در کل، نیل و باز تنها برای ۲۱ ساعت و ۳۶ دقیقه و ۲۱ ثانیه بر روی ماه بودند (شامل زمانی که روی ماه راه رفتند و نیز زمانی که در ماشین ماهیشان به نام عقاب سپری کردند) و زمانی که بیرون و در حال راه رفتن در دریای آرامش سپری کردند، تنها ۲ ساعت و ۳۱ دقیقه و ۴۰ ثانیه بود. آنها در مدت ماموریتشان نمونههایی از سنگهای ماه برداشتند، پرچم ایالات متحده آمریکا را مستقر کردند، یک ابزار لرزهنگار نصب کردند و نیز ابزاری به نام بازتابنده رو به عقب تنظیم شده متناسب با ماه Lunar Ranging Retroreflector- یک ابزار بازتابنده که فاصله میان زمین و ماه را با استفاده از لیزرهایی که از زمین میآید، اندازه میگیرد- که هنوز تا امروز مورد استفاده است.
🚀 آپولو ۱۲ – دو نفر
پیت کُنراد و آلن بین مسافران ماه در ماموریت آپولو ۱۲ بودند. درست پس از آغاز پرواز فضاپیمای ماموریت آپولو ۱۲ به نام ساتورن پنج در ۱۴ نوامبر ۱۹۶۹، رعد و برق دو بار به آنها اصابت کرد. تکانهای شدید حاصل از آن سامانه هدایتکننده و توان آن را برای یک بار از کار انداخت ولی در نتیجه واکنش بههنگام گروه کنترل ماموریت و آلن بین، سامانهها دوباره بهکار افتادند. افراد آپولو ۱۲ توانستند یک فرود بسیار دقیق را انجام دهند بهطوریکه محل فرود آنها تنها ۱۸۵ متر از فضاپیمای بدون سرنشین نقشهبردار ۳ فاصله داشت. در طول یکی از ماموریتهای آنها کُنراد و بین به سوی نقشهبردار ۳ گام برداشتند و قطعاتی از آن را برداشته و برای بررسی به زمین بازگرداندند. کُنراد و بین برای مدت دو روز، ۱۹ و ۲۰ نوامبر ۱۹۶۹، بر سطح ماه بودند.
🌐 www.apsis.ir
🚀 آپولو ۱۲ – دو نفر
پیت کُنراد و آلن بین مسافران ماه در ماموریت آپولو ۱۲ بودند. درست پس از آغاز پرواز فضاپیمای ماموریت آپولو ۱۲ به نام ساتورن پنج در ۱۴ نوامبر ۱۹۶۹، رعد و برق دو بار به آنها اصابت کرد. تکانهای شدید حاصل از آن سامانه هدایتکننده و توان آن را برای یک بار از کار انداخت ولی در نتیجه واکنش بههنگام گروه کنترل ماموریت و آلن بین، سامانهها دوباره بهکار افتادند. افراد آپولو ۱۲ توانستند یک فرود بسیار دقیق را انجام دهند بهطوریکه محل فرود آنها تنها ۱۸۵ متر از فضاپیمای بدون سرنشین نقشهبردار ۳ فاصله داشت. در طول یکی از ماموریتهای آنها کُنراد و بین به سوی نقشهبردار ۳ گام برداشتند و قطعاتی از آن را برداشته و برای بررسی به زمین بازگرداندند. کُنراد و بین برای مدت دو روز، ۱۹ و ۲۰ نوامبر ۱۹۶۹، بر سطح ماه بودند.
🌐 www.apsis.ir
🚀 آپولو ۱۳ – هیچکس
ماموریت بعدی به ماه ماموریت آپولو ۱۳ بود، اما در نتیجه انفجار مخزن اکسیژن در قسمت سرویس فضاپیما دو روز پس از آغاز ماموریت، افراد این ماموریت نتوانستند بر روی ماه فرود آیند. تجربهای که اتفاقی دلخراش و بسیار خاص پس از خود به دنبال داشت.
🚀 آپولو ۱۴ – دو نفر
دو نفر بعدی که گام بر ماه نهادند آلن شپرد و ادگار میتچل دو فضانورد ماموریت آپولو ۱۴ بودند. سفر آنان در ۳۱ ژانویه ۱۹۷۱ آغاز شد و در ۵ فوریه در منطقه فرامائوروی ماه فرود آمدند، منطقهای که مقصد اولیه ماموریت آپولو ۱۳ بود. شپرد و میتچل دو مامویت در فضای باز و خارج از ماهنورد خود انجام دادند. آنها برای مطالعه لرزههای بالقوه در ماه آزمایشهای لرزهنگاری صورت دادند و از یک چرخدستی به نام «وسیله نگهدارنده لوازم MET » برای حمل تجهیزات و نمونهها استفاده کردند. آنها بار دوم که بر ماه گام برمیداشتند، تلاش کردند که خود را به لبه دهانهای که در آن قرار داشتند به نام دهانه مخروطی Cone Crater برسانند، ولی بدون وجود هیچ علامت مشخصهای در میان فراز و فرودهای یکنواخت تپهها نتوانستند لبه دهانه را بیابند.
