⌛️ آخرین فرصت برای ثبت نام دوره سه روزه فتوگرامتری برد کوتاه
20، 21 و 22 تیرماه
برای کسب اطلاعات بیشتر تماس بگیرید.
📱09357980738
20، 21 و 22 تیرماه
برای کسب اطلاعات بیشتر تماس بگیرید.
📱09357980738
Forwarded from #كم_ميشه_زياد
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
آپسیس در راستای مسئولیت های اجتماعی خود و بنابر وظیفه انسانی کمپین #خشت_روی_خشت را معرفی میکند، این کمپین با هدف ساخت مدرسه در روستای کله بخش نوآباد، استان سیستان و بلوچستان و همراه با موسسه "مهر گیتی" فعالیت می کند. شما هم اگر تمایل به کمک دارید علاوه بر دنبال کردن فعالیت های این گروه می توانید از شماره حساب های زیر استفاده نمایید
با كوچكترين کمک مىتوانيد در ساخت اين مدرسه سهيم باشيد و #خشت_رو_خشت بگذارید. که همین کمکای کم ثابت کرده #كم_ميشه_زياد
كمكهای مالی :
5054161002348898
به نام شهرزاد عاصمى
اطلاعات بيشتر درباره این رویداد را میتوانید از آقای علویان به شماره 09364012705 دریافت کنید
با كوچكترين کمک مىتوانيد در ساخت اين مدرسه سهيم باشيد و #خشت_رو_خشت بگذارید. که همین کمکای کم ثابت کرده #كم_ميشه_زياد
كمكهای مالی :
5054161002348898
به نام شهرزاد عاصمى
اطلاعات بيشتر درباره این رویداد را میتوانید از آقای علویان به شماره 09364012705 دریافت کنید
🚀 فضاپیمای جونو برای قرار گرفتن در مدار مشتری آماده میشود
@apsis
@apsis
👆🏻👆🏻👆🏻
فضاپیمای جونوی ناسا رسما وارد منطقهی مغناطیسی مشتری شد. میدان مغناطیسی بسیار قدرتمند این سیاره تا میلیونها کیلومتر در اطراف آن گسترده شده است. به این منطقه، مگنتوسفر میگویند. ناسا معتقد است که این سیاره بین ۲۴ تا ۲۵ ژوئن وارد این منطقه شد. حالا این وسیله همینطور به مسیرش در میدان مغناطیسی ادامه میدهد و طبق برنامهریزیها روز ۱۴ تیر به مشتری میرسد و خودش را در مدار آن قرار میدهد. به این ترتیب، جونو میتواند اتمسفر این سیارهی گازی را با جزییات و دقت بسیار بیش از پیش مطالعه کند.
میدان مغناطیسی جونو حدود ۲۰ هزار برابر قدرتمندتر از میدان مغناطیسی زمین است و بزرگترین ساختار در منظومهی شمسی ما به حساب میآید. اگر مگنتوسفر مشتری میدرخشید، اندازهی آن از زمین دو برابر اندازهی ماه به نظر میرسید.
جونو ۹ ابزار مخصوص دارد که به کمک آنها ساختار مشتری را مطالعه میکند. همچنین طوفانهای عظیم و هولناک اتمسفر این سیاره را به دقت زیر نظر قرار میدهد. این فضاپیما نقشهای از جاذبه و میدانهای مغناطیسی تهیه میکند و به دنبال آثار یک هستهی جامد میگردد چون دانشمندان حدس میزنند که هستهی این سیارهی گازی جامد باشد.
این فضاپیما حالا در چنگالهای گرانشی قدرتمند مشتری قرار گرفته و هر روز با سرعت بیشتری به سمت مقصدش حرکت میکند. روز ۱۴ تیر جونو در نزدیکترین فاصله از این سیاره قرار میگیرد و موتور اصلیاش را روشن کرده و سرعتاش را به اندازهی کافی پایین میآورد تا وارد مدار مشتری شود.
فاصلهی بین زمین و مشتری آنقدر زیاد است که ۴۸ دقیقه طول میکشد تا سیگنالهای این فضاپیما به زمین برسد. اگر مشکلی پیش بیاید و جونو نتواند به مقصدش برسد، دیگر شانس دومی وجود نخواهد داشت. جونو یکی از سریعترین اشیای منظومهی شمسی است و با این سرعتاش میتواند به راحتی فراتر از مشتری برود. این فضاپیما قابل بازیابی نیست.
