شب سردی است و من افسرده

راه دوری است و پایی خسته

تیرگی هست و چراغی مرده

یه سگی بطرز دلهره‌آوری که انگار الان یکیو تیکه پاره میکنه، داره پارس میکنه و نمیذاره تمرکز کنم

می‌کنم تنها، از جاده عبور

دور ماندند ز من آدم‌ها

سایه‌ای از سر دیوار گذشت

غمی افزود مرا بر غم‌ها...

فکر تاریکی و این ویرانی
بی‌خبر آمد تا با دل من
قصه‌ها ساز کند پنهانی.

نیست رنگی که بگوید با من
اندکی صبر ، سحر نزدیک است.

هردم این بانگ برآرم از دل
وای، این شب چقدر تاریک است!

خنده‌ای کو که به دل انگیزم؟

قطره‌ای کو که به دریا ریزم؟

صخره‌ای کو که بدان آویزم؟

مثل این است که شب نمناک است.

دیگران را هم غم هست به دل،

غم من لیک غمی غمناک است.

#سهراب_سپهری 💙

اینکه چرا وقتی بینهایت خوشحالم همچین شعر غمگینی میاد سراغم هم بخاطر ناخودآگاهمه هم بخاطر علاقه‌ی دیرینه‌م به شخص شخیص سهراب😌

دخترا تو نوجوونی معمولا بابه که سودای فروغ در سر دارن
من از اول عاشق سهراب شدم☹️
لایف استایلشم میپسندیدم
خیلی خسته بوده زیبا

گفتم سودا یه بیت یادم اومد