تقریباً هر روز صبح که بیدار می‌شم می‌گم دیگه نمی‌تونم و دست کم دو ساعت تقلا می‌کنم و با خودم کلنجار می‌رم که چرا می‌تونی، چیزی نمونده، بالاخره می‌خوای بسازیش. و بلند می‌شم. سخت کار می‌کنم. به از دست دادن‌هام فکر می‌کنم و می‌گم اشکال نداره، امیدوار باش چیزی که به دست میاری به همه‌ش بیارزه. بخش زیادی از این روزهام، صرف جراحی زندگیم می‌شه. ساختن از این‌جا به بعدش من رو وادار به ادامه می‌کنه. دیزاین‌های آبی پینترست رو زیرورو می‌کنم و کنارش سبز‌هاش رو برای زهرا می‌فرستم. فکر می‌کنم شاید نشه همین اول با این پول و قیمت‌های ترسناک، اون‌چیزی رو پیدا کنم که دلم می‌خواد، ولی آروم‌آروم می‌شه حتماً. وقتی یازده سال پیش شروع کردم، زیر صفر بودم. دارم به هر ترتیبی ادامه می‌دم تا بتونم زندگی کنم. همین.

امروز روشن بود. برای روز خداحافظی رسمی با جایی که انقدر حالم توش خوب بود، زیادی هم روشن بود. امروز غمو به آغوش کشیدم و قبول کردم که تلخه و ناراحت‌کننده که نخواد برای نشون دادن خودش سوار هرچیزی و احساسی بشه که دارم یا می‌تونم داشته باشم. پس با بچه‌ها آواز خوندیم. خوردیم و خندیدیم. از سرما یخ زدیم. تجربه کردیم. و در پایان با دل و خاطره خوش خداحافظی کردیم.
[پایان آذر دشوار - آب و آینه]✨