لایکا؛ پدربزرگ عکاسی ۳۵ میلی‌متری در عصر عکاسی موبایل @apsis

🖊 چند روز پیش هوآوی یک گوشی هوشمند جدید به نام Huawei P9 رونمایی کرد که مدعی است انقلابی را در عکاسی موبایل رقم خواهد زد. معمولا چنین ادعاهایی من را چندان هیجان‌زده نمی‌کند. مگر این‌که پای یکی از اسطوره‌های عکاسی و به‌ویژه عکاسی خیابانی یعنی «لایکا» (Leica) در میان باشد. هر چه باشد لایکا سابقه‌ی درخشانی در انقلاب‌های عکاسی دارد.
www.apsis.ir
📷 لایکا چیزی در حدود ۱۰۰ سال پیش یکی از بزرگ‌ترین انقلاب‌ها را در تاریخ عکاسی رقم زد. به ثمر نشستن ایده‌ی استفاده از نگاتیوهای کوچک برای خلق تصاویر بزرگ برای اولین بار عکاسان حرفه‌ای را از شر تجهیزات بزرگ و سنگین خلاص کرد. زمانی عکاسان مجبور بودند برای ثبت تصاویر باکیفیت از دوربینی شبیه یک جعبه‌ی حجیم روی سه‌پایه استفاده کنند و برای گرفتن هر عکس علاوه بر تعویض کردن صفحه‌ی بزرگ نگاتیو پارچه‌ای سیاه‌رنگ را روی دوربین و سر خود بکشند. ولی لایکا کل این شرایط را عوض کرد.

یکی از عکس‌های ثبت شده با دوربین ۳۵ میلی‌متری لایکا توسط هنری کارتیه برسون @apsis

📷 دوربین‌های ۳۵ میلی‌متری لایکا فوق‌العاده سبک و کوچک بودند و لنزهای بسیار باکیفیت آن‌ها امکان چاپ کردن تصاویر ثبت‌شده روی یک نگاتیو کوچک در ابعاد بسیار بزرگ‌تر را فراهم می‌کرد. این دوربین‌ها همواره برای ثبت لحظات آنی آماده بودند و امکان استفاده‌ی راحت از آن‌ها در فضای باز وجود داشت. در نتیجه برای اولین بار عکاسان قادر بودند به‌جای عکس گرفتن از افراد در ژست‌های ثابت مرسوم، زندگی، اعمال و حرکات مردم را از هر زاویه‌ی دلخواه و در حالتی کاملا طبیعی ثبت کنند. رهایی از تجهیزات بزرگ و سنگین به عکاسان اجازه می‌داد بدون جلب توجه از افراد عکس بگیرند.
www.apsis.ir
✏️ همین ویژگی‌های لایکا بود که آن را به عامل اصلی شکوفایی یکی از سبک‌های تاثیرگذار عکاسی یعنی عکاسی خیابانی تبدیل کرد. مشهور است که یکی از اسطوره‌های عکاسی خیابانی یعنی «هنری کارتیه برسون» (Henri Cartier-Bresson) در تمام طول زندگی خود تنها از دوربین لایکا و یک لنز ۵۰ میلی‌متری استفاده کرده است. شاید از نظر خیلی‌ها این نشانه‌ای از تعصب باشد ولی عکاسان به‌خوبی دلیل آن را درک می‌کنند. این ثبات به برسون اجازه می‌داده تمرکز بیشتری روی سوژه و لحظه داشته باشد چراکه همواره حتی بدون استفاده از ویزور یا منظره‌یاب از آنچه در کادر رخ خواهد داد دقیقا مطلع بوده است.

