حالا که فراغت پیدا کردم از ذهن‌مشغولی این داستان، دوست دارم تجربه این حدودا ۴٠ روز کم کردن سوشال مدیا رو براتون بگم.

از اول آذر تصمیم گرفتم برای یک ماه اینستاگرامو باز نکنم. یعنی برنامه رو صفحه اصلی گوشیم باشه ولی خودم نرم سروقتش. چون فکر می‌کردم تقریباً برام چیزی شبیه به اعتیاد شده. راستش برنامه‌ریزی خاص دیگه‌ای هم برای این همه زمان خالی که اونجا تو اسکرول کردن می‌سوخت نریختم و گفتم ببینم چی می‌شه. تو هفته اول هر روز به‌صورت مرتب حافظه لپ‌تاپمو خلوت کردم و فولدرای به‌هم‌ریخته‌شو مرتب کردم و گوشیمو روزی یه بار می‌زدم شارژ. تو هفته دوم فیلم می‌دیدم و ساعت خوابم به شکل مطلوبی تغییر کرد؛ ده‌ونیم یازده می‌خوابیدم و پنج‌ونیم شیش صبح بدون آلارم بیدار می‌شدم. در نتیجه نمازای صبحم کمتر قضا می‌شد. و چون ذهن و جسمم خسته نبود و کیفیت خوابم بهتر شده بود، زودتر می‌تونستم از جام بلند شم و پیاده و بدون عجله تا مترو برم و تو هزینه اسنپم صرفه‌جویی شد. از هفته سوم حین کار صوت قرآن گوش می‌دادم و سرعت نماز خوندنم کم‌تر شد. از هفته چهارم برگشتم به روتین سابق کتاب خوندن و سرعت و توانم برای خوندن متن‌های طولانی به حالت قبل برگشت. هفته پنجم رو گذروندم و هم فیلم می‌بینم، هم کتاب می‌خونم، هم قرآنمو مرتب گوش می‌دم و نمازامو بهتر می‌خونم، هم زود شام می‌خورم و زود می‌خوابم و خوابم خوب شده و هنوز وقت برای اضافه کردن کارهایی که می‌خواستم انجام بدم و زمانشو گیر نمیاوردم، وجود داره. در نهایت مغزم از دریافت بی‌پایان و دیوانه‌وار دیتای بی‌ربط و ترشح بی‌وقفه دوپامین نجات و تمرکز و توانم برای انجام کارا بهبود پیدا کرد.

می‌خواستم بگم اگه مدام خسته‌اید، تمرکز ندارید، هی احساس می‌کنید انجام کارای ساده و معمولی چقدر سخته، این برنامه رو امتحان کنید و یه روتین سبک از کارهایی که دوست دارید بسازید و کمتر اسکرول کنید.

تزریق امید تو این روزای سخت و بی‌ثبات.✨

ولی خیلی دلم می‌سوزه. کار بزرگ و سروصدا کم☹️

جمعیت نهایتا ۵٠٠نفره معترض از فردوسی رد شدن و واقعاً کار عجیبی نمی‌کردن و شعار عجیبی هم نمی‌دادن. چند دقیقه پیش موتوری‌ها هم همین مسیرو رفتن. امیدوارم این‌دفعه با تدابیر همیشگی این جمعیت به چندهزارنفر و تجربه‌های تلخ چندصد کشته تبدیل نشه.

امروز همکارم دومین عزیزش رو تو سال جاری از دست داد و راهیش کردیم برای سوگواری کنار خانواده‌ش. تو گریه می‌گفت هیچوقت نمی‌تونم باور کنم مرگو. و می‌گفت هروقت مامانم زنگ می‌زنه دلم خالی می‌شه که چی می‌خواد بگه. یادم افتاد به خودم. و سوگ‌های تمام‌نشده‌م. صادقانه‌ش اینه که منم بعد از پارسا هربار تلفنم زنگ می‌خوره نفسم بند میاد و طول می‌کشه به خودم مسلط شم و بتونم جواب بدم. خیلی‌هاشو جواب نمی‌دم و بعدش به سختی زنگ می‌زنم و بعد سلام، اول می‌گم خیر باشه. خیلی‌هاشو جواب نمی‌دم و بعدش پیامکامو نگاه می‌کنم. بعضی شبا با تصور مرگ آدما زمان و مکان گم می‌شن و بلندبلند گریه می‌کنم و بعد به خودم میام و می‌بینم همه‌ش فقط تصور بوده. مواجهه با سوگ و پذیرش از دست دادن آدما شاید سخت‌ترین تجربه آدما باشه. متوجه شدم سر خاک نمی‌رم نه چون نمی‌تونم و نمی‌خوام باور کنم. چون زنده شدن اون لحظه‌ها برام کار مهلکیه. چون سوگواری هیچوقت تموم نمی‌شه. یک مرحله نیست که ردش کنی و باهاش کنار بیای. سوگ همیشه جایی از ما زنده‌ست. و ما فقط یاد می‌گیریم مثل زخمای دیگه باهاش زندگی کنیم، ادامه بدیم و لبخند بزنیم، انگار نه انگار که بخشی از وجودمونو خاک کردیم.

Stranger Things 🪄

حُجّاج را بگو رهِ دور از چه می‌روید؟
یک درصد از صفای نجف در حجاز نیست!

فرق است بین مرقد مولا و مولدش
این خانه بی در است و در کعبه باز نیست..

عیدتون مبارک ✨🍃

الهی برید نجف و دلاتون آروم بگیره.

حاج قاسمِ عزیز
چقدر این روزا جای خالیت به چشم میاد.
روزت مبارک و سلام مارو به مولای ما برسون🍃

واقعاً اینجا دیگه چه جهنمیه؟ تو روز روشن حمله می‌کنن به یه کشور و رئیس جمهورشو می‌دزدن و بقیه کشورا اسمشو می‌ذارن تحولات و با نگرانی دنبالش می‌کنن! دِ آخه پدسگا :/

امروز همه‌چی رندومه؛ آقای راننده همزمان که رانندگی می‌کنه، داره تو ترافیک سریال ترکیه‌ای می‌بینه و تخمه می‌شکنه و به منم تعارف می‌کنه.

اون سندرومی که آدما از تحقیر و تجاوز لذت می‌برن چی بود اسمش؟ بدبختانه مبتلاهاش تو ایران زیاد شده.

.

پس یکی توضیح بده چی شد که من وسط این برنامه ارشد یه کتاب ٩٠٠صفحه‌ای شروع کردم.

جوری شروع کن که خواننده همون اول کار از پا دربیاد.

علاج ضعف دل ما به لب حوالت کن
که این مفرّح یاقوت در خزانهٔ توست

به تن مقصرم از دولت ملازمتت
ولی خلاصهٔ جان، خاک آستانهٔ توست

من آن نیَم که دهم نقد دل به هر شوخی
در خزانه، به مُهر تو و نشانهٔ توست

عیدتون مبارک✨🍃

ما زیر بیرق ابالفضل العباسیم 🌙
زیر بیرق هیچکس دیگه هم نمی‌ریم.