[هنوز عشق تو امیدبخشِ جان من است...]

هرزمان هرکجا که یادم میاد چطور پناهم دادی، قلبم از نو می‌شکنه و خیلی گریه‌م می‌گیره. یه جورایی عاشق اینم که به نقطه استیصال برسم، اونجایی که ایستادی تا زیر پر و بالت بگیریم.
امروز بالاخره تو خونهٔ کوچیکم میزبان مهمونات بودم و خونه‌م غرق نور بود.✨🍃
[١۴٠۴-٠٩-٠٣]

یکی از ده‌ها خوبی این جمع کوچیک و امن شش‌نفره اینه که خیالم راحته فقط من نیستم که برای دور هم جمع شدنمون تلاش می‌کنم. :)))

فکر می‌کنم برای همه کسایی که افتادن تو سرازیری بزرگسالی این‌طور باشه که رفته‌رفته روابطشون محدودتر، واقعی‌تر و معنادارتر می‌شه.

سه دسته از آدما به‌قدری آزارم می‌دن که اگر در مقام دوست باشن به‌سرعت ارتباطم رو باهاشون تغییر می‌دم، محدود می‌کنم و ازشون فاصله می‌گیرم. خودمم همه سعیمو می‌کنم برای کسی اینجوری نباشم.

دسته اول اون دوستیه که حرفش با تو رو، احساسش رو، ناراحتیش از موضوعی رو جای اینکه مستقیما بهت بگه می‌بره پیش یه دوست دیگه‌تون اونم وقتی هم فرصت و فضاشو داشته که به خودت بگه هم تو آدم پذیرایی بودی براش. تازه نه تنها صادقانه روایت نکرده حتی احتمالم نداده این حرفش بچرخه تو گروه دوستیتون و به گوشت برسه. خب این یعنی کمترین حد بلوغ برای یه رابطه متعادل رو نداره. اگرم با این هدف که به گوشت برسه گفته که واضحه خیلی بچه‌ست.

دسته دوم دوستیه که تو تعیین حد ارتباطش باهات روراست نیست. انقدری که تو بهش اهمیت می‌دی، براش مهم نیستی و اولویت به‌زور دسته‌چندمش محسوب می‌شی. حتماً دیدید اینایی که برای همه وقت دارن جز شما و همیشه می‌گن سرشون شلوغه درحالی‌که شاهد وقت گذروندنشون با آدمای دیگه‌اید. لطفاً به خودتون احترام بذارید و از آدمایی که براشون صرفاً یه جایگزین رده‌پایینید فاصله بگیرید. دنبالشون نیفتید چون آدمی که انقدر بالغ نیست تکلیف تو رو با خودش و مدل رابطه‌تون مشخص کنه، ضربه‌های شکننده‌ای می‌تونه بهتون بزنه.
آیا این به معنای اولویت اول بودن برای همه‌ست؟ معلومه که نه! اصلاً نمی‌شه با همه در یه حد صمیمی بود، برای همه به یه اندازه وقت گذاشت. طبیعت ارتباط همینه. ولی وقتی تو رابطه با کسی که همیشه اولین نفرته، تو آب‌نمک خوابونده شدی که اگه پنج نفر قبل تو نشد بیاد سراغ تو، معلومه که این وسط یه چیزی درست نیست دیگه، با خودت صادق باش.

ذخيره گرچه ندارم متاع دنيی و عقبی
همين بس است كه در سينه آرزوى تو دارم...

عزیز غریب ما.
دوست ندارم بمیرم درحالیکه برای سوالام جوابی ندارم. و جز پیش تو کجا ببرمشون؟

کاش امشب سامرا بودم عزیزم.

عید قربان؟
هرچه جان است به قربان اباعبدالله.

تا چنددقیقه پیش شد چهار ساعت که داشتیم درباره حقیقت عالم و راه رسیدن بهش بحث می‌کردیم و می‌دونی چی شد عزیز من؟ نشونیتو نداریم که بیایم از تنها کسی که جواب سوالارو می‌دونه بپرسیم و مطمئن باشیم یه جواب واقعی و درست داریم.
غم بزرگ این روزهام همینه راستش و نگم چقدر می‌ترسم از دست‌وپا زدن تا آخر عمر تو این بی‌جوابی‌ها و شاید و انگارها.

می‌دونید که از بین کارهای سفارش‌شده در عید غدیر، بافضیلت‌تر از اطعام اون هم با بهترین کیفیت وجود نداره. در گروه خدام امین‌الله قصد داریم سفره‌ای برای اطعام مهمانان امیرالمؤمنین در عید غدیر پهن کنیم، انگار کنید میزبان خودتونید و به عددی که در توانتون هست مشارکت کنید.
صاحب سفره خود امیرالمؤمنین هستن و ان‌شاءالله نگاه ویژه‌ای به کوچک‌ترین سهم‌ها دارن و هزاران برابر برکتش رو به زندگی‌هاتون برمی‌گردونن.

ان‌شاءالله هر کمکی به رنگین‌تر شدن سفره اطعام امیرالمؤمنین، نجات‌بخشتون باشه و به زودی به خاک‌بوسی حضرتش مشرف شید.

و تمااام
تبریک به من.
تبریک به شما.
تبریک به همهههه🥳