دنیا بهم تنگه. نمی‌دونم این غم بزرگو چجوری از دلم بکنم که بتونم نفس بکشم.

نفسم سنگینه. بغضم با هیچ گریه‌ای بیرون نمیاد. انگار دنیا دیگه برای من جایی نداره. زخم‌هام سر باز کردن و می‌سوزن. سوزشش نفسمو بیشتر بند میاره. انقدر رقیق شدم که برگ درخت و نور بعد طلوع و نسیم خنک اول صبح و مارپیچ اثرانگشتم اشکمو درمیاره. انگار همه وجودم از اشک تشکیل شده. حلقه‌ی اشک تو چشمام یک دم محو نمی‌شه. می‌خوابم هست. بیدار می‌شم هست. می‌شینم هست. راه می‌رم هست. کار می‌کنم هست. می‌خندم هست. حتی وقتی واقعاً شادمم هست. حتی نمی‌دونم چیزی که ازش یاد می‌کنم واقعاً شادیه یا چیزی کمی شبیه بهش و متفاوت از اونچه الان دچارشم. انگار پرونده همه تلاشامو ریختن جلومو گفتن به هیچ دردی نمی‌خوره. انگار هزار سال برای چیزی دویدم که نمی‌دونم چیه و یهو به خودم اومدم و دیدم وسط ناکجا غریبم و تنها. هم می‌ترسم و هم تنهایی بیشتر به سمت خودش می‌کشونم. انگار دیگه وصله‌ی ناجورم برای جمع‌ها. انگار تو دریای سکوت انقدر دست‌وپا زدم و پایین رفتم که همون‌جا خفه شدم. حالا هم نمی‌دونم تا رسیدن به تنها راه فراری که می‌شناسم چقدر دیگه باید با پاهای شکسته‌م بدواَم.

وقتی وسط آتیش وایساده و داره می‌سوزه و ازت یه سطل آب کوفتی می‌خواد، فقط چشماتو باز کن و ببین که می‌سوزه و همون چیز ساده و کوچیک کوفتی رو ازش دریغ نکن. حالا بیا هی بگو من هستم. چه فایده وقتی داشت داد می‌زد واسه اون سطل آبی که دستت بهش می‌رسید و تو با دلایل بی‌ربط شخصیت دریغ کردی و چشم بستی که نیاز اون وسط آتیش لعنتیش همون سطل آبی بود که داد زد. حالا تو فکرت اینه وسط آتیش شکمش سیره، درآمد داره و... بابا لعنتی دو دیقه صلاح‌دید خودتو بذار کنار. اون داره می‌سوزه. همین.

اگه بگی همه مسیرو با همون فلاکت برگرد، برمی‌گردم.

خونه بوی تمیزی می‌ده و همه‌جا برق می‌زنه.
بعد ده روز حالم بهتره.

به ساحت امام حسن عسکری علیه السلام
@hamidrezaborgheii

دلم رفت جمکران.

اون سالی که هر صبح جمعه چشمامو تو جمکران باز می‌کردم و سر سفره‌ی او می‌نشستم، واقعاً چه انسان سعادتمندی بودم. افسوس.

راستش این‌بار امیدم ناامید نشد. صمود یعنی مقاومت بسیار ادامه‌دهنده‌ست.✨

زندگی کردن تو دنیایی که اسرائیل و آمریکا داره دوست‌داشتنی نیست، ولی زندگی کردن به‌عنوان آدمی که از هردوشون متنفره و طرف درستی ایستاده چرا.

برای امشب و سهم چشم‌های منتظرم...
[طعمِ انگورِ ضریحِ نقره را هرکس چشید
از هراس و هول محشر هم نمی‌آید به هوش
بوسه‌ای بر خوشه‌ای از نقش انگورش زدم
حاملان عرش با هم یک‌صدا گفتند نوش
ساقی ما سهم هرکس را به قدرش می‌دهد
سهم قلب و سهم دست و سهم چشم و سهم گوش]

شنیدن اذان صبحم اشکمو درمیاره.