اولین دوربین لایکای هنری کارتیه برسون @apsis

📷 گسترش عکاسی موبایل خود انقلاب دیگری است که این بار پیش از ورود لایکا رخ داده است. جالب اینجاست که انقلاب عکاسی موبایل هم منجر به شکوفایی بیشتر عکاسی خیابانی شده. گوشی موبایل از یک دوربین ۳۵ میلی‌متری یا یک دوربین کامپکت دیجیتال به‌مراتب سبک‌تر و کوچک‌تر است و می‌توان آزادانه‌تر، راحت‌تر و با جلب توجه بسیار کمتر از آن برای عکاسی از افراد در حالت طبیعی استفاده کرد. بنابراین طبیعی است که گوشی موبایل به ابزاری عالی برای عکاسی خیابانی تبدیل شده باشد.
@apsis
✏️ از دید بسیاری از عکاسان و به‌ويژه عکاسان خیابانی کیفیت عکس‌های موبایلی پیش‌ازاین به‌جایی رسیده بوده که رها کردن دوربین‌های بزرگ‌تر را برای بهره بردن از محاسن گوشی‌های هوشمند توجیه کند. بااین‌حال کیفیت کمتر عکس‌ها (به‌ویژه در نور کم) و فقدان کنترل روی عمق میدان هنوز جزو عواملی هستند که مانع ورود عکاسان بیشتری به جمع عکاسان موبایل می‌شوند.
www.apsis.ir
🖊 یک راه برای غلبه بر این مشکل استفاده از سنسور و لنز بزرگ‌تر است. ولی این راه حل با سنگین و حجیم کردن گوشی محاسن اصلی موبایل که آن را از دوربین‌های معمول متمایز می‌کند از بین خواهد برد. دقیقا به همین دلیل است که راه حل لایکا برای ساخت هوآوی P9 عکاسان موبایل را هیجان‌زده می‌کند. راه‌حل هوشمندانه‌ای که با استفاده از دو دوربین (یکی با سنسور سیاه‌وسفید و دیگری با سنسور رنگی) در کنار یک پردازنده‌ی اختصاصی عمق و نرم‌افزار طراحی‌شده توسط لایکا می‌تواند (حتی در نور کم) با حفظ سبکی، راحتی و ظاهر عادی یک گوشی موبایل عکس‌هایی با کیفیت و جزئیات بیشتر ثبت کند و کنترل عمق میدان را در اختیار عکاس قرار دهد.

Huawei P9

📱 البته با وجود این‌که راه حل لایکا به نظر کاملا عملی و بسیار هوشمندانه می‌رسد هنوز برای قضاوت در مورد نتیجه‌ی آن زود است. اولین عکس‌های ثبت‌شده با هوآوی P9 توسط عکاسان حرفه‌ای EyeEm کاملا امیدوارکننده به نظر می‌رسند ولی نباید فراموش کنیم که این عکس‌ها برای اهداف تبلیغاتی با دقت فراوان انتخاب شده‌اند. بااین‌حال حتی اگر راه حل لایکا موفقیت‌آمیز باشد کار سختی برای متقاعد کردن عکاسان موبایل و به‌ویژه عکاسان خیابانی در پیش خواهد داشت. برای مثال دلیل من برای استفاده از آیفون لزوما این نیست که بهترین کیفیت را در زمینه‌ی عکاسی دارد. برسون که خود جزو عکاسان پایبند به لایکا بوده اهمیت ثبات نزد عکاسان خیابانی را به‌خوبی نشان داده است. من ۵ سال است که تنها از آیفون برای عکاسی استفاده کرده‌ام و ثبات دوربین آيفون در این مدت اجازه داده است اکنون حتی بدون بالا آوردن گوشی و نگاه کردن به صفحه‌ی نمایش بتوانم با آن عکاسی کنم. بنابراین معتقدم اگر لایکا قصد دارد با همکاری هوآوی بار دیگر در زمینه‌ی انقلابی که به شکوفایی عکاسی خیابانی انجامیده خوش بدرخشد باید ابتدا ثبات خود را در این مسیر به عکاسان ثابت کند. @apsis

