بردی قرار از جان ما...🙁

احساس میکنم دیگه حریف روح سرکشم نمیشم

ورای طاعت دیوانگان ز ما مطلب
که شیخ مذهب ما عاقلی گنه دانست

حافظ

شور غم عشقش چنین حیف است پنهان داشتن

[سعدی استاد گفتن حرفاییه که براش عکسی پیدا نمیکنی]🍃

بخاطر همه‌ی سالهایی که به این روح سواری دادم پشیمون نیستم
شاید هیچی جز اون نمیتونست منو جوری ته چاه ببره که حسین‌ع دستمو بگیره و بیرون بیارم.

خیلی رادیکاله ولی درواقع من از گذشتم توامان پیشمونم و پشیمون نیستم.

توضیحش سخته!

توضیح همه چیزایی که همه طول زندگیت تجربه‌ش کردی سخته

توضیحش سخته بگم همزمان که هرشب بخاطر گناه‌های گذشته‌م استغفار میکنم از راهی که رفتم و به اکنونم رسیدم پشیمون نیستم

همزمان دلم برای اون روزام تنگ نمیشه و الان که احساس میکنم سرکشیم داره خودشو به در و دیوار میکوبه تا باز ظهور کنه از چیزی که میتونم بشم میترسم

ولی آیا وقتی به ایمانی میرسی امکان بازگشت ازش هست؟

[ایمان = باورقلبیِ پس از باور عقلی]

نمیتونم بپذیرم و احتمالا همین ناممکن پنداشتنش کار دستم میده

هروقت به همه اون سال‌ها فکر میکنم یه چیزی ته ذهنم میگه چیزی که تورو به حسین رسونده انقدر لایق شماتت نیست.

ولی خودِ درونِ مومنم میگه اینهمه آدمی که بدون گناه به حسین رسیدنو نمیبینی؟

همین لحظه اون لحظه باشکوهیه که فلسفه نجات معنی پیدا میکنه. وقتی جواب میدم اینهمه آدمی که هیچوقت حسینو تجربه نمیکنن رو هم میبینم.

نمیدونم دقیقا حساب کتاب خدا تو فرصت دادن به ادما چجوریه که یکی مثل من بارها و بارها فرصت های در وسعت های متفاوت نصیبشون میشه بعضی هام یکبار. ولی اینو میدونم خدا به همه یبار فرصتو میده

من از گذشته‌م چیزایی خوبی یاد گرفتم که باعث میشه پشیمون نباشم و شکرگزار و درعین حال پشیمون و نادم

مثلا یادگرفتم به آدمای بدحجاب اخم نکنم و مهربون باشم چون قبلا خیلی بهم اخم شد و بدوبیراه گفته شد و من دقیقا همون احساسیو تجربه کردم که این آدما الان تجربه میکنن؛ نفرت از مذهبیا

یادگرفتم آدمارو از ظاهر قضاوت نکنم
مثلا حتما دلم میخواد دخترا حرمت مجالس اهل بیتو نگه دارن ولی وقتی یه دختر با ارایش غلیظ و لباس نامناسب میاد احیا میگیره جلوی امامزاده چیذر و اشک میریزه برام کافیه که این ادمارو دوست داره و میاد که از اینا بگیره و به جای چشم غره رفتن براش دعا میکنم و فکر میکنم وقتی هیچکس برای تو کاری نکرد جز سرزنش تو تاحالا چیکار کردی برای اینا که یه روز شبیهشون بودی؟

من هردورو تجربه کردم
میدونم مذهبیا خیلی وقتا از دلسوزی حرف میزنن و خیلی وقتا از رو خودخواهی و تحکم
میدونم غیرمذهبیا همون دلسوزیه رو که بفهمن آرومن حتی اگه گوش نکنن و جلوی تحکم لجبازتر میشن و سرکش‌تر
من میدونم آدما نیت همو حس میکنن
چون نیت تو لحن تاثیر داره