پرده اول. دیروز رفتیم درمانگاه تخصصی سلیم علیآباد. شلوغ بود و افتضاح و تو قسمت ورودی که پذیرش بود، ازدحام جمعیت ناامیدکنندهای وجود داشت، وضعیت داروخانه و تحویل دارو هم بدتر بود. هیچ نظمی وجود نداشت، داروهارو اشتباه میدادن و گیج میزدن که نتیجش کلافگی از شلوغی و درنهایت دعوا یا گرمازدگی آدما بود. این درحالی بود که دو تا نگهبان مسئول، کمترین زحمتی برای نظم دادن به خودشون نمیدادن و مشغول مزه ریختن سر اوضاع مملکت و قطعی برق بودن.
پرده دوم. نفسم ساعت ٢ نصفه شب بسیار سنگین شد. قرار بود امروز برم سیتی اسکن تا بعد دکترا بتونن بهم دارو بدن برای درمان. همونطور که بسختی نفس میکشیدم، محمد تو دستشویی از حال رفت و گوشه ابروشم پاره شد. من که با چندتا سرفه از اعماق وجود نفسم برگشته بود کمک کردم بزور نشوندیمش. اورژانس اومد و نهایتاً با زهرا بردنش بیمارستان هفتتیر. زهرا تمام مدت برای هندل کردن کاراش از دریافت ویلچر و سیتیاسکن تا ترخيص و فیشهای متعدد، بیچاره شد و وقتی هفت صبح برگشتن خونه هیچ جونی براش نمونده بود. حتی مسئول تحویل ویلچر به خودش زحمت نداده بود که شخصا قفل زنجیرو باز کنه :)
پرده سوم. امروز برای سیتیاسکن ریه رفتیم بیمارستان نیکان اقدسیه! دستگاهی که ما لازم داشتیم رو اونجا داشت و البته از بقیه جاها ارزونتر بود. نگهبان خیلی محترمانه اسممو نوشت و خواهش کرد بیرون بشینم بخاطر عدم ازدحام تا صدام کنن. بعد تقریبا یک ربع من حالم بد شد. کمبود اکسیژن شدید تو ریه و قلب و مغزم رو کاملاً حس میکردم. نفسم رفت و تقریبا بیهوش شدم. در کمتر از چندثانیه سه تا از پرسنل با ویلچر حاضر شده بودن و منتقلم کردن و کار اکسیژن رسانی و مانیتورینگ و وصل کردن سرم رو انجام دادن. تو حساب کتابها بصورت کاملا سیستمی و آنلاین پرداخت انجام شد و زهرا فقط کارت کشید بدون پاسکاری به اینور و اونور. تو چهل دقیقه سرم و اکسیژن ۶ بار بهم سر زدن. برای انجام سی تی اسکن نسخهم رو به یکی از افراد خدماتی سپردن که موظف بود منو با ویلچر ببره کارامو انجام بده و برم گردونه بدون اینکه زهرا بخواد نگران این باشه که خودش ویلچرو تکون بده. داروخانه کار رو سریع راه میانداخت.
پرده چهارم. شاید باورش بخاطر تصور پیشینی از بیمارستان خصوصی سخت باشه ولی همه این خدمات اورژانس هیچ رقم عجیبی نداشت. تقریباً ٢٠٠ هزار تومان که دیروز تو افتضاح درمانگاه سلیم باید بیشتر از این برای یک سرم تقویتی و انجامش و... هزینه میکردم. مهمترین مسئله نظمی بود که بیمارستان خصوصی داره و احترامی که به مراجع میذاره! بیمارستانها و مراکز دولتی غالباً (نه همهشون) کرامت انسانی بیمار رو له میکنن و اندازه پولی که میگیرن هم خدمات ارائه نمیدن و کار نمیکنن. مردم تو بیمارستان نیکان در کمال آرامش نسبت به این نظم و قانون پذیرش داشتن و کارها سریع انجام میشد. ازدحامی نبود و ایجاد هم نمیشد چون از ابتدا رو یک سیکل مناسب کارها پیش میرفت.
علی ای حال فکر میکنم عامل تمایز عملکرد خیلی هم تفاوت میزان پول دریافتی نیست، بیمسئولیتی و پررویی کادر مراکز دولتیه که خیلی مواقع به زور جوابت رو میدن و راهنماییت میکنن.
میدونم که نظام سلامت و درمانمون بطور کلی افتضاحه ولیکن در شرايطی که انقدر همه چی بر مبنای پول تعریف میشه آدم زورش میاد هم پول بده هم در ازاش خدمات که هیچ، احترامم دریافت نکنه :)))
مسلما این نوشته حاصل صرفاً یک برخورد نیست. بعنوان کسی که مدام با این سیستم درمان از طرق مختلف مواجهم نوشتمش.
