از خستگی نای رفتن تا اتاق خوابم ندارم ولی به واسطه چندجا کار کردن و له شدن تو کار، شونه‌هام بالاخره از سنگینی چندساله دیون مالی سبک شد.
خدایا شکرت که فرصت دادی وقتی زنده‌ام خودم حسابامو صاف کنم :)

حالا مثل هر سال دم اربعین فقیرم. و خودمو اینجور آواره که نگاهش تماماً به دست‌های مهربان امامشه، بیشتر دوست دارم.

حالی که هم می‌ترسی نری، هم باورت نمی‌شه بری.

به خدا که تو درمان تمام دردهای روحی مایی.

تو قلب‌هامون رو سالم می‌کنی امام حسین.

جوری برای امام حسین کار کن، انگار این آخرین فرصته.

امروزم ادامه بده.

امروزم دووم بیار.
فردا همه دربه‌دریات تموم می‌شه.

سکوت شبِ جاده‌ای که مقصدش
بزرگترین دلیل امیدواریه >>>>>

انقدر میام و پشت درای بسته حرمت می‌مونم تا بالاخره اذنم بدی...

به ماه نگاه کن❤️

هر سر موی مرا با تو هزاران کار است.
خلاصه خیلی دلم تنگه و همش نگاهم به ماهه.

دوست داشتنت نجاتم داد.

برنگردونم.

چطور بگم؟ من واقعاً متعلق به اون زندگی نیستم.

هر یه "شب آخره" ای که می‌شنوم، از نو می‌شکنم.