@apsis
ماموریت بعدی به ماه ماموریت آپولو ۱۳ بود، اما در نتیجه انفجار مخزن اکسیژن در قسمت سرویس فضاپیما دو روز پس از آغاز ماموریت، افراد این ماموریت نتوانستند بر روی ماه فرود آیند. تجربهای که اتفاقی دلخراش و بسیار خاص پس از خود به دنبال داشت.
🚀 آپولو ۱۴ – دو نفر
دو نفر بعدی که گام بر ماه نهادند آلن شپرد و ادگار میتچل دو فضانورد ماموریت آپولو ۱۴ بودند. سفر آنان در ۳۱ ژانویه ۱۹۷۱ آغاز شد و در ۵ فوریه در منطقه فرامائوروی ماه فرود آمدند، منطقهای که مقصد اولیه ماموریت آپولو ۱۳ بود. شپرد و میتچل دو مامویت در فضای باز و خارج از ماهنورد خود انجام دادند. آنها برای مطالعه لرزههای بالقوه در ماه آزمایشهای لرزهنگاری صورت دادند و از یک چرخدستی به نام «وسیله نگهدارنده لوازم MET » برای حمل تجهیزات و نمونهها استفاده کردند. آنها بار دوم که بر ماه گام برمیداشتند، تلاش کردند که خود را به لبه دهانهای که در آن قرار داشتند به نام دهانه مخروطی Cone Crater برسانند، ولی بدون وجود هیچ علامت مشخصهای در میان فراز و فرودهای یکنواخت تپهها نتوانستند لبه دهانه را بیابند.
@apsis
در بررسیهای بعدی عکسهایی که دو فضانورد گرفته بودند با عکسهای گرفته شده در مدار ترکیب شد و معلوم گردید آن دو وقتی از راه رفته بازگشتند، تا لبه دهانه تنها حدود ۲۰ متر فاصله داشتند. وقتی این دو فضانورد بر روی ماه بودند، شپرد با تقلید حرکات بازی گلف چند سنگ را مثل توپ گلف پرتاب کرد. میتچل هم به او ملحق شده و دسته ابزار نمونهبرداری از ماه را به سبک ورزش پرتاب نیزه پرتاب کرد.
🚀 آپولو ۱۵ – دو نفر
دیوید اسکات و جیمز ایروین در ۳۱ جولای ۱۹۷۱ در ماموریت آپولو ۱۵ بر ماه فرود آمدند و برای سه روز تا دوم آگوست ماندند. ماموریت آپولو ۱۵ برخلاف ماموریتهای پیشین که بر روی دشتهای صاف ماه فرود آمده بودند، بین دو کوه در منطقهای به نام هدلی ریل فرود آمد. دو فضانورد ۱۸ و نیم ساعت خارج از فضاپیما و در ماموریت در فضای باز سپری کردند و اینبار افراد ماموریت آپولو همراه با خود اولین ماهنورد را آورده بودند که به آنها امکان داد بسیار بیشتر از ماشین ماهی Lonar Module در ماموریتهای پیشین بر سطح ماه جهبهجا شوند. اسکات و ایروین در طی سهبار قدم زدن بر ماه چندین آزمایش علمی را انجام دادند و ۷۷ کیلوگرم نمونه از سنگ ماه جمعآوری کردند.
@apsis
🚀 آپولو ۱۵ – دو نفر
دیوید اسکات و جیمز ایروین در ۳۱ جولای ۱۹۷۱ در ماموریت آپولو ۱۵ بر ماه فرود آمدند و برای سه روز تا دوم آگوست ماندند. ماموریت آپولو ۱۵ برخلاف ماموریتهای پیشین که بر روی دشتهای صاف ماه فرود آمده بودند، بین دو کوه در منطقهای به نام هدلی ریل فرود آمد. دو فضانورد ۱۸ و نیم ساعت خارج از فضاپیما و در ماموریت در فضای باز سپری کردند و اینبار افراد ماموریت آپولو همراه با خود اولین ماهنورد را آورده بودند که به آنها امکان داد بسیار بیشتر از ماشین ماهی Lonar Module در ماموریتهای پیشین بر سطح ماه جهبهجا شوند. اسکات و ایروین در طی سهبار قدم زدن بر ماه چندین آزمایش علمی را انجام دادند و ۷۷ کیلوگرم نمونه از سنگ ماه جمعآوری کردند.
@apsis
🚀 آپولو ۱۶ – دو نفر
جان یانگ و چارلز دوک مردان بعدی بودند که در ماموریت آپولو ۱۶ بر ماه گام گذاشتند. آنها وقتی به مدار ماه رسیدند، ماموریت به دلیل مشکلی که در سامانه فرمان/ سرویس موتور اصلی پیش آمده بود، تقریباً باید قطع میشد. با اینحال آنها فرود آمدند و اولین ماموریتی بود که بر ارتفاعات ماه فرود آمد. آنها برای مدت سه روز بر سطح ماه بودند: از ۲۱ تا ۲۳ آوریل ۱۹۷۲. جان یانگ و چارلز دوک ۷۱ ساعت- درست کمی کمتر از سه روز- بر سطح ماه سپری کردند و در طی این مدت، سه بار روی ماه قدم زدند که در کل ۲۰ ساعت و ۱۴ دقیقه شد. این دو مسافت ۲۶٫۷ کیلومتر را با ماهنورد رانندگی کردند.