درون زمین چه خبر است؟ @apsis

🌏 درون زمین چه خبر است؟
@apsis
نویسنده: مهدی مومن زاده
ما انسان‌ها، تقریبا کل سطح سیاره‌ی خود را کشف کرده‌ایم. طی هزاران سال زندگی بر روی زمین، همه‌ی خشکی‌ها را کاویده‌ایم و اکنون به راحتی در هوا پرواز و در عمق اقیانوس‌ها جستجو می‌کنیم. جالب این‌جاست که از زمین خارج شده‌ایم و به کره‌ی ماه هم رفته‌ایم؛ با این حال، به جز در داستان «سفر به اعماق زمین» ژول ورن، هیچ وقت نتوانسته‌ایم به مرکز زمین برویم. در واقع حتی به آن نزدیک هم نشده‌ایم. عمیق‌ترین چاهی که تا به حال حفر کرده‌ایم، «چاه حفاری کولا» (Kola Superdeep Boehole) در روسیه است که عمق آن به ۱۲.۳ کیلومتر می‌رسد. این درحالیست که مرکز زمین چیزی در حدود ۶۰۰۰ کیلومتر با ما فاصله دارد. ولی واقعا درون زمین چه خبر است؟ هسته‌ی زمین چیست و از چه تشکیل شده است؟ آیا ممکن است روزی بتوانیم به مرکز زمین سفر کنیم؟
🌐 www.apsis.ir
📔 در رمان «سفر به اعماق زمین» ژول ورن، پروفسوری آلمانی به نام «اوتو لیدنبروک» (otto lidenbrock) با همراهانش از دهانه‌ی آتش‌فشانی خاموش در ایسلند به عمق زمین می‌روند. آن‌ها از تونل‌هایی زیرزمینی گذر می‌کنند و در سفر خود به چیزهای عجیب و غریب، از پدیده‌های طبیعی گرفته تا جانوران باستانی منقرض شده، برخورد می‌کنند. در آخر نیز از آتش‌فشانی در جنوب ایتالیا بیرون می‌آیند. با این حال، این فقط یک رمان است و واقعیت درون زمین فرق می‌کند. ما نمی‌توانیم به درون زمین سفر کنیم و در عوض باید از روی نشانه‌ّهایی که زمین بر روی سطحش به ما نشان می‌دهد، از راز درونی آن با خبر شویم.
@apsis
🗻 بیشتر پدیده‌های زمین‌شناسی که می‌بینیم، در نتیجه‌ی فعالیت لایه‌های بالایی سیاره‌ی ما هستند. مثلا گدازه‌هایی که از دهانه‌ی آتش‌فشان‌ها با فشار بیرون می‌زنند، در چند صد کیلومتری عمق زمین تشکیل شده‌اند. حتی الماس که برای بوجود آمدن، به فشار و دمای خیلی زیاد احتیاج دارد، در صخره‌های واقع در عمق ۵۰۰ کیلومتری زمین درست می‌شود.
@apsis
🖊 «سایمون ردفرن» (Simon Redfern) از دانشگاه کمبریج می‌گوید: «یک راه خوب برای کاوش مواد تشکیل دهنده‌ی زمین، بررسی جرم آن است.» ما می‌توانیم با مشاهده‌ی اثر گرانشی زمین بر اجسام روی سطح آن، جرم زمین را تخمین بزنیم. به نظر می‌رسد که جرم زمین چیزی در حدود ۵.۹ سکزتیلیون تن (عدد ۵۹ با بیست صفر جلوی آن) است. ردفرن می‌گوید: «چگالی موادی که در سطح زمین قرار دارند، خیلی کمتر از میانگین چگالی کل زمین است. بدین معنی که قسمتی از زمین باید چگالی خیلی زیادتری داشته باشد؛ این نخستین نشانه است.»

