امروز که مثل هربار موقع سلام به جای فاطمه معصومه گفتم فاطمه زهرا و بعد زیارت حضرت صدیقه سلام‌الله‌علیها رو خوندم، احساس کردم صدای تقه قلبم رو شنیدم، چیزی درونم می‌گفت شاید اینجایی که ببینی حواسشون هست، مثل همیشه، همون وقت که نیاز داری. بعد که آقا نریمان روضه خوند و بعد مدت‌ها بلندبلند گریه کردم، احساس کردم قلبم شکست اما توأمان فشاری از روش برداشته شد. بعد موقع خروج این جمعو دیدیم. زیباترین و واقعی‌ترین عزاداری جمعی دنیا. به مریم گفتم خیلی عجیبن این مردم. جز اسامی مقدس چیزی از ‌اونچه می‌خونن نمی‌فهمیم ولی اندوهشون تو وجودمون می‌شه. انگار رنج سال‌های سال شیعه بودن تو کشوریه که براش آزاد نیستی و باید با خودنت تاوانش رو بدی. یادمون می‌ره چقدر همه نسبت به نظافتشون اخ و پیف می‌کنیم تو اربعین و چقدر دوستشون داریم و دل‌هامون به هم نزدیکه. بعد تماشای عزاداریشون و همراه شدن با غم و رنج‌های عمیقشون، بالاخره احساس کردم می‌تونم نفس بکشم...