@apsis
جان یانگ و چارلز دوک مردان بعدی بودند که در ماموریت آپولو ۱۶ بر ماه گام گذاشتند. آنها وقتی به مدار ماه رسیدند، ماموریت به دلیل مشکلی که در سامانه فرمان/ سرویس موتور اصلی پیش آمده بود، تقریباً باید قطع میشد. با اینحال آنها فرود آمدند و اولین ماموریتی بود که بر ارتفاعات ماه فرود آمد. آنها برای مدت سه روز بر سطح ماه بودند: از ۲۱ تا ۲۳ آوریل ۱۹۷۲. جان یانگ و چارلز دوک ۷۱ ساعت- درست کمی کمتر از سه روز- بر سطح ماه سپری کردند و در طی این مدت، سه بار روی ماه قدم زدند که در کل ۲۰ ساعت و ۱۴ دقیقه شد. این دو مسافت ۲۶٫۷ کیلومتر را با ماهنورد رانندگی کردند.
@apsis
🚀 آپولو ۱۷ – دو نفر
آخرین کسانی که بر روی ماه راه رفتند یوجین (جین) سرنان و هریسون (جک) اشمیت بودند. ماموریت آنها اولین ماموریتی بود که آغاز پرواز با موشک ساتورن پنج شبهنگام صورت گرفت و فضانوردان آپولو ۱۷ در ۱۱ دسامبر ۱۹۷۲ بر ماه فرود آمدند. اقامت سهروزه آنها بر روی ماه شامل سه بار قدم زدن بر ماه شد که در طی آن نمونههایی از ماه جمعآوری کردند و ابزارهایی علمی را بهکار گرفتند. افراد آپولو ۱۷ در ۱۹ دسامبر بعد از پایان ماموریت ۱۲ روزهشان به زمین بازگشتند. سرنان پیش از آنکه ماه را ترک کند، حروف اول نام دخترش تریسی را بر روی سنگپوشهای در ماه حک کرد. از آنجا که ماه شرایط آبوهوایی مثل باد و باران را تجربه نمیکند که هیچچیز را فرسایش دهد، حروف اول اسم او احتمالاً برای مدتی مدید آنجا باقی خواهد ماند. و از سال ۱۹۷۲، هیچ انسانی در ماه و حتی مدار آن حضور نداشته است!
منبع: وبسایت علمی بیگ بنگ
@apsis
آخرین کسانی که بر روی ماه راه رفتند یوجین (جین) سرنان و هریسون (جک) اشمیت بودند. ماموریت آنها اولین ماموریتی بود که آغاز پرواز با موشک ساتورن پنج شبهنگام صورت گرفت و فضانوردان آپولو ۱۷ در ۱۱ دسامبر ۱۹۷۲ بر ماه فرود آمدند. اقامت سهروزه آنها بر روی ماه شامل سه بار قدم زدن بر ماه شد که در طی آن نمونههایی از ماه جمعآوری کردند و ابزارهایی علمی را بهکار گرفتند. افراد آپولو ۱۷ در ۱۹ دسامبر بعد از پایان ماموریت ۱۲ روزهشان به زمین بازگشتند. سرنان پیش از آنکه ماه را ترک کند، حروف اول نام دخترش تریسی را بر روی سنگپوشهای در ماه حک کرد. از آنجا که ماه شرایط آبوهوایی مثل باد و باران را تجربه نمیکند که هیچچیز را فرسایش دهد، حروف اول اسم او احتمالاً برای مدتی مدید آنجا باقی خواهد ماند. و از سال ۱۹۷۲، هیچ انسانی در ماه و حتی مدار آن حضور نداشته است!
منبع: وبسایت علمی بیگ بنگ
@apsis
در تحقيقى بر مبناى يك اپليكيشن موبايل در دانشگاه ميشيگان آمريكا، ساعت خواب خانم ها و آقايان در كشورهاى مختلف محاسبه شده است.
@apsis
@apsis
🌐 نقش رسانه های اجتماعی در افزایش بازدید غرفه نمایشگاه ژئوماتیک
http://www.apsis.ir/wp-content/uploads/2016/05/111-1200x565.jpg
به روز ترین مقاله نقشه برداری را در کانال آپسیس رسانه تخصصی نقشه برداری بخوانید.
👇👇👇
@apsis 👈join
http://www.apsis.ir/wp-content/uploads/2016/05/111-1200x565.jpg
به روز ترین مقاله نقشه برداری را در کانال آپسیس رسانه تخصصی نقشه برداری بخوانید.
👇👇👇
@apsis 👈join
🎙 مصاحبه آپسیس با عباس خالقی نژاد مدیر عامل شرکت جهان نقشه پرداز
🌐 http://www.apsis.ir/?p=3459
🌐 http://www.apsis.ir/?p=3459
🎙 مصاحبه آپسیس با عباس خالقی نژاد مدیر عامل شرکت جهان نقشه پرداز
✅ به روز ترین مصاحبه های نقشه برداری را در کانال آپسیس رسانه تخصصی نقشه برداری بخوانید.
