخورد کرده و به آنها آسیب رسانده یا آنها را از کار بیاندازند تا باز هم زباله های فضایی بیشتری تولید شود! مهندسین و دانشمندان آژانس فضایی اروپا به فکر ایده جالبی برای پاکسازی این زباله های فضایی هستند. نام این ماموریت، e.Deorbit (به معنای خارج کردن از مدار) است.
اگر همه چیز طبق برنامه پیش برود، این ماموریت در سال ۱۴۰۲ انجام خواهد شد. یک ماهواره ویژه از زمین به سمت فضا پرتاب می شود و به تعقیب یکی از ماهواره های بزرگ و بی استفاده خواهد پرداخت. سپس این ماهواره ویژه، خود را به ماهواره بزرگ متصل می کند (یا با بازوهای رباتیک و یا به وسیله پرتاب یک تور) و به کمک موتورهای خود، ماهواره بزرگ را به سمت جو زمین خواهد کشید. با این کار، هر دو ماهواره کم کم وارد جو زمین شده و به دلیل داشتن سرعت بسیار بالا، در مواجهه با اصطکاک هوا داغ شده و می سوزند.
فضای اطراف زمین با زباله های فضایی مانند ماهواره های قدیمی، قطعات موشک ها و تکه های پلاستیکی یا فلزی پر شده. به مدت ۶۰ سال این زباله های فضایی در فضا رها شده اند و مشکلاتی را برای ما ایجاد کرده اند. زباله های فضایی ممکن است با ماهواره های فعال برخورد کرده و به آنها آسیب رسانده یا آنها را از کار بیاندازند تا باز هم زباله های فضایی بیشتری تولید شود! مهندسین و دانشمندان آژانس فضایی اروپا به فکر ایده جالبی برای پاکسازی این زباله های فضایی هستند. نام این ماموریت، e.Deorbit (به معنای خارج کردن از مدار) است.
اگر همه چیز طبق برنامه پیش برود، این ماموریت در سال ۱۴۰۲ انجام خواهد شد. یک ماهواره ویژه از زمین به سمت فضا پرتاب می شود و به تعقیب یکی از ماهواره های بزرگ و بی استفاده خواهد پرداخت. سپس این ماهواره ویژه، خود را به ماهواره بزرگ متصل می کند (یا با بازوهای رباتیک و یا به وسیله پرتاب یک تور) و به کمک موتورهای خود، ماهواره بزرگ را به سمت جو زمین خواهد کشید. با این کار، هر دو ماهواره کم کم وارد جو زمین شده و به دلیل داشتن سرعت بسیار بالا، در مواجهه با اصطکاک هوا داغ شده و می سوزند.
👇🏻
ماهواره ها در فضا به دور زمین می چرخند. فاصله آنها از زمین آن قدر زیاد است که ما نمی توانیم آنها را ببینیم. ساخت و پرتاب هر ماهواره میلیاردها تومان هزینه دارد. هم اکنون حدود ۱۱۰۰ ماهواره در حال چرخش به دور زمین هستند. وظیفه این ماهواره ها ناوبری، پیش بینی وضع آب و هوا، مشاهده زمین، ارسال سیگنال های تلویزیونی و... است. ولی این ماهواره ها چه طور به ارتفاعات بالا می رسند و چه طور در آنجا باقی می مانند؟
اجازه دهید قبل از این که درباره موشک های ماهواره بر صحبت کنیم، درباره توپ های جنگی صحبت کنیم. فرض کنید یک گلوله توپ به صورت افقی از بالای یک کوه شلیک شود. گلوله توپ، مدتی به طور موازی با سطح زمین پرواز می کند تا این که در اثر نیروی جاذبه به زمین می افتد. حال فرض کنید قدرت توپ را بیشتر و بیشتر کنیم. گلوله توپ پس از شلیک فاصله بیشتر و بیشتری را طی می کند.
همان طور که در شکل فوق می بینید، با افزایش سرعت شلیک، مسیر حرکت گلوله توپ برای مدتی با انحنای زمین یکسان است و سپس گلوله به دلیل وجود جاذبه و اصطکاک هوا به زمین می افتد. حال فرض کنید که هوا وجود نداشته باشد. مثلا فرض کنید که این توپ روی کره ماه نصب شده. می دانیم که اطراف کره ماه هیچ هوایی وجود ندارد که سرعت گلوله را کم کند. اگر قدرت توپ را به مقدار لازم تنظیم کنیم، مسیر حرکت گلوله کاملا منطبق بر انحنای سطح کره ماه خواهد شد و گلوله پس از یک دور چرخش به دور ماه، از پشت به توپ برخورد خواهد کرد! در واقع در حین این چرخش، گلوله دائما در حال افتادن است، ولی به دلیل انحنای سطح کره ماه، هرگز به سطح ماه برخورد نمی کند! عجیب است، نه؟ این فکر که اولین بار توسط نیوتن مطرح شد، اولین قدم برای دستیابی به توانایی ارسال ماهواره به مدار زمین بود.
