فروردین سال ٩٨ بود. این آهنگ را گوش می‌دادیم. کجا بودیم؟ واضح‌تر از آن است که از خاطرم برود. روی پل کابلی اهواز.
داشت می‌خواند:
"کاش پائیز نگاه تو به بادم می‌داد
تا که رسوا نشوم این همه از درد فراغ
اوج ابیات غزل‌های منی بی‌وقفه
کِی کجا باز بگیرم نفسی از تو سراغ"
استوری گرفتم همین قسمتش را. باد خنک شبانهٔ اول بهار از پنجره ماشین به صورتم می‌خورد و مست بودم که او هم دارد همین هوا را نفس می‌کشد.
رفتیم و سر شبی روبروی دانشکده‌شان ایستادیم. پیاده شدم و محض خنده عکس انداختیم و مراقب بودیم پدر دوستم نفهمد قضیه از چه قرار است. نمی‌دانستم چه می‌شود. امیدوار بودم و راستش خیلی مطمئن. بعدتر غافلگیر شدم.
بگذریم. امشب باز گوش دادمش و انگار باز دستم از پنجره ماشین بیرون است، نسیم بهاری شب‌های اهواز به صورتم می‌خورد، از زیر نورپردازی‌های پل کابلی رد می‌شویم، فکر می‌کنم هوای او را نفس می‌کشم و مهم نیست چقدر دور باشد.....

@apithoos 🍃🎶

ما عقل خویش را سر عشق تو باختیم
بگذار عمرمان همه دیوانه بگذرد... 🍃

ای حسین... 💔

مرا امیدِ وصالِ تو زنده می‌دارد...
#حبیبی‌حسین 🍃

یعنی می‌شه منم بیام اینجوری شیرینی
پخش کنم و بگم مشکور یا ابوفاضل؟

تولدتون مبارک خواهر امام حسینِ ما💙🍃

نمی‌دونم از اون وقتی که اقرار کردم دیگه مدت‌هاست روضه گوش نمی‌دم، چقدر می‌گذره. فقط می‌دونم از شب جمعهٔ گذشته نتونستم از این یکی رد بشم. یا گوش می‌دمش و یا زمزمه می‌کنم و غرق فکر و خیال می‌شم. ای حسین قربان غمت🍂

ماجآن فرستادش. بیاید این شبِ جمعه گریه‌کنِ کفیلِ خانم زینب باشیم...
ای عباسِ زینب، ای امیدِ خیمه‌های حسین! دستِ مارو هم بگیر قربان دست‌هات...

@apithoos 🍃💔

سلام حاج قاسمِ عزیز.
مردِ بزرگ و مهربان، امشب سلام و عرض خاکساری مارو به سیدالشهداء و خواهر عزیزشون برسون.
[١:٢٠] 💔🍃

خیلی که بی‌تاب باشم، قفل دلم پیش سیدتراب باز می‌شه فقط.

کاش آدما دست از سر گلزار شهدا بردارن دیگه. کاش متوجه بشن تو اون فضا و هندسه کار مثلا فرهنگی ده هیچ عقبه. کاش اون فضای زیبا رو لوس و اسیدی و آلوده نکنن. وقتایی بود که می‌تونستیم راحت بریم شهدا رو زیارت کنیم، الان فقط معذب می‌شیم.
کاش دست از مدیریتِ شهدا بردارن.

یعنی بچه‌ها یکی در میون ماسکو دادن پایین تو عکس و نمی‌تونم از جشن امروزمون حال خوبی اینجا شریک بشم🤦🏻‍♀

یه فیلم پیدا کردم. فقط اینو بگم که یکی می‌خواست کمر مارو نگه داره. لامصب هیجان جشن بالا بود. بعنوان یکی از مربی‌ها رفتم بالای سن برای مسابقه و بچه‌ها یکصدا تشویقم کردن و منم برای همه بوس فرستادم 🤦🏻‍♀
مصداق آدمو سگ بگیره جو نگیره منم😂

امشب پرنده‌ام. خوشحالی زیر پوستم نیست، همه‌ی منه. اگه باهام نشست و برخاست داشته باشین می‌دونین الانا چه جوری‌ام. آقای رضایی زنگ زده و می‌گه دیگه صدات خیلی خوشحاله! می‌گم خوشحال نباشم؟ و فکر می‌کنم الان خوشبخت‌تر از خودم تو عالَم سراغ ندارم...

-باور کنم؟
+باور کن.
-سلام...

حضرت سرسلسله، بالا نشین قافله
بر سر ما سایه‌سار دودمانت مستدام...

خداحافظی نکرده بودم. حلالیت نگرفته بودم. چون باورش برام ممکن نبود... الان سرم درد می‌کنه. زانوم بقدری له شده که نشسته نماز می‌خونم. اینترنت افتضاحه و با سختی وصل شدم که فقط اسماتونو از لیست کانال بنویسم و برم، همین. حرومم باشه اگه بی‌معرفتی کنم و بدون شما زیارت کنم. شما که اینجا بودید. شاید باهام بغض کردید. باهام گریه کردید. باهام دلتنگ شدید. باهام خندیدید...
اگه پروفایلتون اسم نداره یا حرفه تو ناشناس یه اسم بفرستید.
حرف دیگه‌ای بود چی؟ به دیدهٔ منت. قابل دونستید، کمترین کار اینه بهشون برسونم...

نجف اشرف
[۶:۴۴ صبح]