راستش این‌بار امیدم ناامید نشد. صمود یعنی مقاومت بسیار ادامه‌دهنده‌ست.✨

زندگی کردن تو دنیایی که اسرائیل و آمریکا داره دوست‌داشتنی نیست، ولی زندگی کردن به‌عنوان آدمی که از هردوشون متنفره و طرف درستی ایستاده چرا.

برای امشب و سهم چشم‌های منتظرم...
[طعمِ انگورِ ضریحِ نقره را هرکس چشید
از هراس و هول محشر هم نمی‌آید به هوش
بوسه‌ای بر خوشه‌ای از نقش انگورش زدم
حاملان عرش با هم یک‌صدا گفتند نوش
ساقی ما سهم هرکس را به قدرش می‌دهد
سهم قلب و سهم دست و سهم چشم و سهم گوش]

شنیدن اذان صبحم اشکمو درمیاره.

با ندبه امروز خیلی شکستم. انگار اولین بار بود می‌خوندمش. خیلی دلم سوخت. خیلی خیلی دلم سوخت. غربت تک‌تک کلماتش انقدر سوزوندم که قلبم به درد اومد.

دیدید یه‌سری چیزارو از بچگی هزاربار شنیدی و دیدی ولی یک جایی از زندگیت انگار بار اوله باهاش مواجه می‌شی؟
صبح سیدحسین مومنی می‌گفت چرا درداتو به امام زمان نمی‌گی؟ چرا سفره دلتو پیش تنها کسی که رازدار و امینه باز نمی‌کنی؟ انگار اولین بار بود این جملاتو می‌شنیدم.
نمی‌دونم رابطه آدما با امام زمان چه شکلیه و چه تفسیری براش دارن. دیدید از بعضی آدما انگار عطر امام زمان به مشام می‌رسه؟ خیلی به ارتباطشون غبطه می‌خورم. برای خودم تو این عالم تنها کسی که ازش شرمم می‌شه امام زمانه. نمی‌دونم چطور باید توضیحش بدم ولی در عین اینکه دلم و عقلم می‌گن باید تو زندگیم پررنگ‌تر باشن، همواره این احساس شرم نمی‌ذاره بخوام نزدیک‌تر بشم. در عین اینکه با خونم شهادت می‌دم تک‌تک گشایش‌های زندگیم و نصیب‌هام به‌خاطر نظر امام زمانه، نمی‌تونم از یه حدی جلوتر برم. انگار کن پشت در خونه‌ش ایستادی و این شرم نمی‌ذاره پاتو بذاری تو، بيچاره‌ی دیدنشی ولی به شنیدن صداش از پشت در بسنده می‌کنی. هر صبحی که تو جمکران با اشک حلیم خوردم، مطمئن بودم او لقمه تو دهانم می‌ذاره و او علاقه‌مند به حضورمه و حساس به سرنوشتمه ولی این شرم فقط می‌گفت نمی‌تونی پا جلوتر بذاری. انگار بگه این بزم جای دیگرانه و جای تو نه...

این طرفه نگر که خود ندارم یک دل،
وآنگه به هزار دل، تو را دارم دوست...

سوختن دل‌هامون اینطور نبود اگر با بمب‌های اسرائیل شهید می‌شدی صالح، داغ گلوله‌ی خائن خیلی عمیق‌تره...
بأمان الله یا صالح که تو از همه ما به زندگی سزاوارتر بودی. به امید دیدار...
[این اولین ویدئویی بود که از او دیدم]🍂💔

- چو گفتمش که دلم را نگاه دار چه گفت؟

دیشب انگار یه بادی خاکو از روی همه چاله‌های عمیق‌ترین جاهای ذهنم که روشونو با خاک پوشونده و رد شده بودم، کنار زد. همه رو تو خواب دیدم، قدرتمندتر از یه چاله ساده. به در و دیوار کوبونده شدم تو خواب آشفته‌ای که بعضی جاهاش مرز بین خواب و بیدار معلوم نبود.

هیچ ایده‌ای ندارم چرا یهو باید دلم برای سکوت آدمی که بهم آسیب زد تنگ بشه. لعنت به دلم.

آدما وادارت می‌کنن به سکوت و بعد
معترضن که چرا حرف نمی‌زنی.

آدما واقعاً ناامیدم می‌کنن.