اگر این فضاپیما با موفقیت در مدار قرار گیرد، مهندسان بلافاصله دست به کار شده و خط سیر جونو را اصلاح میکنند. فرایند قرار گرفتن در مدار ۵۳٫۵ روز طول میکشد تا کامل شود.
منبع: New Scientist
فضاپیمای جونوی ناسا رسما وارد منطقهی مغناطیسی مشتری شد. میدان مغناطیسی بسیار قدرتمند این سیاره تا میلیونها کیلومتر در اطراف آن گسترده شده است. به این منطقه، مگنتوسفر میگویند. ناسا معتقد است که این سیاره بین ۲۴ تا ۲۵ ژوئن وارد این منطقه شد. حالا این وسیله همینطور به مسیرش در میدان مغناطیسی ادامه میدهد و طبق برنامهریزیها روز ۱۴ تیر به مشتری میرسد و خودش را در مدار آن قرار میدهد. به این ترتیب، جونو میتواند اتمسفر این سیارهی گازی را با جزییات و دقت بسیار بیش از پیش مطالعه کند.
میدان مغناطیسی جونو حدود ۲۰ هزار برابر قدرتمندتر از میدان مغناطیسی زمین است و بزرگترین ساختار در منظومهی شمسی ما به حساب میآید. اگر مگنتوسفر مشتری میدرخشید، اندازهی آن از زمین دو برابر اندازهی ماه به نظر میرسید.
جونو ۹ ابزار مخصوص دارد که به کمک آنها ساختار مشتری را مطالعه میکند. همچنین طوفانهای عظیم و هولناک اتمسفر این سیاره را به دقت زیر نظر قرار میدهد. این فضاپیما نقشهای از جاذبه و میدانهای مغناطیسی تهیه میکند و به دنبال آثار یک هستهی جامد میگردد چون دانشمندان حدس میزنند که هستهی این سیارهی گازی جامد باشد.
این فضاپیما حالا در چنگالهای گرانشی قدرتمند مشتری قرار گرفته و هر روز با سرعت بیشتری به سمت مقصدش حرکت میکند. روز ۱۴ تیر جونو در نزدیکترین فاصله از این سیاره قرار میگیرد و موتور اصلیاش را روشن کرده و سرعتاش را به اندازهی کافی پایین میآورد تا وارد مدار مشتری شود.
فاصلهی بین زمین و مشتری آنقدر زیاد است که ۴۸ دقیقه طول میکشد تا سیگنالهای این فضاپیما به زمین برسد. اگر مشکلی پیش بیاید و جونو نتواند به مقصدش برسد، دیگر شانس دومی وجود نخواهد داشت. جونو یکی از سریعترین اشیای منظومهی شمسی است و با این سرعتاش میتواند به راحتی فراتر از مشتری برود. این فضاپیما قابل بازیابی نیست.
اگر این فضاپیما با موفقیت در مدار قرار گیرد، مهندسان بلافاصله دست به کار شده و خط سیر جونو را اصلاح میکنند. فرایند قرار گرفتن در مدار ۵۳٫۵ روز طول میکشد تا کامل شود.
منبع: New Scientist
👆🏻👆🏻👆🏻
نیویورک تایمز اخیرا خبر خوبی دربارهی استراتوسفر به ما داده است. این طور که پیداست لایهی اوزون رو به بهبودی میرود. محققان سالهاست که لایهی اوزون را زیر نظر قرار دادهاند تا به دنبال آثار بهبود آن بگردد. حالا پژوهشی که اخیرا در ژورنال علمی «ساینس» منتشر شده، نشان میدهد که ممنوعیت جهانی استفاده از ترکیبات شیمیایی کلروفلوئورکربن (CFC) در سال ۱۹۸۷ در واقع جواب داده است.