👇👇👇
@apsis 👈join
✅ به روز ترین مصاحبه های نقشه برداری را در کانال آپسیس رسانه تخصصی نقشه برداری بخوانید.
👇👇👇
@apsis 👈join
🎙 مصاحبه با محسن پازکی مدیر عامل مایا صنعت آریا
🌐 http://www.apsis.ir/?p=3472
🌐 http://www.apsis.ir/?p=3472
📸 تصویر نجومی روز ناسا (۲۶ اردیبهشت ۹۵): راهشیری برفراز جنگل درخت تیردان
✅ به روز ترین تصاویر ناسا را در کانال آپسیس رسانه تخصصی نقشه برداری بخوانید.
👇👇👇
@apsis 👈join
✅ به روز ترین تصاویر ناسا را در کانال آپسیس رسانه تخصصی نقشه برداری بخوانید.
👇👇👇
@apsis 👈join
📷 عکس از «فلورین بروئر»
در پیش زمینهی این عکس پانورامیک از راهشیری، بعضی از نادرترین درختان روی زمین دیده میشود. اینها با نام درختان تیردان شناخته میشوند. در گذشته از چوب آنها برای نگهداشتن دارت استفاده میشده و به همین دلیل نامشان تیردان است. این درختان معمولا در جنوب آفریقا رشد میکنند. این عکس پانوراما در جنوب نامیبیا گرفته شده است. ارتفاع بعضی از بلندترین درختان تیردان این پارک به ۳۰۰ متر میرسد. پشت درختها نور شهر کوچک «کیتمانشوپ» در نامیبیا دیده میشود. در آسمان میتوان کمان زیبای راهشیری را دید. در سمت چپ عکس کهکشانهای اقماری زمین به نام ابرهای ماژلانی بزرگ و کوچک دیده میشوند.
📸 تصویر نجومی روز ناسا (۲۶ اردیبهشت ۹۵): راهشیری برفراز جنگل درخت تیردان
✅ به روز ترین تصاویر ناسا را در کانال آپسیس رسانه تخصصی نقشه برداری بخوانید.
👇👇👇
@apsis 👈join
در پیش زمینهی این عکس پانورامیک از راهشیری، بعضی از نادرترین درختان روی زمین دیده میشود. اینها با نام درختان تیردان شناخته میشوند. در گذشته از چوب آنها برای نگهداشتن دارت استفاده میشده و به همین دلیل نامشان تیردان است. این درختان معمولا در جنوب آفریقا رشد میکنند. این عکس پانوراما در جنوب نامیبیا گرفته شده است. ارتفاع بعضی از بلندترین درختان تیردان این پارک به ۳۰۰ متر میرسد. پشت درختها نور شهر کوچک «کیتمانشوپ» در نامیبیا دیده میشود. در آسمان میتوان کمان زیبای راهشیری را دید. در سمت چپ عکس کهکشانهای اقماری زمین به نام ابرهای ماژلانی بزرگ و کوچک دیده میشوند.
📸 تصویر نجومی روز ناسا (۲۶ اردیبهشت ۹۵): راهشیری برفراز جنگل درخت تیردان
✅ به روز ترین تصاویر ناسا را در کانال آپسیس رسانه تخصصی نقشه برداری بخوانید.
👇👇👇
@apsis 👈join
🕷سوسکهای سرگین غلتان با ستارهها جهتیابی میکنند
✅ به روز ترین دانستنی ها را در کانال آپسیس رسانه تخصصی نقشه برداری بخوانید.
👇👇👇
@apsis 👈join
✅ به روز ترین دانستنی ها را در کانال آپسیس رسانه تخصصی نقشه برداری بخوانید.
👇👇👇
@apsis 👈join
محققان پی بردهاند که سوسکهای سرگین غلتان تصویری از موقعیت خورشید، ماه و ستارهها در ذهنشان ثبت کرده و با استفاده از همان تصویر جهتیابی میکنند.
✅ به روز ترین دانستنی ها را در کانال آپسیس رسانه تخصصی نقشه برداری بخوانید.
👇👇👇
@apsis 👈join
دانشمندان سوئدی پی بردند که سوسکهای سرگین غلتان هنگام حرکت فضولات حیوانات تصویری از آسمان را ثبت میکند. این سوسکها هنگام حرکت به طور پیوسته تصویر ذخیره شده در ذهنشان را با مکانی که در آن قرار دارند، مقایسه میکنند. محققان میگویند مهارتهای جهتیابی این سوسک میتواند به توسعهی خودروهای بدون راننده کمک کند.
پژوهشهای قبلی نشان دادهاند که سوسکهای سرگین غلتان در جهتیابی به وسیلهی نور کهکشان راه شیری مهارت شگفتانگیزی دارند. این تحقیق جدید بر مبنای پژوهشهای قبلی قرار دارد و نکتهی جدیدی که اضافه کرده این است که نشان میدهد آنها چگونه تصاویر آسمان را در مغزشان ذخیره کرده و از آن استفاده میکنند.
اما این سوسکها این کار را چگونه انجام میدهند؟ این فرایند وقتی آغاز میشود که آنها برای غذا وارد رقابت میشوند. سوسکهای سرگین غلتان وارد تپهای از فضولات میشوند و باید تکهای از آن را برای خودشان بردارند. آنها تکهای را از تپه جدا کرده و آن را به شکل یک توپ درمیآورند و باید برای دور کردن آن از رقیبان هم آماده شوند. هر چه این سوسکها سریعتر بتوانند دور شوند، شانس تامین غذا و بقایشان بیشتر میشود.