🌏 چگالی پوسته‌ی زمین از میانگین چگالی کل این سیاره کمتر است، این نشانه‌ای بر وجود قسمتی سنگین‌تر در مرکز زمین است. @apsis

بیشتر جرم زمین در مرکز آن قرار دارد؛ به قسمت مرکزی زمین، هسته می‌گوییم. احتمالا حدود ۸۰ درصد از ماده‌ی هسته را آهن تشکیل داده است. مهم‌ترین مدرک ما برای دریافت این موضوع،‌ مقدار خیلی زیاد آهن در جهان پیرامون ماست. در حقیقت باید گفت که آهن، جزو ۱۰ عنصر رایج کهکشان ماست و به راحتی در شهاب‌سنگ‌ها پیدا می‌شود. هرچند این عنصر خیلی رایج است، ولی آن‌قدر که انتظار می‌رود، در پوسته‌ی زمین وجود ندارد. بنابراین نظریه‌ی غالب این است که ۴.۵ میلیارد سال پیش، وقتی زمین در حال شکل گرفتن بود، بیشتر آهن زمین به مرکزش فرو رفت.
🌐 www.apsis.ir
آهن یک عنصر خیلی رایج در همه‌ی جهان است؛ از آن‌جا که آهن موجود در پوسته‌ی زمین خیلی از حد انتظار کمتر است، دانشمندان نتیجه گرفتند که این آهن باید به جایی در اعماق زمین رفته باشد.
بیشتر جرم زمین در هسته قرار گرفته و بنابراین می‌توان نتیجه گرفت که بیشتر آهن زمین آن‌جا جمع شده است. آهن در شرایط معمولی، عنصری نسبتا چگال است. ولی در فشار زیاد مرکز زمین، چگالی آن بیشتر هم می‌شود. با این حال اینکه آهن چگونه به مرکز زمین نفوذ کرده نیز خود یک سوال بزرگ است. بیشتر زمین از صخره‌های سیلیکاتی سخت تشکیل شده و آهن مذاب به زحمت می‌تواند درون آن نفوذ کند. راه‌حل محتمل برای این مشکل را در سال ۲۰۱۳، «وندی مائو» (Wendy Mao) و همکارانش از دانشگاه استنفورد کالیفرنیا مطرح کردند. آن‌ها به این فکر کردند که اگر آهن و سیلیکات در معرض فشار زیاد قرار بگیرند؛ یعنی همان اتفاقی که در عمق زمین می‌افتد، ممکن است آهن بتواند به درون سیلیکات نفوذ کند. آن‌ها با استفاده از الماس، هر دو ماده را به یکدیگر فشرده کردند. با قرار گرفتن تحت فشار خیلی زیاد، آهن مذاب توانست راهش را از درون سیلیکات پیدا کند. مائو می‌گوید: «فشار باعث تغییر در خاصیت واکنش آهن با سیلیکات می‌شود. در فشار زیاد، شبکه‌ای مذاب شکل می‌گیرد.» این بدین معنیست که آهن طی میلیون‌ها سال، به صورت مذاب و فشرده، به تدریج به مرکز زمین رسیده است.

آهن طی میلیون‌ها سال، راه خود را از میان صخره‌های سخت به مرکز زمین باز کرده است. @apsis