روند ترمیم و جوش خوردن اوزون واقعا نویدبخش و خوشحال کننده است، اما طبق گفتهی نویسندگان این مقالهی پژوهشی این لایه تا اواسط این قرن به طور کامل ترمیم نمیشود. دکتر «سوزان سالومون» که یک شیمیدان اتمسفر است میگوید: «فرض کنید یک فرد به بیماری مبتلا میشود، در ابتدا بیماریش بدتر میشود، سپس این روند متوقف میشود. وضعیت این بیمار بد، اما ثابت است.» سال گذشته، در طول فصلِ اوجِ تحلیل رفتن اوزون، (یعنی در اواخر تابستان و اوایل پاییز) سوراخ این لایه به بزرگترین اندازهی خود رسید.
محققان در این پژوهش پی بردند که اکنون سوراخ لایهی اوزون در مقایسه با سال ۲۰۰۰ به اندازهی ۳٫۸ میلیون کیلومتر مربع کوچکتر شده است. دانشمندان ناسا در سال ۲۰۰۹ یک شبیهسازی ساختند که نشان میداد اگر استفاده از CFC هیچوقت ممنوع نمیشد، چه اتفاقی میافتاد. طبق آن پژوهش، تا سال ۲۰۵۰ هیچ اثری از لایهی اوزون باقی نمیماند. در چنین شرایطی اگر تنها ۱۰ دقیقه در معرض آفتاب تابستان قرار بگیریم، دچار آفتابسوختگی شدید میشویم.
منبع: Engadget
نیویورک تایمز اخیرا خبر خوبی دربارهی استراتوسفر به ما داده است. این طور که پیداست لایهی اوزون رو به بهبودی میرود. محققان سالهاست که لایهی اوزون را زیر نظر قرار دادهاند تا به دنبال آثار بهبود آن بگردد. حالا پژوهشی که اخیرا در ژورنال علمی «ساینس» منتشر شده، نشان میدهد که ممنوعیت جهانی استفاده از ترکیبات شیمیایی کلروفلوئورکربن (CFC) در سال ۱۹۸۷ در واقع جواب داده است.
روند ترمیم و جوش خوردن اوزون واقعا نویدبخش و خوشحال کننده است، اما طبق گفتهی نویسندگان این مقالهی پژوهشی این لایه تا اواسط این قرن به طور کامل ترمیم نمیشود. دکتر «سوزان سالومون» که یک شیمیدان اتمسفر است میگوید: «فرض کنید یک فرد به بیماری مبتلا میشود، در ابتدا بیماریش بدتر میشود، سپس این روند متوقف میشود. وضعیت این بیمار بد، اما ثابت است.» سال گذشته، در طول فصلِ اوجِ تحلیل رفتن اوزون، (یعنی در اواخر تابستان و اوایل پاییز) سوراخ این لایه به بزرگترین اندازهی خود رسید.
محققان در این پژوهش پی بردند که اکنون سوراخ لایهی اوزون در مقایسه با سال ۲۰۰۰ به اندازهی ۳٫۸ میلیون کیلومتر مربع کوچکتر شده است. دانشمندان ناسا در سال ۲۰۰۹ یک شبیهسازی ساختند که نشان میداد اگر استفاده از CFC هیچوقت ممنوع نمیشد، چه اتفاقی میافتاد. طبق آن پژوهش، تا سال ۲۰۵۰ هیچ اثری از لایهی اوزون باقی نمیماند. در چنین شرایطی اگر تنها ۱۰ دقیقه در معرض آفتاب تابستان قرار بگیریم، دچار آفتابسوختگی شدید میشویم.
منبع: Engadget
👆🏻👆🏻👆🏻
اکنون دیگر کسی شک ندارد که بسیاری از حیوانات میتوانند میدان مغناطیسی زمین را حس کنند. به هر حال موجودات زندهی زمین در همراهی و سازگاری با میدان مغناطیسی سیارهی خود تکامل یافتهاند و طبیعی است که در ساختار بدنشان حسگرهای آن را داشته باشند. انسان هم توانایی حس کردن میدان مغناطیسی را دارد. ولی چگونگی کارکرد این حس که میتوانیم آن را حس ششم بدانیم در هالهای از ابهام است. بعضی از پژوهشگران میگویند که یک مادهی معدنی به نام «مگنتیت» که از ترکیبات آهن است و در بدن وجود دارد توانسته این حس را در ما ایجاد کند. بعضی دیگر نوعی پروتیین در شبکهی چشم به نام «کریپتوکروم» را مسئول آن میدانند.
