چقدر فینال پرتاب وزنه پارالمپیک چسبید✨

به خدا :)

من دلشو ندارم شهادت حرم باشم. همونطور که دوست ندارم عاشورا کربلا باشم، هیچوقت دنبال این نبودم ٣٠ صفر مشهد باشم. یه سال شد، همون ٩٨ کوفتی. بی‌اراده من. لیاقتشو نداشتم ولی چقدرم تحویلم گرفت قربون محبت و قلب بزرگش برم. بعد اون مطمئن شدم دلم نمی‌خواد شهادتا تو حرم هیچ معصومی باشم. ولی امشب یه طور عجیبی دلم هوای مشهد کرده. اگر کسی اونجاست، سلام و عرض خاکساری مارو به حضرت برسونه و اگر شد از پایین پا (صحن آزادی) سلامی به آقاعلی‌موسی‌الرضا جان بده.

پس امشب باز همین.
می‌خوابم که کاش تو خواب زائرت باشم
ای امید جان خستگان...

امروز تو یه کارگاه مربوط به جمعیت امام رضایی‌ها شرکت کردم. از اونجایی که برای یه سامورایی همه جا (چی می‌گن؟ همونه) دیدم خیلی خشک و بی‌حال و شل‌وول تشریف دارن شرکت‌کننده‌ها، اول یه گعده تشکیل دادم که باید با بیل خاموشمون می‌کردن و بعد هم داوطلب ارائه شدم و کارگاه رو تبدیل به یه استندآپ کمدی جذاب و تعاملی کردم. متأسفانه درحالی‌که فکر می‌کردم به مثابه شاگردی که کلاسو به هم می‌ریزه باید پرتم کنن بیرون، مدیرش برای کارگاه فرداشون هم گفت برم :)))

حضرت امام صادق عليه‌السّلام فرمایش کردند.

مثلاً گفته باشی "حواسم هست" :)

بعد برگشتن، بالاخره امشب دل‌درست می‌خوابم.

دل‌درست یعنی آسوده، بی‌تشویش، امیدوار.
شبیه به جوونه‌ای که نگار رو دستم کشید.
شبیه به عطر حرمت که تو پرچم بود و هی عمیق نفسش می‌کشیدم.
شبیه به نوری که تو تاروپود پرچم سرخت بود و نصیبم شد.
شبیه به نفسای عمیقی که می‌کشم برای هربار که از صبح به درای بسته می‌خورم و می‌گم حواسش هست.

درود بر پیک نوروزی
مرگ بر سی‌دی ورزشی

چرا تو مترو هنوز بوی تند عرق میاد؟
مگه تابستون تموم نشد؟

دلم نمی‌خواد برم خونه.

اسم امروزم می‌ذاریم گزاره‌های رندوم معاشرتی.

امروزم کانال‌های اضافه رو پاک کنیم.

دلم پیتزا می‌خواد.
حالا تنها مسئله اینه ببینم کی به یه پیتزای بزرگ و خوشمزه دعوتم می‌کنه.

تا شما لفت می‌دین یه سر می‌رم قم و برمی‌گردم. فاطمه دعوتم کرد.

این خیلی منو سوزوند.
حقیقت حج، حج نرفته باشه.
حقیقت قرآن رو به نام حکم قرآن به شهادت برسونن.
ناف بشر رو با نفهمی بریدن.
چقدر ما بدبختیم.

اینو امروز از وقتی بیدار شدم و خونه رو برای مهمونای پدرش آماده می‌کردیم، دارم گوش می‌دم.
یادم میاد از شب اول هیئت تو موکب. حاج مهدی همینو خوند. فضای موکب آروم و نورانی بود. حال همه خوب بود. انگار کن خودش قدم‌های مبارکشو گذاشته بود رو چشم‌هامون و مجلسو سبز کرده بود. آه که چقدر خوشبخت بودیم. آه آقای عزیز و نور چشم ما تسلیت.

علی است که در راه رضای خدا از ملامت و سرزنش بدگویان باک ندارد.

[مدح امیرالمؤمنین - ندبه]
📍مسجد مقدس جمکران