ماهواره ها در فضا به دور زمین می چرخند. فاصله آنها از زمین آن قدر زیاد است که ما نمی توانیم آنها را ببینیم. ساخت و پرتاب هر ماهواره میلیاردها تومان هزینه دارد. هم اکنون حدود ۱۱۰۰ ماهواره در حال چرخش به دور زمین هستند. وظیفه این ماهواره ها ناوبری، پیش بینی وضع آب و هوا، مشاهده زمین، ارسال سیگنال های تلویزیونی و... است. ولی این ماهواره ها چه طور به ارتفاعات بالا می رسند و چه طور در آنجا باقی می مانند؟
اجازه دهید قبل از این که درباره موشک های ماهواره بر صحبت کنیم، درباره توپ های جنگی صحبت کنیم. فرض کنید یک گلوله توپ به صورت افقی از بالای یک کوه شلیک شود. گلوله توپ، مدتی به طور موازی با سطح زمین پرواز می کند تا این که در اثر نیروی جاذبه به زمین می افتد. حال فرض کنید قدرت توپ را بیشتر و بیشتر کنیم. گلوله توپ پس از شلیک فاصله بیشتر و بیشتری را طی می کند.
همان طور که در شکل فوق می بینید، با افزایش سرعت شلیک، مسیر حرکت گلوله توپ برای مدتی با انحنای زمین یکسان است و سپس گلوله به دلیل وجود جاذبه و اصطکاک هوا به زمین می افتد. حال فرض کنید که هوا وجود نداشته باشد. مثلا فرض کنید که این توپ روی کره ماه نصب شده. می دانیم که اطراف کره ماه هیچ هوایی وجود ندارد که سرعت گلوله را کم کند. اگر قدرت توپ را به مقدار لازم تنظیم کنیم، مسیر حرکت گلوله کاملا منطبق بر انحنای سطح کره ماه خواهد شد و گلوله پس از یک دور چرخش به دور ماه، از پشت به توپ برخورد خواهد کرد! در واقع در حین این چرخش، گلوله دائما در حال افتادن است، ولی به دلیل انحنای سطح کره ماه، هرگز به سطح ماه برخورد نمی کند! عجیب است، نه؟ این فکر که اولین بار توسط نیوتن مطرح شد، اولین قدم برای دستیابی به توانایی ارسال ماهواره به مدار زمین بود.
👇🏻
چون ابتدا باید ماهواره ها به ارتفاع بالایی برسند تا از جو زمین خارج شده و سپس بتوانند در فضا به دور زمین بچرخند. ارتفاع لازم برای چرخش ماهواره ها به دور زمین حدود۳۲۰ کیلومتر است. تلسکوپ فضایی هابل در ارتفاع ۶۰۰ کیلومتری زمین قرار دارد.
برای این منظور ماهواره ها روی موشک های ماهواره بر سوار می شوند. این موشک ها ابتدا برای مدت کوتاهی به طور عمودی به سمت بالا پرواز می کنند و سپس به آرامی مسیر حرکتشان انحنا می یابد و موازی سطح زمین می شود. پس از رسیدن به ارتفاع لازم، جاذبه زمین ماهواره را به سمت پایین می کشد و سرعت ماهواره آن را به جلو می برد. بسته به ارتفاع مدار مورد نظر، یافتن حد تعادل بین سرعت ماهواره و قدرت جاذبه زمین حیاتی است. اگر سرعت ماهواره خیلی زیاد باشد، ماهواره بر جاذبه زمین غلبه کرده و به سمت فضای بی نهایت پرواز می کند. اگر سرعت ماهواره کم باشد، به سمت زمین کشیده می شود و هنگام بازگشت به زمین با برخورد با جو از بین می رود. هرچه ماهواره به زمین نزدیکتر باشد، باید سریع تر حرکت کند تا بتواند اثر جاذبه زمین را خنثی نماید.