وقتی که فضله به یک توپ تبدیل میشود، سوسک روی آن شروع به رقص میکند. به این صورت که روی توپ میرود و آن را در محور عمودی آن میچرخاند. این سوسک چند لحظه روی فضله باقی میماند و برای پیدا کردن جهتاش از ستارهها کمک میگیرد.
براساس گفتهی محققان، لحظهای که سوسک ماهرانه روی کرهی بدبو میرقصد، برای گرفتن تصویر ذهنی از آسمان اهمیت زیادی دارد. دکتر ال یوندی میگوید: «در آن وضعیت، آنها میتوانند آسمان را اسکن کرده و تصویری از آن در ذهنشان ثبت کنند، و وقتی که شروع به غلتاندن توپ میکنند، سعی دارند که به طور مداوم منظرهی واقعی آسمان را با تصویر ذهنیشان مقایسه کنند. این کار آنها را در مسیر مستقیمی قرار میدهد.»
در سراسر جهان، هزاران گونهی سوسک سرگین غلتان وجود دارد که از فضولات حیوانات تغذیه میکنند. بعضی از این موجودات در طول زمان و با تکامل راههایی پیدا کردهاند که بتوانند این فضولات را بردارند و به شکل یک گلولهی توپ دربیاورند و آن را به سرعت از چنگال رقیبانشان دور کنند. سپس این موجودات فضله را دفن کرده و از آن به عنوان منبع غذایی و خوابگاهی برای فرزندانشان استفاده میکنند.
اما جهتیابی برای تمام تلاشهای آنها بسیار ضروری است و حالا دانشمندان در سوئد جزییات جدیدی دربارهی مهارتهای خارقالعادهی آنها کشف کردهاند.
این محققان پژوهشهایشان را در ساختمان ویژهای با آسمان مصنوعی در آفریقای جنوبی انجام دادند. این تیم میتوانست میزان نور و موقعیت اجرام آسمانی را کنترل کند. آنها پی بردند که سوسکهای سرگین غلتان چیزهای زیادی میبینند که ما انسانها نمیتوانیم آنها را ببینیم. این موارد شامل دامنههای رنگی خاص آسمان و نور پولاریزه میشود.
دکتر «باسیل ال یوندی»، سرپرست این تیم پژوهشی میگوید: «مثلا اگر این سوسک فقط از خورشید برای جهتیابی استفاده کند، در هوای ابری گم میشود. برای اینکه این سیستم خوب کار کند، باید نشانههای بسیار زیادی را تشخیص دهد. به همین دلیل است که آنها تا جایی که میتوانند از نشانهای آسمانی زیادی استفاده میکنند.»
✅ به روز ترین دانستنی ها را در کانال آپسیس رسانه تخصصی نقشه برداری بخوانید.
👇👇👇
@apsis 👈join
مورچهها هم میتوانند هنگام جهتیابی تصاویری ذهنی ذخیره کنند، اما این تصاویر فقط از محیط اطرافشان گرفته شده است.
دکتر یوندی میگوید یافتههای آنها دربارهی اینکه سوسکهای سرگین غلتان چگونه اطلاعات گرفته شده از آسمان را پردازش میکنند، میتواند به انسانها در توسعهی وسایل نقلیهی خودران کمک کند. او گفته است: «ما بر مبنای این نتایج، میتوانیم رباتها یا الگوریتمهایی بسازیم که به ماشینهای خودران کمک میکنند که بدون نیاز به ورود داده به سیستمشان جهتیابی کنند.»
🖋 منبع: Christian Science Monitor
✅ به روز ترین دانستنی ها را در کانال آپسیس رسانه تخصصی نقشه برداری بخوانید.
👇👇👇
@apsis 👈join
دانشمندان سوئدی پی بردند که سوسکهای سرگین غلتان هنگام حرکت فضولات حیوانات تصویری از آسمان را ثبت میکند. این سوسکها هنگام حرکت به طور پیوسته تصویر ذخیره شده در ذهنشان را با مکانی که در آن قرار دارند، مقایسه میکنند. محققان میگویند مهارتهای جهتیابی این سوسک میتواند به توسعهی خودروهای بدون راننده کمک کند.
پژوهشهای قبلی نشان دادهاند که سوسکهای سرگین غلتان در جهتیابی به وسیلهی نور کهکشان راه شیری مهارت شگفتانگیزی دارند. این تحقیق جدید بر مبنای پژوهشهای قبلی قرار دارد و نکتهی جدیدی که اضافه کرده این است که نشان میدهد آنها چگونه تصاویر آسمان را در مغزشان ذخیره کرده و از آن استفاده میکنند.
اما این سوسکها این کار را چگونه انجام میدهند؟ این فرایند وقتی آغاز میشود که آنها برای غذا وارد رقابت میشوند. سوسکهای سرگین غلتان وارد تپهای از فضولات میشوند و باید تکهای از آن را برای خودشان بردارند. آنها تکهای را از تپه جدا کرده و آن را به شکل یک توپ درمیآورند و باید برای دور کردن آن از رقیبان هم آماده شوند. هر چه این سوسکها سریعتر بتوانند دور شوند، شانس تامین غذا و بقایشان بیشتر میشود.
