به سینه‌زنی که می‌رسه، خیلی‌ها پا می‌شن که به شلوغی اتمام جلسه نخورن. مخصوصاً سینه‌زنی که طولانی می‌شه آدمای بیشتری می‌رن. ولی می‌بینی یه تعدادی همین‌جور نشستن، سینه‌زنی که تموم می‌شه بازم نشستن، سلام آخرو می‌دن بازم نشستن، دارن جمع می‌کنن بازم نشستن، این آدمای آخرای مجلس نهم جایی رو ندارن که برن. این بیچاره‌ترینا و بی‌پناه‌ترین آدمای عالم، نمی‌دونن بعد عباس چیکار کنن و کجا برن. همین.

[بنفسی انتَ یا عباس]🍃

از میان پلک‌های خیسم چشم می‌دوزم به منظره‌ای که اهالی این روستای کوچک و کویری مقابلم ترسیم کرده‌اند. نمایشی بی‌بدیل از دود و آتش و فریاد و همهمه. تابلویی بی‌نظیر از روضه‌ای مصور و سوزناک. تازه می‌فهمم که از روضه‌ی ظهر عاشورا گریزی نیست. هرجا که باشی روضه دنبالت می‌آید و خودش را جلوی چشم‌هایت به نمایش می‌گذارد. خواه در شکل واژه‌های مقتل باشد، خواه در شمایل نمایشی شورانگیز. گاه در قامت یک تابلوی نقاشی جان‌سوز است، گاه در قالب یک برنامه‌ی تلویزیونی ساده. فرقی نمی‌کند کجا و در چه حالی هستی. کافی است دل‌بسته‌ی روضه باشی. او خودش را به تو می‌رساند.
شاید عاشورا روز خانه‌نشینی نباشد؛ نه برای من، نه برای کودک سه‌ماهه‌ام. شاید خیلی بد نباشد ظهر عاشورا از خانه بیرون زدن و در ظل آفتاب مثل اهالی دشت نینوا در میانه‌ی دود و خاک ایستادن و گریستن. شاید بد نباشد در گرماگرم لحظات حادثه، این تشنگی را، این خستگی را، این چادرهای به خاک نشسته و پیشانی‌های عرق‌کرده و لب‌های خشکیده را تجربه کردن. شاید عزای من پیش خدای حسین مقبول‌تر باشد وقتی در همان ساعتی که او دلشوره‌ی تشنگی شش‌ماهه‌اش را داشت، من هم دلشوره‌ای مشابه داشته باشم. دیگر چندان حسرت نمی‌خورم که چرا خانه نمانده‌ام. چشم‌های خیسم می‌گوید سهمم را از عاشورای حسین (ع) گرفته‌ام.

#مهمان‌گاه 🍃
روایتِ "روضه خودش را به آدم می‌رساند"

امشب قلب امام در فشاره...
صدقه بدیم برای ذخیره‌ی خدا.

5022291329674046
6104338926896834
6037997599838944

[امشب شهادت‌نامهٔ عشاق امضا می‌شود...]

و جمعه بود، دهمِ محرّمِ سالِ شصت‌ویکم، مابینِ نمازِ ظهر و عصر.
و حسین پنجاه‌وهشت سال داشت.

#مقتل‌خوانی
📚کتابِ آه

[مگر حسینِ تشنه‌لب عزیزِ مصطفی نبود...؟]

[سپردمت به خدا و به ریگ‌های بیابان...]

نگاهم در آن قیامت می‌چرخد و روی علم‌ها ثابت می‌ماند. ارتفاع علم‌ها خیلی زیاد است و برای تماشایشان باید سرم را بالا بگیرم. دست‌های آهنی زیر نور آفتاب برق می‌زنند و درخشش‌شان چشم را می‌زند. ناگهان از ذهنم عبور می‌کند که این‌ها همان سرهای به نیزه بلندند که جلوی زینب (س) قد علم کرده‌اند. «سری به نیزه بلند است در برابر زینب.» چیزی در دلم فرو می‌ریزد. بی‌اختیار خودم را میان کاروان اسرای نینوا می‌بینم. از خودم می‌پرسم کاروان اسرا هر چند دقیقه یک بار سرشان را بالا می‌آوردند تا به سرهای روی نیزه نگاه کنند؟ اصلاً نگاه‌شان می‌کردند یا نه، دلشان خون می‌شد و سرها را پایین می‌انداختند تا با آن‌ها چشم در چشم نشوند؟ لابد اگر دلش را داشتند، هی چشم می‌چرخاندند میان نیزه‌های بلند تا سر عزیزشان را میان آن همه سر پیدا کنند. شاید حتی امید داشتند سر را نبینند تا دل‌شان به خیالی مبهم آرام شود که شاید شهیدشان با معجزه‌ای گریخته باشد از معرکه‌ی سر بریدن. کسی در سرم به روضه‌های اندوخته در حافظه‌ام چنگ انداخته و بی‌وقفه می‌خواند «بر سر نی زلف رها کرده‌ای / با جگر شیعه چه‌ها کرده‌ای»

#مهمان‌گاه 🍃
روایتِ "روضه خودش را به آدم می‌رساند"

حلالم کن
اگه جونمو پای غمت نیاوردم...

همه مسئله اینه که مطمئن نیستم...
می‌دونم که دلم می‌خوادت، می‌دونم که بهت باور دارم، ولی خیلیای دیگه همین‌طور بودن. تمام دردم و ترسم اینه، اگه سال ۶١ همین "من" وجود داشتم، واقعاً خون رگ‌هام رو تقدیمت می‌کردم...؟

[می‌گفت تو این عالم فقط یکی بود که حسینو بیشتر از همه دوست داشت،
زینب هیچوقت از حسینش جدا نشد.]

با تیغ ابروهات ببر رگای گردنم رو
کسی نمی‌شنوه صدای مردنم رو...

[مگر به کربلا کفن به‌غیر بوریا نبود...؟]

دعای ١٨ام #صحیفه_حضرت_سجاد_علیه‌السلام
(٣ فراز)

وَ كَانَ مِنْ دُعَائِهِ عَلَيْهِ السَّلَامُ إِذَا دُفِعَ عَنْهُ مَا يَحْذَرُ، أَوْ عُجِّلَ لَهُ مَطْلَبُهُ
دعای آن حضرت است هنگامی که خطری از او می‌گذشت یا حاجتش به سرعت برآورده می‌شد.


﴿١﴾ اللَّهُمَّ لَكَ الْحَمْدُ عَلَى حُسْنِ قَضَائِكَ، وَ بِمَا صَرَفْتَ عَنِّي مِنْ بَلَائِكَ، فَلَا تَجْعَلْ حَظِّي مِنْ رَحْمَتِكَ مَا عَجَّلْتَ لِي مِنْ عَافِيَتِكَ فَأَكُونَ قَدْ شَقِيتُ بِمَا أَحْبَبْتُ وَ سَعِدَ غَيْرِي بِمَا كَرِهْتُ.

خدایا! تو را سپاس بر سرنوشت خوبی که مقرر می‌کنی و بر بلا و مصیبتت که از من می‌گردانی، پس بهره‌ام را از رحمتت در این تندرستی و سلامتی که در زندگی دنیا به من عنایت کرده‌ای منحصر مکن؛ که در نتیجه به سبب آنچه که دوست دارم، بدبخت شوم؛ و دیگری به‌خاطر آنچه که خوش ندارم، خوشبخت شود.

خوش‌به‌حال ما.