بیشتر ماهواره ها در مدار پایین (لئو) در ارتفاعی بین ۱۵۰-۲۰۰۰ کیلومتر حرکت می کنند. ماهواره هایی که در ارتفاع ۳۰۰ کیلومتری پرواز می کنند، برای باقی ماندن در این ارتفاع باید با سرعت ۲۸۰۰۰ کیلومتر بر ساعت به دور زمین بچرخند. در حالی که ماهواره هایی که در ارتفاع ۱۰۰۰ کیلومتری هستند، باید (فقط!) با سرعت ۲۵۰۰۰ کیلومتر بر ساعت حرکت کنند.
ماهواره ها با مشکل دیگری به نام پسای اتمسفری هم روبرو هستند که در اثر برخورد ماهواره با مولکول های گاز درون فضا باعث کاهش ارتفاع آنها می گردد. به عنوان مثال، ایستگاه فضایی بین المللی که در ارتفاع ۴۰۰ کیلومتری به دور زمین می چرخد، روزانه حدود ۹۰ متر از ارتفاعش کاسته می شود. البته با روشن کردن موتور پیشران در مواقع خاص، این کاهش ارتفاع جبران می گردد.
در ارتفاعات پایین تر، این مشکل جدی تر است. در ارتفاع پایین چگالی اتمسفر بیشتر بوده (تعداد مولکول های گازی در فضا بیشتر است) و باعث کاهش ارتفاع ماهواره ها می گردد. با کاهش ارتفاع، چگالی باز هم افزایش می یابد و ارتفاع ماهواره بیشتر کاهش می یابد. این پدیده باعث پایین آمدن «اسکای لب Skylab» (اولین ایستگاه فضایی ناسا در دهه ۱۹۷۰) شد.
در نهایت همه ماهواره ها به همین سرنوشت دچار خواهند شد. گاهی در نزدیکی زمان پایان عمر یک ماهواره، با کمک موتور مخصوصی ماهواره به سمت زمین سرعت می گیرد و پس از ورود به جو زمین، از بین می رود. ولی معمولا ماهواره ها با پایان عمر مفید خود، توسط موتور پیشران به ارتفاع بالاتری هدایت می شوند و در مداری به نام قبرستان ماهواره ها قرار می گیرند تا در مسیر حرکت ماهواره های دیگر مزاحمتی ایجاد نکنند. این مدار حدود ۳۰۰ کیلومتر بالاتر از دورترین ماهواره های فعال قرار دارد. در حال حاضر صدها ماهواره در این مدار به دور زمین در گردشند.
چون ابتدا باید ماهواره ها به ارتفاع بالایی برسند تا از جو زمین خارج شده و سپس بتوانند در فضا به دور زمین بچرخند. ارتفاع لازم برای چرخش ماهواره ها به دور زمین حدود۳۲۰ کیلومتر است. تلسکوپ فضایی هابل در ارتفاع ۶۰۰ کیلومتری زمین قرار دارد.
برای این منظور ماهواره ها روی موشک های ماهواره بر سوار می شوند. این موشک ها ابتدا برای مدت کوتاهی به طور عمودی به سمت بالا پرواز می کنند و سپس به آرامی مسیر حرکتشان انحنا می یابد و موازی سطح زمین می شود. پس از رسیدن به ارتفاع لازم، جاذبه زمین ماهواره را به سمت پایین می کشد و سرعت ماهواره آن را به جلو می برد. بسته به ارتفاع مدار مورد نظر، یافتن حد تعادل بین سرعت ماهواره و قدرت جاذبه زمین حیاتی است. اگر سرعت ماهواره خیلی زیاد باشد، ماهواره بر جاذبه زمین غلبه کرده و به سمت فضای بی نهایت پرواز می کند. اگر سرعت ماهواره کم باشد، به سمت زمین کشیده می شود و هنگام بازگشت به زمین با برخورد با جو از بین می رود. هرچه ماهواره به زمین نزدیکتر باشد، باید سریع تر حرکت کند تا بتواند اثر جاذبه زمین را خنثی نماید.
بیشتر ماهواره ها در مدار پایین (لئو) در ارتفاعی بین ۱۵۰-۲۰۰۰ کیلومتر حرکت می کنند. ماهواره هایی که در ارتفاع ۳۰۰ کیلومتری پرواز می کنند، برای باقی ماندن در این ارتفاع باید با سرعت ۲۸۰۰۰ کیلومتر بر ساعت به دور زمین بچرخند. در حالی که ماهواره هایی که در ارتفاع ۱۰۰۰ کیلومتری هستند، باید (فقط!) با سرعت ۲۵۰۰۰ کیلومتر بر ساعت حرکت کنند.
