[به حشرم وعده‌ی دیدار اگر دادی، نمی‌رنجم
وصالِ چون تویی را صبر این مقدار می‌باید...]

نمی‌دونم چجوری بگم. ولی این روزایی که شب و روز و فلان ساعت زمان پیام دادن یا پیام باز کردن نیست، بی‌معنی می‌شن، ۴ صبح می‌خوابی و ٧ صبح پا می‌شی، با ده‌ها آدم نازنین حرف می‌زنی، تلاش می‌کنی و تلاش می‌کنی و تلاش می‌کنی و آخر شب وقتِ نم اشک و ترس و امید توأمان قلبه چون هنوز نمی‌دونی که خودت او رو خواهی دید یا نه، ولی راحت می‌خوابی، این روزا واقعاً زنده‌ام و زندگی می‌کنم.

دیروز مسئول موکب می‌گفت هيچکسو سمت من نفرستید چون من نمی‌تونم کسی برای خادمی امام حسین پیام می‌ده بگم نه. فکر کردم منم نمی‌تونم ولی پیچیده‌تر از این حرفاست. سخت‌ترین کار این نیست که به آدمایی که نیاز به تجربه بیشتر یا کار کردن رو خودشون دارن بگی نه. سخت‌ترین کار اینه که مجبور بشی به خیلی خوبا به‌خاطر ظرفیت نداشتن بگی نه. اگه این نه گفتن هم برنامه رشد ماست پس باشه ولی من خیلی قلبم با هر کدوم مچاله می‌شه.

دعای ١٩ام #صحیفه_حضرت_سجاد_علیه‌السلام
(٧ فراز)

وَ كَانَ مِنْ دُعَائِهِ ، عَلَيْهِ السَّلَامُ عِنْدَ الاِسْتِسْقَاءِ بَعْدَ الْجَدْبِ
دعای آن حضرت است هنگام درخواست باران پس از خشکسالی.


﴿٣﴾ تُحْيِي بِهِ مَا قَدْ مَاتَ، وَ تَرُدُّ بِهِ مَا قَدْ فَاتَ وَ تُخْرِجُ بِهِ مَا هُوَ آتٍ، وَ تُوَسِّعُ بِهِ فِي الْأَقْوَاتِ، سَحَاباً مُتَرَاكِماً هَنِيئاً مَرِيئاً طَبَقاً مُجَلْجَلًا، غَيْرَ مُلِثٍّ وَدْقُهُ، وَ لَا خُلَّبٍ بَرْقُهُ.

تا به آن باران، هرچه از زمین و گیاه مرده است، زنده کنی؛ و به سبب آن، ازدست‌رفته‌ها را بازگردانی؛ و آنچه از دل زمین آمدنی است، بیرون آری و از برکت آن باران، روزی‌ها را وسعت بخشی؛ از ابری انباشته، لذّت بخش، گوارا، فراگیر و غرّان‌ که بارانش اندک نباشد و برقش نفریبد.

این صدای جبهه‌ی آزاده‌هاست.
امروز زهرا حرفی زد که قلبم گرفت. مسئله این نبود که نمی‌دونستم. مسئله این بود که اینطوری بهش نگاه نکرده بودم. گفت امسال لبنانی‌های کمی تو اربعین شرکت می‌کنن و مهمه ما که با خیال راحت می‌ریم و میایم بدونیم جهان اسلام در حال جنگه! مهمه آدما بدونن این بچه‌ای که تو آمار شهدای امروز بوده، اربعین پارسال احتمالاً تو موکبی کنارشون خوابیده بوده.
قلبم از یادآوری اون شب از اربعین پارسال به‌درد اومد. با حال خرابی نصفه‌شبی رفتیم حرم. کمی که قلبم آروم شد گفتم می‌خوام تو بین‌الحرمین بخوابم یکم. رفتیم و جایی پیدا کردیم که تردد کمتر بود. و اونجا دراز کشیدم و خوابیدم، آروم‌ترین خواب عمرم. کنار یه گروه زن و مرد لبنانی.
قلبم از اینطوری نگاه کردن به قضیه و اینطوری به یاد آوردن این خاطره شکست. حتی صورت‌هاشون رو حالا یادم میاد...

داشتم کابوس می‌دیدم.
زهرا با خبر ترور شهید اسماعیل هنیه بیدارم کرد. حزب‌الله هم گفت فؤاد شکر تو ساختمان مورداصابت بوده.
درد و فشار کابوس‌های احمقانه خودم کمتر بود.

