ضریح نه! برای امشبِ شب جمعه، دلم می‌خواد سر بذارم رو همون جاکفشی‌های آبی و از همین زاویه نگاهت کنم و هق‌هق گریه سر بدم.

وقتی می‌اومدم خسته و عاصی و دلشکسته و نگران بودم. نگرانیم رو گذاشتم پشت مرز و وارد خاکت شدم. گفتم این ده روزو فقط فکرم تویی، برگشتم یه چیزی می‌شه دیگه. خودتم که حواست هست. دلشکستگی‌ها درمان شدن و ترک‌های جدید همون‌جا به‌وجود اومد. ناراحت بودم از شکستگی‌ها ولی سحر آخر اونارو هم التیام دادی و نذاشتی شکسته برگردم. برگشتنی دیگه عاصی هم نبودم، رام و سرپایین و آروم برگشتم. خستگی ولی به تنم موند، حسابی هم موند. نقلش برای اینجا نیست ولی. حالا نوبت نگرانی‌هامه و حواس جمع تو. نذار نگرانی‌ها و فکر و خیالای قبل سفر حواسمو از تو پرت کنن عزیز قلبم.

"فاصله" سردی داره. اگه اجازه بدی اتفاق بیفته شاید دیگه هیچوقت پر نشه، شاید ازش کم هم نشه، چه برسه به شبیه قبل شدن. قبل رو حفظ کن. وقتی رنج و سرمای فاصله و مواجهه تک‌نفره با هجوم خاطرات از سر گذرونده می‌شه، چه‌جوری می‌شه به نقطه قبل از فاصله رسید؟

کار خوب می‌خوام :)

چقدر فینال پرتاب وزنه پارالمپیک چسبید✨

به خدا :)

من دلشو ندارم شهادت حرم باشم. همونطور که دوست ندارم عاشورا کربلا باشم، هیچوقت دنبال این نبودم ٣٠ صفر مشهد باشم. یه سال شد، همون ٩٨ کوفتی. بی‌اراده من. لیاقتشو نداشتم ولی چقدرم تحویلم گرفت قربون محبت و قلب بزرگش برم. بعد اون مطمئن شدم دلم نمی‌خواد شهادتا تو حرم هیچ معصومی باشم. ولی امشب یه طور عجیبی دلم هوای مشهد کرده. اگر کسی اونجاست، سلام و عرض خاکساری مارو به حضرت برسونه و اگر شد از پایین پا (صحن آزادی) سلامی به آقاعلی‌موسی‌الرضا جان بده.

پس امشب باز همین.
می‌خوابم که کاش تو خواب زائرت باشم
ای امید جان خستگان...

امروز تو یه کارگاه مربوط به جمعیت امام رضایی‌ها شرکت کردم. از اونجایی که برای یه سامورایی همه جا (چی می‌گن؟ همونه) دیدم خیلی خشک و بی‌حال و شل‌وول تشریف دارن شرکت‌کننده‌ها، اول یه گعده تشکیل دادم که باید با بیل خاموشمون می‌کردن و بعد هم داوطلب ارائه شدم و کارگاه رو تبدیل به یه استندآپ کمدی جذاب و تعاملی کردم. متأسفانه درحالی‌که فکر می‌کردم به مثابه شاگردی که کلاسو به هم می‌ریزه باید پرتم کنن بیرون، مدیرش برای کارگاه فرداشون هم گفت برم :)))

حضرت امام صادق عليه‌السّلام فرمایش کردند.

مثلاً گفته باشی "حواسم هست" :)

بعد برگشتن، بالاخره امشب دل‌درست می‌خوابم.

دل‌درست یعنی آسوده، بی‌تشویش، امیدوار.
شبیه به جوونه‌ای که نگار رو دستم کشید.
شبیه به عطر حرمت که تو پرچم بود و هی عمیق نفسش می‌کشیدم.
شبیه به نوری که تو تاروپود پرچم سرخت بود و نصیبم شد.
شبیه به نفسای عمیقی که می‌کشم برای هربار که از صبح به درای بسته می‌خورم و می‌گم حواسش هست.

درود بر پیک نوروزی
مرگ بر سی‌دی ورزشی

چرا تو مترو هنوز بوی تند عرق میاد؟
مگه تابستون تموم نشد؟

دلم نمی‌خواد برم خونه.

اسم امروزم می‌ذاریم گزاره‌های رندوم معاشرتی.

امروزم کانال‌های اضافه رو پاک کنیم.