می‌خواستم مشایه رو نفس بکشم بعد چهارسال؛ راهمون از بغداد و حلّه گذشت.
می‌خواستم تنها پیاده بیام و خلوت کنم تا حرم؛ زهرای دانشجوی عراقی هم‌قدمم شد.
می‌خواستم ساکت باشم و فقط به صدای جریان زندگی تحت لوای تو گوش بدم؛ تا دیدن گنبدت هم‌مسیر به معاشرت واداشتم.
ولی خواست تو این بود حکماً.
که زهرا دم گوشم با لهجهٔ عراقیش بوفاضل بگه و اشکامو با زمزمهٔ "أنا مکسور قلبی" به هق‌هق بدل کنه.
اصلاً خواست من چه اهمیتی داره وقتی تو حریم امن توام؟
چه خوب که خواست‌های منو در هم بشکنی.