وقتی که فضله به یک توپ تبدیل میشود، سوسک روی آن شروع به رقص میکند. به این صورت که روی توپ میرود و آن را در محور عمودی آن میچرخاند. این سوسک چند لحظه روی فضله باقی میماند و برای پیدا کردن جهتاش از ستارهها کمک میگیرد.
براساس گفتهی محققان، لحظهای که سوسک ماهرانه روی کرهی بدبو میرقصد، برای گرفتن تصویر ذهنی از آسمان اهمیت زیادی دارد. دکتر ال یوندی میگوید: «در آن وضعیت، آنها میتوانند آسمان را اسکن کرده و تصویری از آن در ذهنشان ثبت کنند، و وقتی که شروع به غلتاندن توپ میکنند، سعی دارند که به طور مداوم منظرهی واقعی آسمان را با تصویر ذهنیشان مقایسه کنند. این کار آنها را در مسیر مستقیمی قرار میدهد.»
در سراسر جهان، هزاران گونهی سوسک سرگین غلتان وجود دارد که از فضولات حیوانات تغذیه میکنند. بعضی از این موجودات در طول زمان و با تکامل راههایی پیدا کردهاند که بتوانند این فضولات را بردارند و به شکل یک گلولهی توپ دربیاورند و آن را به سرعت از چنگال رقیبانشان دور کنند. سپس این موجودات فضله را دفن کرده و از آن به عنوان منبع غذایی و خوابگاهی برای فرزندانشان استفاده میکنند.
اما جهتیابی برای تمام تلاشهای آنها بسیار ضروری است و حالا دانشمندان در سوئد جزییات جدیدی دربارهی مهارتهای خارقالعادهی آنها کشف کردهاند.
این محققان پژوهشهایشان را در ساختمان ویژهای با آسمان مصنوعی در آفریقای جنوبی انجام دادند. این تیم میتوانست میزان نور و موقعیت اجرام آسمانی را کنترل کند. آنها پی بردند که سوسکهای سرگین غلتان چیزهای زیادی میبینند که ما انسانها نمیتوانیم آنها را ببینیم. این موارد شامل دامنههای رنگی خاص آسمان و نور پولاریزه میشود.
دکتر «باسیل ال یوندی»، سرپرست این تیم پژوهشی میگوید: «مثلا اگر این سوسک فقط از خورشید برای جهتیابی استفاده کند، در هوای ابری گم میشود. برای اینکه این سیستم خوب کار کند، باید نشانههای بسیار زیادی را تشخیص دهد. به همین دلیل است که آنها تا جایی که میتوانند از نشانهای آسمانی زیادی استفاده میکنند.»
✅ به روز ترین دانستنی ها را در کانال آپسیس رسانه تخصصی نقشه برداری بخوانید.
👇👇👇
@apsis 👈join
مورچهها هم میتوانند هنگام جهتیابی تصاویری ذهنی ذخیره کنند، اما این تصاویر فقط از محیط اطرافشان گرفته شده است.
دکتر یوندی میگوید یافتههای آنها دربارهی اینکه سوسکهای سرگین غلتان چگونه اطلاعات گرفته شده از آسمان را پردازش میکنند، میتواند به انسانها در توسعهی وسایل نقلیهی خودران کمک کند. او گفته است: «ما بر مبنای این نتایج، میتوانیم رباتها یا الگوریتمهایی بسازیم که به ماشینهای خودران کمک میکنند که بدون نیاز به ورود داده به سیستمشان جهتیابی کنند.»
🖋 منبع: Christian Science Monitor
انتقال آب بینحوضهای، موضوعی که از آن کمتر میدانیم
✅ به روز ترین موضوعات و اخبار را در کانال آپسیس رسانه تخصصی نقشه برداری بخوانید.
👇👇👇
@apsis 👈join
✅ به روز ترین موضوعات و اخبار را در کانال آپسیس رسانه تخصصی نقشه برداری بخوانید.
👇👇👇
@apsis 👈join
بحث انتقال آب بینحوضهای یکی از داغترین خبرهای روز ایران است که این روزها اغلب شاهد مناظرات بیپایان موافقان و مخالفان این طرح در فضای مجازی و رسانهها هستیم. هدف از این نوشتار به هیچوجه قضاوت یا مخالفت و یا حتی جانبداری نیست؛ تنها قصد داریم تا اصل موضوع را از منظری دیگر ریشهیابی کنیم.
✅ به روز ترین موضوعات و اخبار را در کانال آپسیس رسانه تخصصی نقشه برداری بخوانید.