در سال ۱۹۹۲ پژوهشگری از انستیتوی فناوری کالیفرنیا در پاسادنا به نام «جو کرشوینک» فهمید که مگنتیت در منقار پرندگان، بینی ماهیها و حتی مغز انسان به مقداری قابل ملاحظه وجود دارد و این ماده به شدت به میدان مغناطیسی حساس است. کرشوینک میگوید که حیوان به کمک این ماده نه تنها ميتواند جهتگیری بدن خود را بفهمد (عملکرد شبیه به قطبنما)، بلکه حتی میتواند مکانش را هم پیدا کند.
نوروبیولوژیستی به نام «کنت لومان» از دانشگاه کارولینای شمالی میگوید: «حتی وجود یک قطبنما نمیتواند توضیح دهد که چگونه لاکپشت دریایی در کل پهنهی اقیانوس سفر میکند و دوباره دقیقا به همان ساحلی که از آنجا آمده بود برمیگردد.» داشتن حس شبیه به قطبنما فقط به حیوان کمک میکند که بتواند عرض جغرافیایی را از روی تغییرات شیب و انحراف خطوط میدان مغناطیسی بفهمد. ولی فهمیدن طول جغرافیایی نیازمند درک تغییرات جزئی میدان مغناطیسی در جابجایی بین مکانهای مختلف زمین است. این حسی است که مگنتیت میتواند آن را بوجود آورد.
همانطور که ابتدا اشاره کردیم، دانشمندانی که روی موضوع احساس میدان مغناطیسی کار میکنند دو ابزار را مسئول این کار میدانند. یکی حسگر مکانیکی که با مادهی معدنی مگنتیت کار میکند و دیگری حسگری بیوشیمیایی که با پروتیینی به نام کریپتوکروم کار میکند. کریپتوکروم نقش جالبی در جهتیابی ایفا میکند. وقتی پرتوی نور با طول موج کوتاه به آن برخورد میکند، به چیزی تبدیل میشود که شیمیدانها به آن «جفت رادیکال» میگویند. مولکولی متشکل از دو الکترون غیر جفت که اسپین آنها میتواند همسان یا غیر همسان باشد. میدان مغناطیسی میتواند باعث تغییر اسپین الکترونها بین حالت همسان و غیر همسان شود و رفتار شیمیایی مولکول را تغییر دهد.
در سال ۱۹۷۸ فیزیکدانی از دانشگاه ایلینویز به نام «کلاوس شولتن» گفت که شاید حیوانات از واکنشهای جفت رادیکال برای تشخیص میدان مغناطیسی استفاده میکنند. ولی او هیچ مولکولی که این اتفاق درونش بیفتد را کشف نکرد تا اینکه در دههی ۱۹۹۰ پژوهشگران توانستند در شبکیهی چشم پستانداران مولکول کریپتوکروم را پیدا کنند که به عنوان حسگر نور کار میکرد. بیشتر پژوهشگران به سراغ بررسی ساعت شبانهروزی بر روی کریپتوکروم رفتند ولی شولتن میدانست این مولکول میتواند جفت رادیکال درست کند. شولتن در سال ۲۰۰۰ مقالهای منتشر کرد و نشان داد که چگونه میدانهای مغناطیسی میتوانند روی واکنشهای کریپتوکروم تاثیر بگذارند و لکههای تاریک و روشنی در میدان دید پرندگان ایجاد کنند.
حسگر کریپتوکرومی شبکیهی چشم میتواند توضیح دهد که چرا رنگهای آبی و سبز باعث فعال شدن قطبنمای پرندگان ولی رنگ قرمز باعث قفل شدن آن میشود. یا اینکه چرا پرندگان با اندازهگیری تغییرات در انحراف میدان و نه تشخیص مستقیم میدان مغناطیسی شمال را از جنوب تشخیص دهند. (نکته اینجاست که کریپتوکروم نمیتواند قطب مغناطیسی را احساس کند.) این درحالیست که درست مثل مگنتیت، دانشمندان مولکول کریپتوکروم را به هنگام فعالیت ندیدهاند و نميدانند که چگونه با اعصاب ما ارتباط برقرار میکند. بدتر اینکه آزمایشها نشان میدهد که فعال شدن کریپتوکروم نیازمند میدانهای مغناطیسی چند برابر قویتر از میدان مغناطیسی زمین است. بنابراین عامل بوجود آورندهی قطبنمای زیستی چیست؟ «پیتر هور» از دانشگاه آکسفورد میگوید که شاید هم مگنتیت و هم کریپتوکروم. کریپتوکروم میتواند قابلیتی شبیه به قطبنما به ما بدهد و مگنتیت قابلیت مکانیابی. به هر حال شاید بتوانیم حس جهتیابی را حس ششم خود بدانیم. حسی که بعضی از ما در آن خیلی خوب هستیم و بعضی جهتیابی خوبی نداریم.