علم زلزله‌شناسی کمک زیادی به فهم ما از اندازه‌ی هسته‌ی زمین کرد. وقتی زمین‌لرزه اتفاق می‌افتد، امواج ضربه‌ای به سراسر سیاره‌ی زمین نفوذ می‌کنند. زلزله‌شناسان، این امواج را ثبت می‌کنند. مثل این است که کسی با پتک به قسمتی از زمین بکوبد، و فردی دیگر، با قرار دادن گوش خود بر روی سطح زمین، صدای آن را بشنود. ردفرن می‌گوید: «در سال ۱۹۶۰ زمین‌لرزه‌ای در شیلی رخ داد که باعث شد بتوانیم اطلاعات زیادی از درون زمین کسب کنیم. همه‌ی ایستگاه‌های لرزه‌نگاری در مکان‌های مختلف دنیا، لرزش آن را ثبت کردند.»
@apsis
امواج در راه رسیدن به لرزه‌نگارها، در مسیرهای مختلفی از درون زمین عبور می‌کنند و این باعث می‌شود که صدای آن‌ها از یکدیگر متفاوت باشد. از سال‌ها پیش، مشخص شده بود که بعضی امواج لرزه‌ای در عمق زمین گم می‌شوند و به حسگرهای لرزه‌نگار نمی‌رسند. انتظار می‌رفت که وقتی این امواج در قسمتی از زمین تولید می‌شوند، همیشه در سمت دیگر شنیده شوند، ولی گاهی اوقات این‌طور نمی‌شد. این اتفاق منجر به کشف جالبی شد. در زمین‌لرزه، امواجی پیدا شد که نام آن‌ها را «امواج ثانویه» یا «امواج برشی» گذاشتند. این امواج برخلاف موج‌های سطحی می‌توانند از درون جامدات، از جمله سنگ‌های زمین عبور کنند. این امواج فقط می‌توانند از مواد جامد رد شوند و از مایعات گذر نمی‌کنند. دانشمندان حدس زدند احتمالا امواجی که از سوی دیگر زمین می‌آیند، به چیزی مذاب در مرکز زمین برمی‌خورند و نمی‌توانند از آن گذر کنند. با نقشه‌برداری از مسیر امواج برشی، مشخص شد که در عمق حدود ۳۰۰۰ کیلومتری زمین، سنگ‌ها به حالت مذاب قرار دارند. دانشمندان با تحلیل این موضوع پیشنهاد کردند که احتمالا کل هسته‌ی زمین مذاب است.
🌐 www.apsis.ir
امواج ثانویه‌ی زمین لرزه، از درون مایعات عبور نمی‌کنند، دانشمندان با مطالعه‌ی این امواج فهمیدند که هسته‌ی زمین مذاب است.
در سال ۱۹۳۰، یک زلزله‌شناس دانمارکی به نام «اینگه لمان» (Inge Lehmann) به نوع دیگری از امواج به نام «امواج اولیه» یا «امواج فشاری» برخورد که می‌توانند از هسته‌ی زمین هم عبور کنند و در سوی دیگر شناسایی شوند. او توضیح جالبی داد: «هسته‌ی زمین به دو لایه تقسیم شده‌است. هسته‌ی درونی، از عمق ۵۰۰۰ کیلومتری شروع می‌شود و جامد است. ولی هسته‌ی بیرونی مذاب است.» ایده‌ی لمان در نهایت در سال ۱۹۷۰ پذیرفته شد.
@apsis
فقط زمین لرزه‌ها نیستند که می‌توانند در زمین امواج ضربه‌ای ایجاد کنند. در حقیقت، زلزله‌شناسان تا حد زیادی اطلاعات خود را مدیون آزمایش‌ سلاح‌های هسته‌ای هستند. انفجارهای هسته‌ای می‌توانند در زمین موج ایجاد کنند. جالب این‌جاست که یکی از راه‌های جاسوسی کشورها برای اینکه ببینند کشور دیگر آزمایش هسته‌ای انجام می‌دهد یا خیر، گوش دادن به همین امواج است. در دوران جنگ سرد، این موضوع خیلی مورد اهمیت قرار گرفت و زلزله‌شناسانی مثل لمان، حسابی از این موقعیت استفاده کردند. کشورهای رقیب، گوش بزنگ آزمایش‌های هسته‌ای یکدیگر بودند و در همین حین، زلزله‌شناسان چیزهای زیادی یاد گرفتند. ما اکنون می‌توانیم شکل درونی زمین را خیلی خوب ترسیم کنیم. زمین در مرکز خود دارای یک هسته‌ی بیرونی مذاب است که تقریبا در نیمه‌ی راه رسیدن به مرکز زمین شروع می‌شود. درون این هسته‌ی بیرونی، هسته‌ی درونی با قطر ۱۲۲۰ کیلومتر وجود دارد.

