دارم می‌رم دیدار خاک‌ها.
#خاطره‌باز

زیباترین تولدم 🎂🥲💙
[به تاریخ ١۴٠٠/١٢/٢٠ . قطار تهران-اندیمشک]

حسی شبیه رفتن سراغِ چیزهای دست‌نخورده دارم.

این پرچم! این پرچمِ عزیز...
[شرهانی - ١۴٠٠/١٢/٢۱]

هرجا حرف گمنامیه نشونی از او هست...
[یادمان شهدای عملیات فتح‌المبین - ١۴٠٠/١٢/٢٢]

امروزِ عید
روزِ گوش دادن این صدای ماندنیه
عیدتون مبارک💙🍃

ای مقتدای گمنامان🍃
[فکه - ١۴٠٠/١٢/٢٢]

عزیز دلم
علی‌اکبر جوونِ حسین💙🍃

گر نگاهی به ما کنَد زهرا...
[طلائیه - ١۴٠٠/١٢/٢٣]

ای مادرِ جوانِ ما...
[علقمه - ١۴٠٠/١٢/٢٣]

هرکس گوشه‌ای داره
گوشه‌ی منم شلمچه‌ست
بیچاره‌م می‌کنه
دستِ دلم رو می‌شه
بگرد ببین گوشهٔ تو کجاس...

من می‌ترسیدم شلمچه که برسم، اونجا، اونجای بخصوصی که اولین بار دیدمش، بایستم و دوباره خشکم بزنه و گم بشم تو زمان. همهٔ سفر ناراحتی این اتفاق عین زهر تو حلقم بود. ولی می‌دونی؟ من انقدر مشغول وظیفه‌م بودم که اصلاً نفهمیدم کی و چجوری اون یه تیکه رو رد کردم، اصلاً از همونجا رد شدم یا نه! و بعد انقدر مشغول دلم و نوشته‌های روی پرچمای سرخ شدم که تمام مدت بهش فکر نکردم. اونجا که نشسته بودم، موقع روایت، چشمام به پرچم بود و می‌گفتم خیلی عجیبه. این اولین باره من گیر کردم تو این اسم. همیشه با احتیاط و احترام فقط ازش می‌گذشتم. می‌گفتم اگه به حرف دلم برم، دلم می‌گه حتما باهات کاری داره که اینطور گیرت انداخته. الان که دراز کشیدم و سروصدای بچه‌ها نمی‌ذاره با همهٔ خستگی بخوابم، فکر می‌کنم شاید اون کار همین بوده. او می‌دونست چقدر حتی واهمه‌ی تکرار اون لحظات برام عذاب‌آوره. می‌دونست و اینطور حواسمو جمع خودش کرد. نمی‌دونم. فقط دوست دارم اون مادرانگی خاص و ویژه‌شو اینطور که نیاز داشتم، تو جایی که به قدمگاهش معروفه ببینم...

و بالاخره بستنی گاومیش اساطیری🍦🥲
[اهوازِ زیبا - ١۴٠٠/١٢/٢۴]

بزور سازو داد دستم و یادم داد چجوری بزنم. به جبران چندساعت پیش که واسه یه سوءتفاهم تو خیابون شست و گذاشتم کنار🤦🏻‍♀

هی پسر! من واقعاً عاشقشم
عاشق تک تک اجزاش، صداش، ظرافتش...

منم که اون گوشه گیر کردم و بدبخت‌وار مدام مورد حمله واقع می‌شم. واقعاً هیچ استعدادی در رانندگی ندارم😂

سلام حاج قاسمِ عزیز
شبِ تولد امام مهدیه. ١١٨٨اُمین تولدشون. مبارکه، جای شما خالیه و حتماً شما اهل آسمان شادیتون بیشتره.
تو این شبِ جمعه‌ی عزیز، سلام مارو به سیدالشهداء برسون...
[١:٢٠] 💔🍃

بذارید یه چیزی بگم براتون
من مدت‌ها بود سازو رها کرده بودم. اولین بار سال ٩۵ قرار بود ساز بخرم که یکی دو تا از دوستام به عنوان هدیه تولدم کمک کردن ولی مسائلی منصرفم کرد. گذشت و گذشت تا ۵ سال بعد، امسال، ١۴٠٠، بعد کلی کلنجار رفتن که بفهمم واقعاً می‌خوامش یا فقط یه علاقهٔ آبکیه، هدف آخر سالم بود که سه‌تارمو بخرم تا از ١۴٠١ جدی شروعش کنم. ولی مشکلات مالی و اینکه وامم جور نشد و ١۶ میلیون بدهی باقی‌مونده بود و بدهی اولویت بود، باعث شد حس خیلی بدی بگیرم که باز یه آخر سال دیگه رسید و یه هدف علاقه‌محورم تیک نخورد. عمیقاً تو فکرش بودم که زهرا یه مبلغ زیادی پول برام واریز کرد از طرف خودش و تعدادی از دوستانم که اینجا نیستن. هدیه تولدم بود برای اینکه بتونم سازمو بخرم. من واقعاً خیلی اشکی شدم. حالا تقریباً نصف مبلغ سازو دارم و احتمالاً با یه صرفه‌جویی حسابی، تو خردادماه بتونم ساز خوب و مناسبی بگیرم. خب می‌خواستم تو این روز عزیز و مبارک و دوست‌داشتنی، این خوشحالی عمیقمو اینجا ثبت کنم. حالا یه هدف اسفند ١۴٠١ اینه که برای اونا یه قطعهٔ مخصوص به طور مستقل جهت تشکر بزنم...