سلام.

از خیلی قبل
تو برنامه‌ریزی‌هام
یه ده روزی واسه اربعینت
خالی گذاشته‌بودم...
دیگه امر، امر شماس
امام حسین...

فهمیدم این چیزی که در من وجود داره، جدید نیست و سال‌هاست اذیتم می‌کنه. سایهٔ سنگینش سال‌هاست رو سرمه. اینو وقتی فهمیدم که یادداشت‌های روزانهٔ سیزده، چهارده سالگیم رو دونه به دونه خوندم و ریزریز کردم. یادم اومد تا بوده همین احساس زهرماری همراهیم کرده. همراهی که نه! سوارم بوده. دیدم تو ده سال گذشته واقعاً سعی زیادی کردم به طرق مختلف از این احساس خلاص شم ولی هر بار نتیجه افتضاح بوده. حالا دیگه اون نقطه‌ایه که نمی‌دونم چی‌کار کنم. یعنی اصلاً کار دیگه‌ای به فکرم نمی‌رسه؛ چیزی که انجام داده باشم و عذاب وجدان‌هام رو از هر جهت هزار برابر نکرده باشه. دیگه اون نقطه‌ایه که لاجرم باید سپر انداخت. و این نقطه سخت دردناکه. برای کسی که همیشه جنگیده...

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
دست از جنگیدن با خودت بردار

هرکی هستی باهات ازدواج می‌کنم. والسّلام🚶🏻‍♀

رفتیم بازار و باقی خرید دخترامونو انجام دادیم.
من از لحاظ ذوق مرگی خرید لوازم‌التحریر: 🤩

باورش برام سخته آدمایی که از چرخیدن تو شلوغی و تنگی بازار لذت می‌برن، کم نیستن!

دفترچه موردعلاقه‌م رو پیدا کردم🤓

این عکس رو دانلود کنید

پ.ن:
[زهره این پیامه که تو کانالت گذاشتی،
6221061202211431
شماره حسابش برای راحتی کار]

الان اون جای زندگیمم که حاضرم هرچی
دارم و می‌تونم بعد از این داشته باشم
بدم و بدست نیارم و اربعین حرم باشم...
قلبم به این گرما نیاز داره. دوسال دیگه
خیلی زیاده، نیست؟

حساب کردم همین الان 23.500 بدهی دارم. [مبلغ به میلیون تومان] پروژه جدید اینه: نگاه چندش‌آور عابربانکی به مردا داشته باشم و هرکی خواست باهام ازدواج کنه بگم اول این بدهیو صاف کن بعد. (حال خودم بهم خورد🤦🏻‍♀)

حالا با این بدهی کاملا آمادگی ازدواج و هزینه‌های سنگین کوفتیشو دارم. مبارکم باشه🚶🏻‍♀

چالشی‌ترین مصاحبه کاری عمرم

عشقِ عالمیان پایانِ یک روز سخت و پرکار و خوب رو اعلام می‌کنه و می‌خوابه.🥱

تو تصور قیافه آدما با ماسک افتضاحم آقا افتضاح.

[تهیست دستم اگر نه برای هدیه به عشقت
آخ چه جای جسم و جوانی که جان من به فدایت]
گفتم «داشتم باور می‌کردم همه‌چیز به پول نیست ولی انگار هست. فکر می‌کردم دیگه امام حسین که ما ندارهارو یجوری تحویل می‌گیره، اینم از اربعین...» و بغضم دوید به چشم‌هام. از آن غرهای نسنجیده بود که پشیمانی به بار می‌آورد. یادم آمد هر شش بار زیارتم، جیبم خالی بوده. نمی‌دانم آن روزها عوضش در دلم چیزی دیده بودی که حالا مثل جیبم خالیست یا نه! می‌دانم که ناراحتم. شما که اشکالی نداری. عوضش من و ما تا دلت بخواهد پر از چاله چوله‌ایم. ولی یکی که خودت باشی باید این چاله‌ها را پر کند دیگر. وگرنه که چرا ما بد و بی‌ریخت‌های عالم، برایش شما را می‌شناسیم؟
سعی می‌کنم بروی خودم نیاورم این دوری دارد چقدر از جانم کم می‌کند. شب اول صفر است. سنگین است. و بجای روضه با این آهنگ برای حکایتمان اشک می‌ریزم...
[هوای روی تو دارم نمی‌گذارندم
مگر به کوی تو این ابرها ببارندم
چه باک اگر به دل بی‌غمان نبردند راه
غم شکسته دلانم که می‌گُسارندم
غم شکسته دلانم که می‌گُسارندم...]

اعلام می‌کنم حوصلهٔ شلوغی ندارم و همواره یک بهانه‌ای برای کشوندنم به شلوغی ترسناک خانوادگی می‌تراشن.

حاج قاسمِ عزیز
کاش بودی، همین!
سلام مارو به سیدالشهداء برسون...

[١:٢٠] 💔🍃

دانلودِ [چطور میشه همه‌چیزو بهتر کرد؟]

آدمیزاد همیشه چیزی برای مواجه شدن و کنار آمدن پیدا می‌کنه.

فکر کردن به اربعین هم قلبم رو به درد میاره، تصور کن حرف زدن درباره‌ش چه بلایی سرم میاره.

[عمریه که آقا براتون سینه زنم...]

وقتی حرف از او باشد و نشود، آخرین سنگر مقاومتم هم فتح می‌شود؛ امید!
ان‌شاءاللّه سال بعد اربعینش جایی برای ما هم باشد، مایی که بالاخره طعم ناامیدی را چشیدیم.
دعای دلِ من دیدن کربلاته...
#اربعین

@apithoos 💔🏴