ولی هنوز چیزهای زیادی برای دانستن درباره‌ی هسته‌ی مرکزی وجود دارد. مثلا اینکه دمای آن چقدر است؟ «لیدونکا ووکالدو» (Lidunka Vocadlo) از کالج دانشگاهی لندن می‌گوید: «دانستن دمای هسته‌ی زمین تا حد زیادی مشکل است. ما نمی‌توانیم آن‌جا یک دماسنج بگذاریم. تنها راه این است که در آزمایشگاه، فشاری به اندازه‌ی مرکز زمین ایجاد کنیم.» در سال 2013، گروهی از پژوهشگران فرانسوی، بهترین تخمین از دمای مرکز زمین را ارائه دادند. آن‌ها مقداری آهن خالص را به فشاری کمی‌ بیشتر از فشار مرکز زمین رساندند. دانشمندان از این آزمایش نتیجه گرفتند که نقطه‌ی ذوب آهن خالص در هسته‌ی زمین، ۶۲۳۰ درجه‌ی سانتیگراد است. وجود دیگر مواد در هسته، باعث می‌شود که دمای هسته تا حد ۶۰۰۰ درجه پایین بیاید.

🔥 دمای هسته‌ی زمین، چیزی در حدود ۶۰۰۰ درجه و نزدیک به دمای سطح خورشید است. @apsis

هسته‌ی زمین دمای زمان پیدایش‌اش را حفظ کرده است. در ضمن بر اثر اصطکاک هم مقداری دما وجود می‌آید. عامل دیگر بوجود آمدن گرما، فروپاشی عناصر رادیواکتیو است. با این حال هسته‌ی زمین در هر یک میلیارد سال، ۱۰۰ درجه‌ی سانتیگراد سرد می‌شود. دانستن دمای زمین بسیار مهم است چرا که می‌تواند مشخص کننده‌ی سرعت عبور لرزه‌ها از درون هسته باشد.
🌐 www.apsis.ir
سرعت امواج اولیه، به هنگام عبور از هسته‌ی زمین، به شدت کم می‌شود. به صورتی که حتی اگر از درون آهن مذاب خالص رد می‌شد، سرعت آن بیشتر بود. ووکالدو می‌گوید: «سرعت موجی که زلزله‌شناسان در زمین‌لرزه اندازه‌گیری می‌کنند، کاملا پایین‌تر از سرعتی است که ما در آزمایشگاه حساب می‌کنیم.» آن‌ها پیشنهاد می‌کنند که ماده‌ی دیگری در این میان وجود دارد.

فلز دیگری در هسته‌ی زمین وجود دارد به نام نیکل. دانشمندان چگونگی گذر موج‌های لرزه‌ای از درون آلیاژ آهن-نیکل را بررسی کرده‌اند، ولی باز هم با داده‌های واقعی هماهنگی ندارد. ووکالدو و همکارانش اکنون فکر می‌کنند که ممکن است در مرکز زمین عناصر دیگری نیز مثل سولفور یا سیلیکون وجود داشته باشد. هنوز هیچ دانشمندی نتوانسته نظریه‌ای درباره‌ی هسته‌ی مرکزی بدهد که بتواند همه را راضی کند.
ووکالدو سعی می‌کند که مواد هسته‌ی درونی را با کامپیوتر شبیه‌سازی کند. او امیدوار است بتواند ترکیبی از مواد، دماها و فشارهایی را بیابد که بتوانند به میزان کافی، سرعت موج‌های لرزه‌ای را کم کنند. او می‌گوید که پاسخ معما می‌تواند در این واقعیت نهفته باشد که هسته‌ی درونی تقریبا در دمای ذوب قرار دارد. در نتیجه، ویژگی‌های مشخص مواد می‌توانند با حالت جامد مواد متفاوت باشد. این شاید بتواند توضیح بدهد که چرا امواج لرزه‌ای به هنگام عبور از هسته، آهسته‌تر از حد انتظار گذر می‌کنند.
سرعت امواج اولیه وقتی که از درون هسته‌ی زمین رد می‌شوند بسیار کندتر از حد انتظار داست. دانشمندان سعی می‌کنند در آزمایشگاه ترکیبی از مواد را شبیه‌سازی کنند که بتواند این سرعت کم را توجیه کند.