👇👇👇
@apsis 👈join
انتقال آب بینحوضهای چیست؟
انتقال آب بینحوضهای که در زبان انگلیسی از آن تحت عنوان (Inter-basin transfer or Trans-basin diversion or Hyphenated) یاد میشود، در اصل اشاره دارد به طرحهای انسانساز انتقال آب از یک حوضه آبخیز در دسترس به حوضه دیگری که آب در آنجا یا کمتر در دسترس است یا منطقهای است که به باور برخی نیازمند توسعه میباشد. هدف از این نوع طرحها را در یک جمله میتوان اینطور خلاصه کرد: «حل مقطعی مشکل کمآبی یا بیبرقی در حوضه مقصد»
دستاندرکاران پروژههای انتقال آب بین حوضهای به ندرت مثل موردی همچون کانال پیروزی (Prosperity Canal or Nahar Al-aaz) عراق که در سال ۱۹۹۳م. آب را به صورت غیرمستقیم از دجله به فرات برد و مجموع وسعت ۳ تالاب بزرگ و حیاتی بینالنهرین را به یکدهم مقدار طبیعی کاهش داد، اهداف سیاسی را دنبال میکنند.
چنین طرحهایی از منظر تاریخی بیسابقه نیستند اما نمونههای جدیدتری از آنها وجود دارد که به نوعی شاید قابلتعمقتر هستند و به همین منظور بیشتر هم مورد توجه قرار میگیرند و به آنها استناد میشود:
نخستین نمونههای مدرن انتقال آب بینحوضهای در قرن ۱۹م. و در کشورهای استرالیا، هند و ایالات متحده آمریکا انجام شد. شایان ذکر است که اگر چنین دست توسعههایی در آنزمان انجام نمیشد امروز شهرهای بزرگی مانند دنور و یا لوسآنجلس به شکلی که امروز هستند، وجود نداشتند.
اما در قرن ۲۰م. پروژههای مشابه دیگری در سایر جاها از جمله توسط رژیم اشغالگر قدس و کشورهای کانادا و چین دنبال شد. پروژههایی مانند انقلاب سبز هند (Green Revolution in India) و توسعه پروژههای انرژی آبی در کانادا نیز بدون چنین انتقالهای آب انسانسازی عملاً قابل اجرا نبودند.
مشکل کجاست؟
از آنجایی که انتقال آب بین حوضههای طبیعی میتواند هم حوضه مبداء و هم حوضه مقصد را تحتتاثیر قرار دهد و به نوعی حتی آب این مناطق را هم تقلیل دهد لذا این پروژهها در برخی جاها و بالاخص بعد از طی یک دوره زمانی اغلب مناقشهبرانگیز میشوند. اصل بحث هم بیشتر حول چند محور متمرکز است: مقیاس، هزینه، تاثیرات حاصل از توسعه، تاثیرات اجتماعی و مهمتر از همه تاثیرات زیستمحیطی.
بعضی دیگر از دغدغهها به تاثیراتی برمیگردد که چنین پروژههای کلانی میتوانند بر تغییرات اقلیمی یا حتی امکان دسترسی به منابع قابلاستحصال آب در آینده داشته باشند. نباید فراموش کرد که یک پروژه انتقال آب نیازمند منابع کلان مالی، طراحی زیرساختهای خصوصی و عمومی در مقیاس کلان است و به همه اینها اضافه کنید تغییر و تخریب بلندمدت، غیرقابلجبران محیطزیست و عدم قطعیت ۱۰۰ درصد در فاز اجرایی را که به نوبه خود قابلتعمق هستند. یکی دیگر از مشکلات این مساله بحث قانونی استحصال آب و استفاده از حقابه مجاز است. نظر به اینکه چرخش آب در حوضههای آبی بعنوان منابع طبیعی تابع مرزبندیهای کشوری نیست لذا اغلب برداشت از یک حوضه و انتقال به حوضه دیگر مشکلات خاص خود را به دنبال خواهد داشت مخصوصاً اگر برداشت از حوضه مبداء به نوعی کشور دیگری را هم متاثر سازد.
چرا انتقال آب بینحوضهای؟
منابع آب شیرین در جهان به نوعی توزیع اتفاقی دارند و در این میان سهم کشورهای خشک و نیمهخشک اغلب در حدی نیست که بتوانند نیاز جمعیت رو به افزایش خود را تامین کنند. در نتیجه یک دلیل عمده مدیران و تصمیمگیران در کلید زدن چنین پروژههایی، رفع مشکل کمآبی است. کشور چین یکی از مهمترین مثالها در اجرای چنین پروژههایی است. همانطور که میدانید، نواحی جنوبی چین معتدل و شمال آن بشدت خشک است به همین دلیل این کشور بیش از ۲۰ پروژه انتقال فیزیکی آب آنهم به طول بالغ بر ۷.۲۰۰ کیلومتر را صرفاً در راستای حل معضل کمآبی اجرایی کرده و این تنها آمار مربوط به پروژههای فیزیکی است در حالی که چین در راستای حل مشکل کمآبی نواحی شمالی یکسری پروژههای مجازی را هم در دستورکار قرار داده که اینموارد در حال حاضر موضوع این بحث نیستند.
✅ به روز ترین موضوعات و اخبار را در کانال آپسیس رسانه تخصصی نقشه برداری بخوانید.
👇👇👇
@apsis 👈join
✅ به روز ترین موضوعات و اخبار را در کانال آپسیس رسانه تخصصی نقشه برداری بخوانید.