پرده دوم. نفسم ساعت ٢ نصفه شب بسیار سنگین شد. قرار بود امروز برم سیتی اسکن تا بعد دکترا بتونن بهم دارو بدن برای درمان. همونطور که بسختی نفس میکشیدم، محمد تو دستشویی از حال رفت و گوشه ابروشم پاره شد. من که با چندتا سرفه از اعماق وجود نفسم برگشته بود کمک کردم بزور نشوندیمش. اورژانس اومد و نهایتاً با زهرا بردنش بیمارستان هفتتیر. زهرا تمام مدت برای هندل کردن کاراش از دریافت ویلچر و سیتیاسکن تا ترخيص و فیشهای متعدد، بیچاره شد و وقتی هفت صبح برگشتن خونه هیچ جونی براش نمونده بود. حتی مسئول تحویل ویلچر به خودش زحمت نداده بود که شخصا قفل زنجیرو باز کنه :)
پرده سوم. امروز برای سیتیاسکن ریه رفتیم بیمارستان نیکان اقدسیه! دستگاهی که ما لازم داشتیم رو اونجا داشت و البته از بقیه جاها ارزونتر بود. نگهبان خیلی محترمانه اسممو نوشت و خواهش کرد بیرون بشینم بخاطر عدم ازدحام تا صدام کنن. بعد تقریبا یک ربع من حالم بد شد. کمبود اکسیژن شدید تو ریه و قلب و مغزم رو کاملاً حس میکردم. نفسم رفت و تقریبا بیهوش شدم. در کمتر از چندثانیه سه تا از پرسنل با ویلچر حاضر شده بودن و منتقلم کردن و کار اکسیژن رسانی و مانیتورینگ و وصل کردن سرم رو انجام دادن. تو حساب کتابها بصورت کاملا سیستمی و آنلاین پرداخت انجام شد و زهرا فقط کارت کشید بدون پاسکاری به اینور و اونور. تو چهل دقیقه سرم و اکسیژن ۶ بار بهم سر زدن. برای انجام سی تی اسکن نسخهم رو به یکی از افراد خدماتی سپردن که موظف بود منو با ویلچر ببره کارامو انجام بده و برم گردونه بدون اینکه زهرا بخواد نگران این باشه که خودش ویلچرو تکون بده. داروخانه کار رو سریع راه میانداخت.
پرده چهارم. شاید باورش بخاطر تصور پیشینی از بیمارستان خصوصی سخت باشه ولی همه این خدمات اورژانس هیچ رقم عجیبی نداشت. تقریباً ٢٠٠ هزار تومان که دیروز تو افتضاح درمانگاه سلیم باید بیشتر از این برای یک سرم تقویتی و انجامش و... هزینه میکردم. مهمترین مسئله نظمی بود که بیمارستان خصوصی داره و احترامی که به مراجع میذاره! بیمارستانها و مراکز دولتی غالباً (نه همهشون) کرامت انسانی بیمار رو له میکنن و اندازه پولی که میگیرن هم خدمات ارائه نمیدن و کار نمیکنن. مردم تو بیمارستان نیکان در کمال آرامش نسبت به این نظم و قانون پذیرش داشتن و کارها سریع انجام میشد. ازدحامی نبود و ایجاد هم نمیشد چون از ابتدا رو یک سیکل مناسب کارها پیش میرفت.
علی ای حال فکر میکنم عامل تمایز عملکرد خیلی هم تفاوت میزان پول دریافتی نیست، بیمسئولیتی و پررویی کادر مراکز دولتیه که خیلی مواقع به زور جوابت رو میدن و راهنماییت میکنن.
میدونم که نظام سلامت و درمانمون بطور کلی افتضاحه ولیکن در شرايطی که انقدر همه چی بر مبنای پول تعریف میشه آدم زورش میاد هم پول بده هم در ازاش خدمات که هیچ، احترامم دریافت نکنه :)))
مسلما این نوشته حاصل صرفاً یک برخورد نیست. بعنوان کسی که مدام با این سیستم درمان از طرق مختلف مواجهم نوشتمش.
چون یه تعدادی حالم رو جویا شدید خواستم ضمن اینکه بگم بهترم از فرصت استفاده کنم و مصداقا درباره یکی از مشکلات جدیمون حرف بزنم.
به زهرا میگم احساس کردم تمام اکسیژن دنیا رو به من اختصاص دادن. با این اوصاف میخواید حالم بهتر نباشه؟😁😬
🔻پیتـوســ 🇮🇷
امیدوارم با دوساعت زبان خوندن، امتحان فردامو بترکونم😂
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
وضعیت من وقتی چیزی برای از دست دادن ندارم و زدم به بیخیالی 😂
🔻پیتـوســ 🇮🇷
امیدوارم با دوساعت زبان خوندن، امتحان فردامو بترکونم😂
امتحانمو خوب دادم. یا حداقل خودم اینطور فکر میکنم😂
🔻پیتـوســ 🇮🇷
دارم با آهنگی که میم ر میم گذاشت، شرحه شرحه میشم 🥲🚬 https://t.me/mimremeem/3168
ملغمهای از ترس.
چیزی که تا به امروز برایم بیمعنی بود؛
ترس از تنهایی!
چیزی که تا به امروز برایم بیمعنی بود؛
ترس از تنهایی!
🔻پیتـوســ 🇮🇷
هرجا خدا یک کلیسا میسازه، شیطان هم یک عبادتگاه بنا میکنه. 🎬 The unholy
گفت "هرجا خدا باشه، شیطان هم پشت سرش ایستاده" و چقدر دقیق.
کاش یکی در استخدامم بود چیزایی که میخواستمو مینوشت. من انقدر حال نوشتن ندارم که فکرهامو ذیل یک مسئله مهم و تو حوزه تخصصیم صورتبندی میکنم و بعد در همون مرحله باقی میمونه. خدا شاهده در برخی موارد دیده شده بیشتر از یک سال... :)
بچهها تلی از کار رو سرم ریخته و برای اولین بار توان جسمیش رو ندارم. تف به سویهٔ دلتای کرونای.