رونمایی از اطلس تهران قدیم @apsis

رونمایی از «اطلس تهران قدیم» در روز جهانی محوطه ها و بناهای تاریخی
لینک کامل مقاله: http://www.apsis.ir/?p=3076
از «اطلس تهران قدیم» در روز جهانی محوطه‌ها و بناهای تاریخی در خانه اندیشمندان علوم انسانی رونمایی خواهد شد. به گزارش از خبرنگار میراث فرهنگی ایسنا، کتاب مذکور به معرفی بیش از ۲۷۰ مورد نقشه (یا مجموعه نقشه) از تهران و اطراف آن می‌پردازد. محدوده زمانی این اسناد از ۱۲۰۵ شمسی (دوره فتحعلی‌شاه قاجار) تا ۱۳۵۷ شمسی (پایان حکومت پهلوی) است.
این اسناد از ۲۵ مجموعه‌ی داخلی و خارجی گردآوری شده است. کتاب اطلس تهران قدیم پژوهش و نگارش رضا شیرازیان با مقدمه‌ی دکتر سیروس علائی در قطع رحلی و در ۳۹۲ صفحه توسط انتشارات دستان منتشر شده است.

اگر نیروی گرانش خاموش شود، چه اتفاقی برای ما می‌افتد؟ @apsis

🌏 اگر نیروی گرانش خاموش شود، چه اتفاقی برای ما می‌افتد؟

🖊 نویسنده: مهدی مومن زاده
🌐 www.apsis.ir
این روزها با ثبت مستقیم امواج گرانشی، بحث پیرامون گرانش خیلی داغ شده است. ما همگی به خوبی گرانش را احساس می‌کنیم. گرانش همان پدیده‌ای است که به آن جاذبه هم می‌گوییم و باعث می‌شود ما در هوا معلق نباشیم. ولی اگر به یکباره گرانش متوقف شود چه اتفاقی می‌افتد؟ البته که علم می‌گوید امکان ندارد چنین چیزی رخ دهد، ولی به هر حال قدرت تخیل ما این حرف‌ها را نمی‌شناسد.
@apsis
«جی باکی» (Jay Buckey) که یک پزشک است و زمانی در ناسا فضانورد بوده، در یک سخنرانی «تد ای‌دی» (TEDEd) به این موضوع اشاره کرد. باکی می‌گوید که بدن ما در سازگاری کامل با گرانش زمین تکامل یافته است. اگر زمان زیادی در جایی مثل ایستگاه فضایی که گرانش وجود ندارد زندگی کنیم، وضعیت بدنمان تغییر می‌کند. اکنون ثابت شده که فضانوردان وقتی به مدت طولانی در ماموریت فضایی هستند، تراکم استخوانی، توان ماهیچه‌ای و البته تعادل بدن خود را از دست می‌دهند. به جز این، طبق گفته‌ی «کوین فونگ» (Kevin Fong) به سایت «وایرد» (Wired) زندگی در شرایط بی‌وزنی به دلایلی که دقیقا برای ما مشخص نیست، می‌تواند تعداد گلوبول‌های قرمز خون ما را کم کند و در نتیجه منجر به بیماری «کم‌خونی فضایی» (Space Anaemia) شود. بدین ترتیب زخم‌ها خیلی دیر ترمیم می‌شوند و سیستم ایمنی بدن تضعیف می‌شود. جایی که گرانش وجود ندارد یا خیلی کم است، حتی خواب ما هم دچار اختلال می‌شود.