👇👇👇
@apsis 👈join
انتقال آب بینحوضهای چیست؟
انتقال آب بینحوضهای که در زبان انگلیسی از آن تحت عنوان (Inter-basin transfer or Trans-basin diversion or Hyphenated) یاد میشود، در اصل اشاره دارد به طرحهای انسانساز انتقال آب از یک حوضه آبخیز در دسترس به حوضه دیگری که آب در آنجا یا کمتر در دسترس است یا منطقهای است که به باور برخی نیازمند توسعه میباشد. هدف از این نوع طرحها را در یک جمله میتوان اینطور خلاصه کرد: «حل مقطعی مشکل کمآبی یا بیبرقی در حوضه مقصد»
دستاندرکاران پروژههای انتقال آب بین حوضهای به ندرت مثل موردی همچون کانال پیروزی (Prosperity Canal or Nahar Al-aaz) عراق که در سال ۱۹۹۳م. آب را به صورت غیرمستقیم از دجله به فرات برد و مجموع وسعت ۳ تالاب بزرگ و حیاتی بینالنهرین را به یکدهم مقدار طبیعی کاهش داد، اهداف سیاسی را دنبال میکنند.
چنین طرحهایی از منظر تاریخی بیسابقه نیستند اما نمونههای جدیدتری از آنها وجود دارد که به نوعی شاید قابلتعمقتر هستند و به همین منظور بیشتر هم مورد توجه قرار میگیرند و به آنها استناد میشود:
نخستین نمونههای مدرن انتقال آب بینحوضهای در قرن ۱۹م. و در کشورهای استرالیا، هند و ایالات متحده آمریکا انجام شد. شایان ذکر است که اگر چنین دست توسعههایی در آنزمان انجام نمیشد امروز شهرهای بزرگی مانند دنور و یا لوسآنجلس به شکلی که امروز هستند، وجود نداشتند.
اما در قرن ۲۰م. پروژههای مشابه دیگری در سایر جاها از جمله توسط رژیم اشغالگر قدس و کشورهای کانادا و چین دنبال شد. پروژههایی مانند انقلاب سبز هند (Green Revolution in India) و توسعه پروژههای انرژی آبی در کانادا نیز بدون چنین انتقالهای آب انسانسازی عملاً قابل اجرا نبودند.
مشکل کجاست؟
از آنجایی که انتقال آب بین حوضههای طبیعی میتواند هم حوضه مبداء و هم حوضه مقصد را تحتتاثیر قرار دهد و به نوعی حتی آب این مناطق را هم تقلیل دهد لذا این پروژهها در برخی جاها و بالاخص بعد از طی یک دوره زمانی اغلب مناقشهبرانگیز میشوند. اصل بحث هم بیشتر حول چند محور متمرکز است: مقیاس، هزینه، تاثیرات حاصل از توسعه، تاثیرات اجتماعی و مهمتر از همه تاثیرات زیستمحیطی.
بعضی دیگر از دغدغهها به تاثیراتی برمیگردد که چنین پروژههای کلانی میتوانند بر تغییرات اقلیمی یا حتی امکان دسترسی به منابع قابلاستحصال آب در آینده داشته باشند. نباید فراموش کرد که یک پروژه انتقال آب نیازمند منابع کلان مالی، طراحی زیرساختهای خصوصی و عمومی در مقیاس کلان است و به همه اینها اضافه کنید تغییر و تخریب بلندمدت، غیرقابلجبران محیطزیست و عدم قطعیت ۱۰۰ درصد در فاز اجرایی را که به نوبه خود قابلتعمق هستند. یکی دیگر از مشکلات این مساله بحث قانونی استحصال آب و استفاده از حقابه مجاز است. نظر به اینکه چرخش آب در حوضههای آبی بعنوان منابع طبیعی تابع مرزبندیهای کشوری نیست لذا اغلب برداشت از یک حوضه و انتقال به حوضه دیگر مشکلات خاص خود را به دنبال خواهد داشت مخصوصاً اگر برداشت از حوضه مبداء به نوعی کشور دیگری را هم متاثر سازد.
چرا انتقال آب بینحوضهای؟
منابع آب شیرین در جهان به نوعی توزیع اتفاقی دارند و در این میان سهم کشورهای خشک و نیمهخشک اغلب در حدی نیست که بتوانند نیاز جمعیت رو به افزایش خود را تامین کنند. در نتیجه یک دلیل عمده مدیران و تصمیمگیران در کلید زدن چنین پروژههایی، رفع مشکل کمآبی است. کشور چین یکی از مهمترین مثالها در اجرای چنین پروژههایی است. همانطور که میدانید، نواحی جنوبی چین معتدل و شمال آن بشدت خشک است به همین دلیل این کشور بیش از ۲۰ پروژه انتقال فیزیکی آب آنهم به طول بالغ بر ۷.۲۰۰ کیلومتر را صرفاً در راستای حل معضل کمآبی اجرایی کرده و این تنها آمار مربوط به پروژههای فیزیکی است در حالی که چین در راستای حل مشکل کمآبی نواحی شمالی یکسری پروژههای مجازی را هم در دستورکار قرار داده که اینموارد در حال حاضر موضوع این بحث نیستند.
✅ به روز ترین موضوعات و اخبار را در کانال آپسیس رسانه تخصصی نقشه برداری بخوانید.
👇👇👇
@apsis 👈join