اشک شو
اما نه تو غم؛
تو اوج خنده...

ای عزیزی که قلبم و عقلم برای توست.
[و انا مملوک الحسین...]🩶

دیشب دلم هوای اربعینو کرد و ترسیدم.
فهمیدم دلتنگی و حال خوف و رجا شروع شده.
پس خوش‌به‌حال من و مبارک‌غمی که تو در دلم نهادی حبیب قلب کوچکم.

این جمله‌ایه که دو ماهه می‌گم و بهش فکر می‌کنم. و چالش بزرگم تو همه این ساعت‌هایی که از خلوت و سکوت سهم می‌برم فکر کردن به این سواله که مگه تو این ٢٧سال چیکار می‌کردی؟ نمی‌دونم راستش. انگار فقط می‌دوییدم که برسم به چیزی که حتی نمی‌دونم دقیقا چیه! حالا که کار سختو انجام دادم و پای تصمیمم ایستادم و نقل محافل خاله‌زنکای فامیل شدنو به جون خریدم، حالا که سرعتمو کم کردم، بیشتر می‌تونم به گذشته نگاه و فکر کنم، بهتر ارزیابیش کنم و مسیر پیش رومو تصور کنم، برام شبیه مزه‌مزه کردن طعم زیستنه. معنی لذت از مسیرو تازه دارم درک می‌کنم. از یه طرف غممه که اجبارهای زندگی نمی‌ذاشتن بفهمم زندگی کردن چجوریه، از یه طرف رضایتی که حالا از پس پذیرفتن رنج‌هام حس می‌کنم، هیچوقت تجربه نکرده بودم. چراهای گذشته تموم شدن و چطورهای روبه‌رو شروع شدن. دوست دارم تمام ظرفیت مغزم صرف ساختن چیزی بشه که همیشه جایی در من زنده بود و لای جون کندنا و دوندگیا فراموش شد.

خیلی دارم باهاش گریه می‌کنم. خود زندگیه💔
#نارنگی ✨

یه لحظه به این فکر کن وقتی کارت تو این دنیا تموم شه خانواده‌ای داری که برات قرآن پخش می‌کنن، نماز و فاتحه می‌خونن، خیرات می‌دن و احسان می‌فرستن. جای شکر نداره؟

فکر کنم بعد شش سال، این اولین ساله که اردیبهشت باز ماه محبوبمه.

زندگی از خرِ پیچیدگی پایین نمیاد.

پیک‌نیک صبحانه با دوست تا ابد >>>>>

خانواده به تحقیق انرژی زیادی از انسان می‌گیرد.

یا مرتضیٰ، به جانب ما نیز درنگر
این عبد سرسپرده سزاوار ناز نیست...

چیزی نداشتم که بگویم
گریستم...

کسی از بچه‌های ارشد مدیریت منابع انسانی دانشگاه تهران می‌شناسید؟

https://t.me/BChatBot?start=sc-14261-wLNpshN

احساس می‌کنم سیاه و تاریک شدم. نور می‌خوام.

چیزای زیادی برای درست کردن وجود داره.
برای شروع ساعت خواب.