هزار افسوس

شبیه کسی
که هرچی دوید
ولی نرسید...

آقا قلبمان گرفته.
[بیادِ عاشقِ دیوانه و مخلصِ ارباب
آقاسیدجوادذاکر]
@apithoos 🏴🖤

نمیدونم از این جمع کسی کربلاس یا نه. ولی اگه تهرانید و فردا عازم شهرری، لایق باشیم، تو مسیر پیاده‌روی تا حرم سیدالکریم (از خیابان شهیدرجایی) به قدر وسع میزبانتونیم.

هرسال موکب‌دارا رو نگاه که می‌کردم راستی راستی آرزوم می‌شد یروزی دیگه زائر خالی نباشم. پذیرایی کنم از زائرا.
اینو که قرار نیست برام بنویسن وصول شدن آرزو...؟

نمی‌دونم قلب شکسته رو چیکار می‌شه کرد وقتی تنها راهی که بلدی به روت بسته می‌شه. اینجوری نبوده که روز و شبم گریه بشه. گیجم هنوز. یکمم باورم نمی‌شه. مبهوت نگاه می‌کنم به عکسا و فیلما و استوریا و پخش زنده‌ها. مثل پارسال رو برنمی‌گردونم. سوزش قلبمو بوضوح حس می‌کنما ولی خیلی مشتاقم. برعکس غالب آدما ناراحتم نمی‌شم کسایی که رفتن، از طریق عکس و فیلم می‌ذارن. یعنی از خدامم بود یه نفر یادم کنه، جام یه دونه قدم برداره. نمی‌دونم چرا انقدر آرومم و غیرطبیعی‌ام به نظرم نمی‌رسه. نمی‌دونم یجا قراره منفجر بشم یا نه. آدمِ رضاً برضاک و این صحبتا نیستم ولی یهویی وسط بهت و نگاه اشکیم می‌خوندم:
بسوزان هر طريقی می‌پسندی
که آتش از تو و خاکستر از من...

نمی‌دونم دیگه. یجوری‌ام. یجور بی‌اسمی. پرِ ندونستنم.

دلمم نمی‌خواد برم داخل صحن حرم سیدالکریم
ولی دلم می‌خواد برم بهشت زهرا
گلزار شهدا هم نه. نمی‌دونم. شاید مثلا خوب می‌شد یکی چشامو ببنده صاف ببرم سر خاک سیدتراب بعد دوباره چشممو ببنده برم گردونه.
انگار نمی‌خوام آرامش اینجاها نصیبم بشه.
نمی‌دونم.

ولش کنید. فردا برای قلبای شکستهٔ همدیگه دعا کنیم. یادتون نره.

یجایی از فیلم دیالوگ بدی داره! بد یعنی نمی‌دونی چجوری باهاش کنار بیای و چیکارش کنی.
میگه: خاطرات در تمام بدن وجود دارن؛
در تک تک سلول‌های بدنت.
#infinite ♾
#arbaeen1443 🏴

منفجر شدم.
ساعت ٩ از خونه زدم بیرون و تو راه خونه مامانبزرگ دیدم یه خانواده دارن برمی‌گردن. زن و شوهر و یه دختر شیش هفت ساله با این پرچم کوچیکای عراقی تمثال‌دار و یه بچه تو کالسکه. به صورت سرخ و مغموم زن که نگاه کردم می‌تونستم قسم بخورم تماماً تجسمِ دلشکستگی بود. انگار تازه فهمیده باشم چخبره. اینجا عراق نیست. قرار نیست ظهر امروز نمازو تو حرم سیدالشهداء بخونم و... از بهت در اومدم. گریه کردم.

بعنوان یک جوراب‌باز حرفه‌ای، کیفیت و دوام جورابای اون آقاهه نزدیک کتابفروشی کیهانو تضمین می‌کنم. درواقع دوساله از هیچ‌جای دیگه غیر ایشون خرید نمی‌کنم.

من همیشه اونطرف ماجرا ایستادن و دیدن رو تمرین کردم. جایی که مقابل خودمه. نتیجه‌ش این شد به همه حق دادم و فکر نکردم اشکالی داشته اون برخورد، رفتار و... هرچقدرم که بد بوده. نتیجه سخت‌ترش این شد که تو دشوارترین برهه زندگیم کاملا تنها موندم. وقتی می‌گم کاملا یعنی تنها کسی که این اجازه رو بهش دادم هم نبود! خب چی شد؟ رنج بزرگی رو تنهایی پشت سر گذاشتم و تهش؟ با وجود اینکه ممکنه عمیقاً دلم بخواد من دیگه اون کسی نیستم که برای درست کردن چیزی پیش‌قدم میشه.

آدمیزاد باید یکجا از قرار دادن خودش در شرایطی که ممکنه بهش آسیب بزنه، دست بکشه.

+می‌ارزید؟
–می‌ارزید؟
هنوزم می‌ارزه.

میان آن همه تشویش بر تو می‌نگرم...

تو روزهای آخر دانشجویی، ٣٠گیگ اینترنتمو
گرفتم. یعنی می‌تونم دو هفته صبر کنم فصل
جدید legacies بیاد دانلود کنم؟🚶🏻‍♀

*مهم*
دهن‌دریدگی و برچسب‌زنی رو حق خودمون ندونیم. در مورد هیچکسی.

یه پله قبل اینکه از کسی بُت نسازیم اینه که واقعاً بینی و بین‌اللّه بشینیم بسنجیم این طرف داره منو به هیجان میاره یا برای فکرم برنامه‌ای داره؟ می‌خوام بگم از اول برید یه جای مطمئن، از اول نرفتیدم حواستونو جمع کنید اگه چیزی بهتون اضافه نمی‌کنن ازشون بگذرید. واقعاً برای کسی که بخواد چشماشو باز کنه، فهمیدن وزن حرف آدما زیاد سخت نیست.

خودمو برای یک جنگ تمام‌عیار آماده کرده بودم ولی الان هنوز تو شوکم از این‌همه منطق، این‌همه پذیرش، این‌همه همراهی. اللّه اکبر 🤐

دکتر قشنگم خوردنِ آب خالی رو برام ممنوع کرده و گفته کلا آبو با آبلیمو و عسل بخورم. حالا از اونجایی که من خیلی حرف‌گوش‌کنم، هروقت حال داشته باشم درست می‌کنم. آخه فکر کن یکی مثل من که دم به دقیقه آب می‌خوره، سی بار تو روز وایسه سر صبر معجون درست کنه😒
بروبابا بهشت پر نهر عسله😂😬🙄