بنظر شما واقعاً اگر آدمها بدونن چقدر پیامهایی با محتوای "بیمعرفت! خبری نمیگیری از رفیقت" رو اعصابه و زجرآور، دست از ارسالش میکشن؟
خب الان چیکار کنم؟ باهات بحث کنم که تو چرا خبر نمیگیری؟ چرا منتظری من پیام بدم؟ وقتی ربط میدی به معرفت، الان اینهمه مدته بیخبری از سرشلوغیای من، احیاناً معرفت خودتو زیر سوال نمیبری؟ باید توضیح بدم به من میگی رفیق ولی هنوز نمیدونی رفیقت! اهل پیام دادن نیست و دورادور حواسش به همه هست؟ من چی بگم که شأن خودمو حرمت تو حفظ شه آخه!؟
رها کنید عزیزان.
رها کنید عزیزان.
بچه تو مجتمع داره به دوستش میگه
من یدونه دوست دارم اسمش رهاس
یدونه دوست دارم اسمش هدیس
یدونه دوست دارم اسمش "تویی" :)))
یدونه دوست...
من یدونه دوست دارم اسمش رهاس
یدونه دوست دارم اسمش هدیس
یدونه دوست دارم اسمش "تویی" :)))
یدونه دوست...
🔻پیتـوســ 🇮🇷
روزهای خرداد ٩۶ بود. ما خیلی فعال بودیم. از همه وقت و جونی که داشتیم برای تبلیغ مایه میذاشتیم. حرفمون آدم خاصی نبود. فقط میگفتیم #نه_به_روحانی. از حرم سیدالکریم تا روستاهای اطراف تهران تا دهن به دهن کردن با دلالای دلار راستهٔ فردوسی و متروها با آدما حرف…
فکر کردم اضافه کردن این مطلب هم وظیفمه!
من نمیتونم به تو پرخاش کنم و تو هم نمیتونی به من دیکته کنی به کی رأی بدم. ما فقط میتونیم برای هم توضیح بدیم و استدلال کنیم چرا از نظر ما فلان شخص اصلحه. دقت کنید این یک مرحله بالاتر از اصل مشارکته. و من صرفاً ناظر به دعواها و بیاخلاقیها و یا تعصبات و گزارههای احساسی که طرفدارهای کاندیداهای مختلف نسبت بهم روونه میکنن، صحبت دارم.
میخوام بگم بچهها ما وقتی از عمل به وظیفه صحبت میکنیم دقیقا چقدر خدا رو و چقدر خودمون رو دخیل میدونیم؟
ما وقتی میگیم عمل به وظیفه، تکلیف ماست واقعاً نتیجه رو به خدا واگذار میکنیم؟ اون خوی وظیفهگرای ما چیزی ازش مونده؟ ممکنه بسیار شنیده باشیم که اگر آدما هرکدوم به وظیفهٔ خودشون درست عمل کنن بسیاری از مشکلات حل میشن و اصلا بوجود نمیان! خب من احساس میکنم اینکه ما بخش اعظم تمرکزمون رو بذاریم روی انجام وظیفه (بطور کلی در تمام ساحتها) هم همینه و بعدش آنقدر به مشکل برنمیخوریم! یعنی من و تو بعنوان یک انسان با زیست اجتماعی با هر دینی و هر گرایشی احساس مسئولیت کنیم و وظیفه خودمون رو هرجا که هستیم تحت هر عنوانی به بهترین شکل انجام بدیم. حالا اینجا وظیفه انتخاب بهترین فرد موجوده و اون تلاشی که من و تو در جهت شناخت اصلح انجام میدیم کلید همون نتیجهایه که واقعاً دست ما نیست. سهم ما تلاش برای شناخت و انتخاب بهترین فرده و همین نگاهه که باعث رشد سیاسی و اجتماعی یک جامعه میشه. بدیهیه وقتی قراره واسه تک تک انتخابهای فردیمون پاسخگو باشیم به طریق اولی برای انتخابهای ناظر به زندگی اجتماعی هم پاسخگو خواهیم بود؛ پس بچسب به انجام وظیفهت و بیخیال بازی سیاسی آدما شو. ما زندگی انسانی رو مقابل خودمون داریم که هنوز طی قرنها نتونستیم بفهمیم چجور بدون ذرهای بیعدالتی حکومت کرد که الان همه داعیهدار منش و روشش هستن ولی تو همون مدت کمتر از ۵سال حکومتش، نه تنها سیاسیبازی نداشت، که جز حق نگفت.