اکنون دیگر کسی شک ندارد که بسیاری از حیوانات میتوانند میدان مغناطیسی زمین را حس کنند. به هر حال موجودات زندهی زمین در همراهی و سازگاری با میدان مغناطیسی سیارهی خود تکامل یافتهاند و طبیعی است که در ساختار بدنشان حسگرهای آن را داشته باشند. انسان هم توانایی حس کردن میدان مغناطیسی را دارد. ولی چگونگی کارکرد این حس که میتوانیم آن را حس ششم بدانیم در هالهای از ابهام است. بعضی از پژوهشگران میگویند که یک مادهی معدنی به نام «مگنتیت» که از ترکیبات آهن است و در بدن وجود دارد توانسته این حس را در ما ایجاد کند. بعضی دیگر نوعی پروتیین در شبکهی چشم به نام «کریپتوکروم» را مسئول آن میدانند.
در سال ۱۹۹۲ پژوهشگری از انستیتوی فناوری کالیفرنیا در پاسادنا به نام «جو کرشوینک» فهمید که مگنتیت در منقار پرندگان، بینی ماهیها و حتی مغز انسان به مقداری قابل ملاحظه وجود دارد و این ماده به شدت به میدان مغناطیسی حساس است. کرشوینک میگوید که حیوان به کمک این ماده نه تنها ميتواند جهتگیری بدن خود را بفهمد (عملکرد شبیه به قطبنما)، بلکه حتی میتواند مکانش را هم پیدا کند.
نوروبیولوژیستی به نام «کنت لومان» از دانشگاه کارولینای شمالی میگوید: «حتی وجود یک قطبنما نمیتواند توضیح دهد که چگونه لاکپشت دریایی در کل پهنهی اقیانوس سفر میکند و دوباره دقیقا به همان ساحلی که از آنجا آمده بود برمیگردد.» داشتن حس شبیه به قطبنما فقط به حیوان کمک میکند که بتواند عرض جغرافیایی را از روی تغییرات شیب و انحراف خطوط میدان مغناطیسی بفهمد. ولی فهمیدن طول جغرافیایی نیازمند درک تغییرات جزئی میدان مغناطیسی در جابجایی بین مکانهای مختلف زمین است. این حسی است که مگنتیت میتواند آن را بوجود آورد.
همانطور که ابتدا اشاره کردیم، دانشمندانی که روی موضوع احساس میدان مغناطیسی کار میکنند دو ابزار را مسئول این کار میدانند. یکی حسگر مکانیکی که با مادهی معدنی مگنتیت کار میکند و دیگری حسگری بیوشیمیایی که با پروتیینی به نام کریپتوکروم کار میکند. کریپتوکروم نقش جالبی در جهتیابی ایفا میکند. وقتی پرتوی نور با طول موج کوتاه به آن برخورد میکند، به چیزی تبدیل میشود که شیمیدانها به آن «جفت رادیکال» میگویند. مولکولی متشکل از دو الکترون غیر جفت که اسپین آنها میتواند همسان یا غیر همسان باشد. میدان مغناطیسی میتواند باعث تغییر اسپین الکترونها بین حالت همسان و غیر همسان شود و رفتار شیمیایی مولکول را تغییر دهد.
