چطور بگم؟ من واقعاً متعلق به اون زندگی نیستم.

هر یه "شب آخره" ای که می‌شنوم، از نو می‌شکنم.

همه دردام دوا شدن
حالا فقط می‌مونه درد دوری از تو.

برگشتن به زندگی این‌بار سخت‌تره.

کاش حداقل می‌تونستم سرمو بذارم
پایین پای امام رضا.

برادر بی‌حرمم حسن جان...💔

چشم‌هامو می‌بندم و تو رو می‌بینم. نگاهم می‌کنی و به دلم لبخند می‌زنی که انقدر مهربان شدم. چشمامو باز می‌کنم و تو رو می‌بینم. دستتو پشتم نگه داشتی که زمین نخورم.
تو حسینیه می‌چرخم و به سیاهیا نگاه می‌کنم که پر شده از تصویر عشاق تو. به زائرا نگاه می‌کنم و به خادما که قشنگ‌تر از همیشه‌ان. می‌بینمت که اومدی و نگاهمون می‌کنی و مهربان‌تر می‌شیم. نگاهت می‌کنم و می‌گم یعنی بار آخره؟ دلت میاد مارو نبینی؟ نمی‌شه که آواره‌مون کنی و ولمون کنی. کجا بریم آخه عزیزم؟
می‌خونم اگر دربه‌در کوه و بیابانم کنی عشق است. می‌خندی. خنده‌ت شیرینه. تمام حسینیه پر نور می‌شه از خنده‌هات عزیزم. قلبامون تمیز می‌شه از نورش.
من دیوونه شدم؟ آره شدم و خوشا این دیوونگی، حالا هرجا چشم می‌گردونم تو ایستادی و نگاهم می‌کنی و لبخند می‌زنی عزیزم.
پریشانم کنی عشق است. حیرانم کنی عشق است...

دلم برات تنگ شده. انگار هزارساله ندیدمت.

سیاهیارو باز کردم و حالا دیوارای خالی خونه بهم حس غریبگی می‌ده.

ولی پس چرا چند شبه خواب مشهد می‌بینم؟

دیشب که مشکل مالی حل شد پشت تلفن گریه‌م گرفت و تمام امروز ظرفیت تکمیل همه بلیطا چپ‌وراست خورد تو صورتم. دلم داره می‌شکنه آقاعلی‌موسی‌الرضا جان. همین.

امشب یه اقیانوس اشکم.

برای ابوعبیده جای تک‌تک شکستنام وقت شهادت یک‌یکشون گریه می‌کنم.

خدایا نذار دشمنات اینطور به گریه‌هامون بخندن.

سعی کردم نمیرم

طوریکه می‌گه "مهدیَنا" رو خیلی دوست دارم.

برای چشم‌هات. برای چشم‌های مظلومت.

یا فلان ابن فلان
لا تخاف إحسیِن للخائف أمان...

عزیزم عزیزم عزیزم...

بذار حکام پول‌پرست و بی‌غیرت عرب طعم دست دادن به شیطان و پشت کردن به مظلوم رو بچشن.