سرتو درد نیارم. تو با خدا طرفی نه این کاندید اون کاندید. ایشالا که رای میدی و نیاز نداری من و امثال من برات توضیح بدیم چرا باید رأی داد ولی اگه میدی مراقب باش حجت برات تمام شده باشه چون نهایتا ما به تنهایی قراره پاسخگو باشیم.
ایشالا ما کار خودمونو درست انجام میدیم و از ته دل دعا میکنیم:
{رَبَّنَا وَلَا تُحَمِّلْنَا مَا لَا طَاقَةَ لَنَا بِهِ}
[لا تُسَلِّطْ عَلَیَّ مَنْ لا یَرحَمُنی]
#انتخابات١۴٠٠
من نمیتونم به تو پرخاش کنم و تو هم نمیتونی به من دیکته کنی به کی رأی بدم. ما فقط میتونیم برای هم توضیح بدیم و استدلال کنیم چرا از نظر ما فلان شخص اصلحه. دقت کنید این یک مرحله بالاتر از اصل مشارکته. و من صرفاً ناظر به دعواها و بیاخلاقیها و یا تعصبات و گزارههای احساسی که طرفدارهای کاندیداهای مختلف نسبت بهم روونه میکنن، صحبت دارم.
میخوام بگم بچهها ما وقتی از عمل به وظیفه صحبت میکنیم دقیقا چقدر خدا رو و چقدر خودمون رو دخیل میدونیم؟
ما وقتی میگیم عمل به وظیفه، تکلیف ماست واقعاً نتیجه رو به خدا واگذار میکنیم؟ اون خوی وظیفهگرای ما چیزی ازش مونده؟ ممکنه بسیار شنیده باشیم که اگر آدما هرکدوم به وظیفهٔ خودشون درست عمل کنن بسیاری از مشکلات حل میشن و اصلا بوجود نمیان! خب من احساس میکنم اینکه ما بخش اعظم تمرکزمون رو بذاریم روی انجام وظیفه (بطور کلی در تمام ساحتها) هم همینه و بعدش آنقدر به مشکل برنمیخوریم! یعنی من و تو بعنوان یک انسان با زیست اجتماعی با هر دینی و هر گرایشی احساس مسئولیت کنیم و وظیفه خودمون رو هرجا که هستیم تحت هر عنوانی به بهترین شکل انجام بدیم. حالا اینجا وظیفه انتخاب بهترین فرد موجوده و اون تلاشی که من و تو در جهت شناخت اصلح انجام میدیم کلید همون نتیجهایه که واقعاً دست ما نیست. سهم ما تلاش برای شناخت و انتخاب بهترین فرده و همین نگاهه که باعث رشد سیاسی و اجتماعی یک جامعه میشه. بدیهیه وقتی قراره واسه تک تک انتخابهای فردیمون پاسخگو باشیم به طریق اولی برای انتخابهای ناظر به زندگی اجتماعی هم پاسخگو خواهیم بود؛ پس بچسب به انجام وظیفهت و بیخیال بازی سیاسی آدما شو. ما زندگی انسانی رو مقابل خودمون داریم که هنوز طی قرنها نتونستیم بفهمیم چجور بدون ذرهای بیعدالتی حکومت کرد که الان همه داعیهدار منش و روشش هستن ولی تو همون مدت کمتر از ۵سال حکومتش، نه تنها سیاسیبازی نداشت، که جز حق نگفت.
سرتو درد نیارم. تو با خدا طرفی نه این کاندید اون کاندید. ایشالا که رای میدی و نیاز نداری من و امثال من برات توضیح بدیم چرا باید رأی داد ولی اگه میدی مراقب باش حجت برات تمام شده باشه چون نهایتا ما به تنهایی قراره پاسخگو باشیم.
ایشالا ما کار خودمونو درست انجام میدیم و از ته دل دعا میکنیم:
{رَبَّنَا وَلَا تُحَمِّلْنَا مَا لَا طَاقَةَ لَنَا بِهِ}
[لا تُسَلِّطْ عَلَیَّ مَنْ لا یَرحَمُنی]
#انتخابات١۴٠٠
کمالگرایی میتونه حتی کودک ذوقی درونت رو هم سرنگون کنه. قبلاً به راحتی از چیزهای کوچیک به وجد میاومدم. الان فقط چیزهای بزرگ یا اگر بخوام بهتر بگم، چیزهای متعالی هیجانزده و خوشحالم میکنه. مسئله اینجاست که فکر میکنم این اصلا خوب نیست!