در سال ۱۹۷۸ فیزیکدانی از دانشگاه ایلینویز به نام «کلاوس شولتن» گفت که شاید حیوانات از واکنشهای جفت رادیکال برای تشخیص میدان مغناطیسی استفاده میکنند. ولی او هیچ مولکولی که این اتفاق درونش بیفتد را کشف نکرد تا اینکه در دههی ۱۹۹۰ پژوهشگران توانستند در شبکیهی چشم پستانداران مولکول کریپتوکروم را پیدا کنند که به عنوان حسگر نور کار میکرد. بیشتر پژوهشگران به سراغ بررسی ساعت شبانهروزی بر روی کریپتوکروم رفتند ولی شولتن میدانست این مولکول میتواند جفت رادیکال درست کند. شولتن در سال ۲۰۰۰ مقالهای منتشر کرد و نشان داد که چگونه میدانهای مغناطیسی میتوانند روی واکنشهای کریپتوکروم تاثیر بگذارند و لکههای تاریک و روشنی در میدان دید پرندگان ایجاد کنند.
حسگر کریپتوکرومی شبکیهی چشم میتواند توضیح دهد که چرا رنگهای آبی و سبز باعث فعال شدن قطبنمای پرندگان ولی رنگ قرمز باعث قفل شدن آن میشود. یا اینکه چرا پرندگان با اندازهگیری تغییرات در انحراف میدان و نه تشخیص مستقیم میدان مغناطیسی شمال را از جنوب تشخیص دهند. (نکته اینجاست که کریپتوکروم نمیتواند قطب مغناطیسی را احساس کند.) این درحالیست که درست مثل مگنتیت، دانشمندان مولکول کریپتوکروم را به هنگام فعالیت ندیدهاند و نميدانند که چگونه با اعصاب ما ارتباط برقرار میکند. بدتر اینکه آزمایشها نشان میدهد که فعال شدن کریپتوکروم نیازمند میدانهای مغناطیسی چند برابر قویتر از میدان مغناطیسی زمین است. بنابراین عامل بوجود آورندهی قطبنمای زیستی چیست؟ «پیتر هور» از دانشگاه آکسفورد میگوید که شاید هم مگنتیت و هم کریپتوکروم. کریپتوکروم میتواند قابلیتی شبیه به قطبنما به ما بدهد و مگنتیت قابلیت مکانیابی. به هر حال شاید بتوانیم حس جهتیابی را حس ششم خود بدانیم. حسی که بعضی از ما در آن خیلی خوب هستیم و بعضی جهتیابی خوبی نداریم.
تصویر نجومی روز ناسا (۱۲ تیر ۹۵): راه شیری و رقص کرمهای شبتاب
@apsis
@apsis
عکس از ملکوم پارک
کهکشان راه شیری یکی از سوژههای مورد علاقهی عکاسان و منجمان آماتور است. تاکنون بارها و بارها از زوایا و چشماندازهای مختلف از کهکشان تصویربرداری شده است و هر یک از عکاسان هم سعی میکند با یک نمای متفاوت، جلوهی زیبا و منحصر به فردی به راه شیری بدهد. در این تصویر که در جنوب انتاریو گرفته شده، کهکشانمان را بر فراز آبهای گرم و آرام یک دریاچه میبینیم. شاید در نگاه اول تصور کنید که این نورهای درخشان، سوسوی ماهوارهها، برق شهابها باشد. اما در واقع این نورهای درخشان رد پرواز کرمهای شبتاب است که در مقابل دوربین عکاس میرقصند.
تصویر بزرگتر را در سایت تصویر نجومی روز ناسا ببینید.
منبع: APOD.Nasa.gov
کهکشان راه شیری یکی از سوژههای مورد علاقهی عکاسان و منجمان آماتور است. تاکنون بارها و بارها از زوایا و چشماندازهای مختلف از کهکشان تصویربرداری شده است و هر یک از عکاسان هم سعی میکند با یک نمای متفاوت، جلوهی زیبا و منحصر به فردی به راه شیری بدهد. در این تصویر که در جنوب انتاریو گرفته شده، کهکشانمان را بر فراز آبهای گرم و آرام یک دریاچه میبینیم. شاید در نگاه اول تصور کنید که این نورهای درخشان، سوسوی ماهوارهها، برق شهابها باشد. اما در واقع این نورهای درخشان رد پرواز کرمهای شبتاب است که در مقابل دوربین عکاس میرقصند.
تصویر بزرگتر را در سایت تصویر نجومی روز ناسا ببینید.
منبع: APOD.Nasa.gov
apod.nasa.gov
Astronomy Picture of the Day
A different astronomy and space science
related image is featured each day, along with a brief explanation.
related image is featured each day, along with a brief explanation.