ماهواره ها با مشکل دیگری به نام پسای اتمسفری هم روبرو هستند که در اثر برخورد ماهواره با مولکول های گاز درون فضا باعث کاهش ارتفاع آنها می گردد. به عنوان مثال، ایستگاه فضایی بین المللی که در ارتفاع ۴۰۰ کیلومتری به دور زمین می چرخد، روزانه حدود ۹۰ متر از ارتفاعش کاسته می شود. البته با روشن کردن موتور پیشران در مواقع خاص، این کاهش ارتفاع جبران می گردد.
در ارتفاعات پایین تر، این مشکل جدی تر است. در ارتفاع پایین چگالی اتمسفر بیشتر بوده (تعداد مولکول های گازی در فضا بیشتر است) و باعث کاهش ارتفاع ماهواره ها می گردد. با کاهش ارتفاع، چگالی باز هم افزایش می یابد و ارتفاع ماهواره بیشتر کاهش می یابد. این پدیده باعث پایین آمدن «اسکای لب Skylab» (اولین ایستگاه فضایی ناسا در دهه ۱۹۷۰) شد.
در نهایت همه ماهواره ها به همین سرنوشت دچار خواهند شد. گاهی در نزدیکی زمان پایان عمر یک ماهواره، با کمک موتور مخصوصی ماهواره به سمت زمین سرعت می گیرد و پس از ورود به جو زمین، از بین می رود. ولی معمولا ماهواره ها با پایان عمر مفید خود، توسط موتور پیشران به ارتفاع بالاتری هدایت می شوند و در مداری به نام قبرستان ماهواره ها قرار می گیرند تا در مسیر حرکت ماهواره های دیگر مزاحمتی ایجاد نکنند. این مدار حدود ۳۰۰ کیلومتر بالاتر از دورترین ماهواره های فعال قرار دارد. در حال حاضر صدها ماهواره در این مدار به دور زمین در گردشند.
البته با توجه به اینکه همه این ماهواره ها هم تحت تاثیر جو زمین هستند، در آینده دور با کاهش ارتفاع به زمین باز خواهند گشت.
#آپسیس
#آپسیس
ماهواره های موجود در مدارهای پایین پس از ۱ یا ۲ سال به جو زمین وارد می شوند ولی ماهواره هایی که در ارتفاعات بالاتر پرواز می کنند، ممکن است ده ها یا صدها سال طول بکشد تا به جو زمین برسند. بیشتر ماهواره های کوچک، به دلیل داشتن سرعت بسیار بالا، پس از ورود به جو در مواجهه با اصطکاک هوا داغ شده و می سوزند، و در مورد ماهواره های بزرگ تر... فقط می توانم بگویم... همه اش تقصیر نیوتن بود!
😉
منبع: سایت مرکز ملی فضایی ایران
😉
منبع: سایت مرکز ملی فضایی ایران
Forwarded from مرجع تخصصی نقشهبرداری | آپسیس
مصاحبه آپسیس با بازرگانی امیر | مهندس کاوه نسیمی
http://apsis.ir/?p=6573
http://apsis.ir/?p=6573
دانلود جزوه فتوگرامتری مقدماتی دکتر مختارزاده سال ۹۴
🖋 تهیه و تنظیم: پریسا شفیعی
👇🏻
🌐 http://apsis.ir/?p=6650
🖋 تهیه و تنظیم: پریسا شفیعی
👇🏻
🌐 http://apsis.ir/?p=6650
نقشه پهنه بندی ژئوتکنیکی غرب تهران آماده بهره برداری شد
@apsis
@apsis
گستره غربی پایتخت، از نقشههای پهنهبندی ژئوتکنیکی برخوردار شد.
@apsis
مهندس محمدرضا معماریان رئیس مرکز مطالعات ژئوتکنیک و مقاومت مصالح شهرداری تهران ضمن تاکید بر نقش مهم نقشههای پهنهبندی ژئوتکنیکی در کاهش خسارات زلزله احتمالی و سوانحی نظیر فرونشستهای زمین، از تلاش برای تهیه این نقشه ها به عنوان یک طرح ضروری خبر داد و گفت: روند تهیه نقشه های پهنه بندی ژئوتکنیکی غرب پایتخت تکمیل شده است.