نگرانی بگم؟
می‌ترسم که این شرمندگی هیچوقت کم نشه. می‌ترسم که از بی‌عملی ترور حاج قاسم برسیم به گستاخی ترور فخری‌زاده.

فَمِنۡهُم مَّن قَضَىٰ نَحۡبَهُ وَمِنۡهُم مَّن يَنتَظِرُ 💔

این جنگی تمام عیار است.

آه 💔

دو سه ماه اخیر، معده عصبی گرفتم. استرس و تنش و غصه و فشار، کاری با معده‌م می‌کنه که از درد به خودم بپیچم و بدخلق بشم. روا نیست شب تشییع رهبر ارزشمند مقاومت فلسطین، اینطوری معده‌م بهم بریزه و میگرنم بگیره. دارم فلج می‌شم. حمد شفا بخونید برام 🍂

چه چیزایی که با این جفت چشم ندیدیم. آقای هنیه، شرمنده شدیم ولی خوش‌به‌حالت. تو تشییعت ذکر حسین غریب شهید گفته شد، مرد و زن سینه زدن. من نمی‌دونم اون دنیا خدا چه‌جور معامله می‌کنه ولی تو شهید مقاومتی، شهیدِ ارزنده‌ترین آرمانِ آزاده‌های جهان. امیدوارم اجر این همه سال مجاهدت و آوارگی رو با دیدار امام آزاده‌ها، حبیبنا سیدالشهداء بگیری.

این رو همون روز جلسه، تندی بالای این صفحه نوشتم به‌عنوان چکیده حرفای زهرا که مسئول کارگروه فلسطین موکبه.
امروز تو جلسه گفتم اون شب که داشتیم طرح می‌ریختیم، دورترین فکرمون هم نبود از فردا
باید عکس اسماعیل هنیه رو هم تو فرماندهان
شهید مقاومت بیاریم...
همین.

دعای ٢٠ام #صحیفه_حضرت_سجاد_علیه‌السلام
(٣٠ فراز)

وَ كَانَ مِنْ دُعَائِهِ عَلَيْهِ السَّلَامُ فِي مَكَارِمِ الْأَخْلَاقِ وَ مَرْضِيِّ الْأَفْعَالِ
دعای آن حضرت است در مکارم‌ اخلاق و اعمال پسندیده.


﴿۴﴾ اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ لَا تَرْفَعْنِي فِي النَّاسِ دَرَجَةً إِلَّا حَطَطْتَنِي عِنْدَ نَفْسِي مِثْلَهَا، وَ لَا تُحْدِثْ لِي عِزّاً ظَاهِراً إِلَّا أَحْدَثْتَ لِي ذِلَّةً بَاطِنَةً عِنْدَ نَفْسِي بِقَدَرِهَا.

خدایا! بر محمّد و آلش درود فرست و درجه و مرتبه‌ مرا نزد مردم بلند مکن، مگر آن‌که به همان اندازه نزد خودم پَست گردانی؛ و عزّت آشکاری برایم ایجاد مکن، مگر آن‌که به همان اندازه، خواری باطنی برایم ایجاد کنی.

کی می‌دونه سال بعد زنده‌ست یا حسرت حسین گفتن زیر خروارها خاک نصیبشه...
شب آخره.
علی‌الحساب بیشتر از قبل دوستت دارم.
وعده‌ی ما اربعین، اگه عمری باشه و قابل بدونید.

جذاب‌ترین خبر امروز اینکه پروژه دو ماه زودتر بسته شد و من وسط بدوبدوهای اربعین، با ماهی ١۴تومن تعهد مالی، رسماً بیکار شدم.
مبارک بدخواهام ^^

واقعاً آدم حیرت می‌کنه از بدعهدی صاحبان پول و قدرت و امکانات و متأسفانه ارزشی 🚬

کشش حرف بی‌منطق و نامربوط و به بیان صریح
"زرِ مفت" ندارم.

إن غاب سيد قام سيد!

-یحیی سنوار-

این مکالمه یاد این تیکه از کتاب "خادم ارباب کیست" انداختم که وقتی برای ماجآن می‌فرستادمش، با یادآوری روزهایی که در طلب گذروندم خیلی اشک ریختم:
«بی‌التماس کسی را به کربلای حسین‌بن‌علی راهی نیست. جون که غلام دیرینه امام بود را هم نمی‌خواستند راه دهند.
امام راضی نیست به خاطر او به زحمت بیفتی.
اما اگر بنای یاری داری و آمده‌ای تا غصه‌های امام را با خودت تقسیم کنی، بی‌التماس از او، تو را نمی‌پذیرد. باید هرچه داری رو کنی حتی رنگ سیاه!»