من هرشب برات قرآن میخونم که خودم آروم شم
که کم نیارم از غم سنگینت
از روضه‌ی رفتنت
که معلوم نیست روضه عباس علمداره
روضه قاسمه
روضه ارباًاربای علی‌اکبره
یا روضه حسین و انگشت و انگشترش
ولی آدم چجور به دلش حالی کنه همه چی حقیقت داره همه اینا اتفاق افتاده...

ما به امیدِ وصلِ کوی شما زنده‌ایم

چه بگوییم؟

تمام ناگفته‌هامان را میدانید...

شما از رازِ دلِ ما آگاهید

ما نمیدانیم وقتی دلتان میگیرد کجا میروید!
اصلا دلتان میگیرد؟

یعنی میخواهید بگویید ما دیگر لیاقت باشما بودن را نداریم؟

...💔

آه!
که چقدر بی‌انصافید...

برای هریک از غم‌های دلتان اینجا تمام شهیدان زار میزنند...

بچه ها!
آقا امام حسین خیلی بزرگوار است.

بچه ها!
آقا امام حسین خیلی بزرگوار است...

(:

او خاطره‌های جبهه را خیلی دوست دارد.

به مجرد اینکه بچه ها شروع به نغمه سرایی میکنند
چشمهای آقا مالامال از اشک میشود...

هنوز چنددقیقه‌ای نگذشته بود که صدای ناله‌های آقا را با همین دو گوشم شنیدم...

یکی از بچه ها بمن گفت بس است دیگر نگو!

آقا آهسته سر از زیر برداشت و گفت
بگو
بگو عزیزدلم
آنچه در دلت بی‌تابت کرده بگو...

دلم ترکید
مهربان اماما💔

من به اکبرم گفته‌ام
که بدون آنها به بهشت نیاید...

از مرامت جز این انتظار نمیره...