وی با بیان آنکه طراحی سازه های مقاوم و همچنین اجرای پروژه های مقاوم سازی بدون درنظر گرفتن شرایط و ویژگی های رفتاری ساختگاه، ایمنی کامل و همه جانبه ای به بار نخواهند آورد، تاکید کرد: پرداختن به مخاطرات ژئوتکنیکی ساختگاه ها از اهمیت و حساسیت بالایی برخوردار است. از این رو تنها راه شناسایی مناطق خطر در برابر هر يك از پديدههاي خطرزا (زمينلرزه، زمينلغزش، فرونشست و روانگرايي) استفاده از اطلاعات موجود در علوم زمين، شناسايي مناطق داراي كاستيهاي اطلاعاتي و رفع اين كاستيها براي درك بهتر شرايط زيرسطحي است.
به گفته رئیس مرکز مطالعات ژئوتکنیک و مقاومت مصالح شهرداری تهران، نقشه های پهنه بندی ژئوتکنیکی حاوي اطلاعات مربوط به جانمايي گمانهها، ضخامت خاك دستي، نوع خاك طبق آييننامه استاندارد 2800، ردهبندي خاك، تراز آبهای زیرسطحی، اطلاعات آزمايشهاي نفوذ استاندارد و دانسيته به صورت نقطهاي بوده و ميتواند دورنمايي از وضعيت ژئوتكنيك خاك محل پروژه و ساختار زمينشناسي منطقه را ارائه دهد؛ اطلاعاتی که به منظور تعيين كاربريها و همچنین حجم و نوع عمليات ژئوتكنيكي مورد نياز جهت مطالعات دقيقتر ساختگاه ضروری است.
@apsis
مهندس محمدرضا معماریان رئیس مرکز مطالعات ژئوتکنیک و مقاومت مصالح شهرداری تهران ضمن تاکید بر نقش مهم نقشههای پهنهبندی ژئوتکنیکی در کاهش خسارات زلزله احتمالی و سوانحی نظیر فرونشستهای زمین، از تلاش برای تهیه این نقشه ها به عنوان یک طرح ضروری خبر داد و گفت: روند تهیه نقشه های پهنه بندی ژئوتکنیکی غرب پایتخت تکمیل شده است.
وی با بیان آنکه طراحی سازه های مقاوم و همچنین اجرای پروژه های مقاوم سازی بدون درنظر گرفتن شرایط و ویژگی های رفتاری ساختگاه، ایمنی کامل و همه جانبه ای به بار نخواهند آورد، تاکید کرد: پرداختن به مخاطرات ژئوتکنیکی ساختگاه ها از اهمیت و حساسیت بالایی برخوردار است. از این رو تنها راه شناسایی مناطق خطر در برابر هر يك از پديدههاي خطرزا (زمينلرزه، زمينلغزش، فرونشست و روانگرايي) استفاده از اطلاعات موجود در علوم زمين، شناسايي مناطق داراي كاستيهاي اطلاعاتي و رفع اين كاستيها براي درك بهتر شرايط زيرسطحي است.
به گفته رئیس مرکز مطالعات ژئوتکنیک و مقاومت مصالح شهرداری تهران، نقشه های پهنه بندی ژئوتکنیکی حاوي اطلاعات مربوط به جانمايي گمانهها، ضخامت خاك دستي، نوع خاك طبق آييننامه استاندارد 2800، ردهبندي خاك، تراز آبهای زیرسطحی، اطلاعات آزمايشهاي نفوذ استاندارد و دانسيته به صورت نقطهاي بوده و ميتواند دورنمايي از وضعيت ژئوتكنيك خاك محل پروژه و ساختار زمينشناسي منطقه را ارائه دهد؛ اطلاعاتی که به منظور تعيين كاربريها و همچنین حجم و نوع عمليات ژئوتكنيكي مورد نياز جهت مطالعات دقيقتر ساختگاه ضروری است.
توتالینو همه نیازهای یک مهندس نقشه بردار 🔻
🌐 totalino.com
🌐 totalino.com
📢 محصولات کمپانی SOUTH را از نماینده انحصاری و رسمی آن در ایران " بازرگانی امیر" تهیه نمایید.
راه های ارتباطی
☎️ تلفن: 66977983
🚩 آدرس: تهران، خیابان حافظ، چهارراه طالقانی، شماره 368
@AmirTrading
راه های ارتباطی
☎️ تلفن: 66977983
🚩 آدرس: تهران، خیابان حافظ، چهارراه طالقانی، شماره 368
@AmirTrading
Forwarded from مرجع تخصصی نقشهبرداری | آپسیس