یادم نیست قبلا درباره‌ش گفته‌ام یا نه. خیلی سمت این‌یکی نمی‌رم. برام خاطره‌ی رنج و محبت توأمانه. یاد دو سالیه که از غصهٔ دوری آب شدم. یاد اون ترس مقدسِ آخرین نگاهی که اربعین ٩٨ به گنبد علمدار کردم و مطمئن بودم دیگه نمی‌بینمش. یاد قدر ندونستن و کفران نعمت و مفت از دست دادن الماسی که فقط به قیمت محبت کف دستم گذاشتن. یادم میاد ترس نداشتن چیزی رو که بهم معنا می‌ده. یادم میاد وقتی دوباره تحویلم گرفت خیلی بیشتر بهم داد و به روم نیاورد چه‌طوری باهاش تا کردم. یادم میاد ۴٠١ تو ماشین به سمت مرز با خودم مواجه شدم و با او هم. و یادمه تو ون به سمت کربلا اینو گذاشتیم و باهاش ناله کردیم "حسین عزیزدلم" و عاجزانه‌ترین اشک‌های زندگیمو ریختم. رنج دوری از او و از دست دادنش پوستمو کنده بود. حالا هربار می‌شنومش اون رنج شیرین رو به‌عینه از نو می‌کشم و آب می‌شم. و امروز اتفاقی شنیدمش.
[این هم یک درِ مخفی دیگر...]

قالَ الإمام محمد تقی الجواد (علیه السلام):

《تَوَسَّدِ الصَّبْرَ، وَ اعْتَنِقِ الْفَقْرَ، وَ ارْفَضِ الشَّهَواتِ، وَ خالِفِ الْهَوی، وَ اعْلَمْ أنَّكَ لَنْ تَخْلُو مِنْ عَیْنِ اللهِ، فَانْظُرْ كَیْفَ تَكُونُ.》

صبر را تكیه‌گاه خود قرار بده و تنگ‌دستی را در آغوش بگیر و با هواهای نفسانی مخالفت كن
و بدان كه هیچگاه از دید خداوند پنهان نخواهی ماند، پس مواظب باش كه در چه حالتی خواهی بود.

«بحارالأنوار، ج ۷۵، ص ۳۵۸، ح ۱»

[هنوز عشق تو امیدبخشِ جان من است...]

هرزمان هرکجا که یادم میاد چطور پناهم دادی، قلبم از نو می‌شکنه و خیلی گریه‌م می‌گیره. یه جورایی عاشق اینم که به نقطه استیصال برسم، اونجایی که ایستادی تا زیر پر و بالت بگیریم.
امروز بالاخره تو خونهٔ کوچیکم میزبان مهمونات بودم و خونه‌م غرق نور بود.✨🍃
[١۴٠۴-٠٩-٠٣]

یکی از ده‌ها خوبی این جمع کوچیک و امن شش‌نفره اینه که خیالم راحته فقط من نیستم که برای دور هم جمع شدنمون تلاش می‌کنم. :)))

فکر می‌کنم برای همه کسایی که افتادن تو سرازیری بزرگسالی این‌طور باشه که رفته‌رفته روابطشون محدودتر، واقعی‌تر و معنادارتر می‌شه.

سه دسته از آدما به‌قدری آزارم می‌دن که اگر در مقام دوست باشن به‌سرعت ارتباطم رو باهاشون تغییر می‌دم، محدود می‌کنم و ازشون فاصله می‌گیرم. خودمم همه سعیمو می‌کنم برای کسی اینجوری نباشم.

دسته اول اون دوستیه که حرفش با تو رو، احساسش رو، ناراحتیش از موضوعی رو جای اینکه مستقیما بهت بگه می‌بره پیش یه دوست دیگه‌تون اونم وقتی هم فرصت و فضاشو داشته که به خودت بگه هم تو آدم پذیرایی بودی براش. تازه نه تنها صادقانه روایت نکرده حتی احتمالم نداده این حرفش بچرخه تو گروه دوستیتون و به گوشت برسه. خب این یعنی کمترین حد بلوغ برای یه رابطه متعادل رو نداره. اگرم با این هدف که به گوشت برسه گفته که واضحه خیلی بچه‌ست.

دسته دوم دوستیه که تو تعیین حد ارتباطش باهات روراست نیست. انقدری که تو بهش اهمیت می‌دی، براش مهم نیستی و اولویت به‌زور دسته‌چندمش محسوب می‌شی. حتماً دیدید اینایی که برای همه وقت دارن جز شما و همیشه می‌گن سرشون شلوغه درحالی‌که شاهد وقت گذروندنشون با آدمای دیگه‌اید. لطفاً به خودتون احترام بذارید و از آدمایی که براشون صرفاً یه جایگزین رده‌پایینید فاصله بگیرید. دنبالشون نیفتید چون آدمی که انقدر بالغ نیست تکلیف تو رو با خودش و مدل رابطه‌تون مشخص کنه، ضربه‌های شکننده‌ای می‌تونه بهتون بزنه.
آیا این به معنای اولویت اول بودن برای همه‌ست؟ معلومه که نه! اصلاً نمی‌شه با همه در یه حد صمیمی بود، برای همه به یه اندازه وقت گذاشت. طبیعت ارتباط همینه. ولی وقتی تو رابطه با کسی که همیشه اولین نفرته، تو آب‌نمک خوابونده شدی که اگه پنج نفر قبل تو نشد بیاد سراغ تو، معلومه که این وسط یه چیزی درست نیست دیگه، با خودت صادق باش.

ذخيره گرچه ندارم متاع دنيی و عقبی
همين بس است كه در سينه آرزوى تو دارم...

عزیز غریب ما.
دوست ندارم بمیرم درحالیکه برای سوالام جوابی ندارم. و جز پیش تو کجا ببرمشون؟

کاش امشب سامرا بودم عزیزم.

عید قربان؟
هرچه جان است به قربان اباعبدالله.

تا چنددقیقه پیش شد چهار ساعت که داشتیم درباره حقیقت عالم و راه رسیدن بهش بحث می‌کردیم و می‌دونی چی شد عزیز من؟ نشونیتو نداریم که بیایم از تنها کسی که جواب سوالارو می‌دونه بپرسیم و مطمئن باشیم یه جواب واقعی و درست داریم.
غم بزرگ این روزهام همینه راستش و نگم چقدر می‌ترسم از دست‌وپا زدن تا آخر عمر تو این بی‌جوابی‌ها و شاید و انگارها.