هزار سال پیش
شبی که ابر اختران از دوردست
می‌گذشت از فراز بام من
صدام کرد
چه آشناست این صدا
همان که از زمان گاهواره می‌شنیدمش
همان که از درون من صدام می‌کند
هزار سال میان جنگل ستاره‌ها
پی تو گشته‌ام
ستاره‌ای نگفت کزاین سرای بی کسی، کسی صدات می‌کند؟
هنوز دیر نیست
هنوز صبر من به قامت بلند آرزوست
عزیز هم‌زبان
تو در کدام کهکشان نشسته‌ای؟

برگام. طرف یجوری از حقیقت محض حرف میزنه که اهل فلسفه وجودشو ندارن.
[پدیده تهی شدن مفاهیم از معنی] 🍂

من یه ترمه علم النفس می‌خونم انقدر سنگین و پیچیده‌ست و پر سوال شدم که ده روز تمام نتونستم درس بخونم هنوزم هیچی نفهمیدم و فقط جلوی فکر کردن بهشو بهوای وعده استادم برای بحث درباره‌ش میگیرم که بتونم تمرکز کنم برای درس. چی میگن اینا🚶🏻‍♀

بخدا آدم اعصابش خرد میشه وقتی میبینه آدما به فهمیدن چیزی ادعا میکنن که اون از سخت بودنش و صعب‌الوصول بودنش مطلعه.
والا علمای ما هم این حرفارو به راحتی نمیزنن اونوقت چهارتا الف بچه🤦🏻‍♀

مفاهیم چقدر دم دستی شده. تف🤧

منو به اسم یه بادکش ساده کشوندن خونه مامانبزرگم و با کمردرد حاصل از دوساعت ایستادن برای رنگ کردن یک حجم موی فوق‌العاده زیاد و بلند روونه خونه کردن.
دارم از خستگی له میشم.
نمی‌خوام🚶🏻‍♀

همه‌ی کارام مونده😭
همه‌ی همه‌ش 🍂

وقتی داییم کری‌خونی فوتبالیم می‌کشونه به آخوندا، بقیه تعجب می‌کنن و من فقط می‌خندم 😂

فتح‌الفتوح امروز: کش رفتن یک چراغ مطالعه
ژاپنی جذاب از خاله‌م🤓

زورش میاد دو صفحه کتاب بخونه
حقش نبود داشته باشش😎

خاله‌ی من متخصص خریدن چیزهاییه که ازشون استفاده نمیکنه و فقط میخره و میخره و میخره (بینهایت میخره)😂
و همچنین هدیه دادن چیزهایی که هیچوقت نه ازشون استفاده میکنی و نه دلیل اینکه یکی برات چنین چیزی کادو بخره، میفهمی
این چراغ مطالعه رو هم مدیرش از سفر خارجه براش هدیه آورده بود
منم مدتها بود براش تور پهن کرده بودم و امروز موفق شدم تصاحبش کنم😎

سوم دبستان که بودیم، تو دل همه‌مون غوغایی بود برای مجوزِ باخودکارنوشتن معلم. شرط اولش بی‌غلط و بدون اشتباه نوشتن بود و شرط دومش خوش‌خطی. بعد هر املاء چک می‌کرد. خودمونو می‌کشتیم حواسمون باشه غلطامون کم و کمتر بشه تا اجازه بده دیگه مداد پاک‌کنو بذاریم کنار و خودکار دست بگیریم. انگار کن که یه مرحله از بزرگ شدن بود. تفاخری می‌کردیم اگر بهش می‌رسیدیم.
من اولین نفری بودم که خودکار دست گرفتم. وقتی معلم بهم اجازه داد و از فرداش با خودکار بیک می‌نوشتم و نگاه پرحسرت بچه‌هارو به خودکار تو دستم می‌دیدم، گمان می‌کردم چه بزرگ شدم.
ولی رفته رفته غلطام بیشتر شد و برای اینکه خودکارو از دست ندم جوری حرفه‌ای از اون غلط‌گیرا که لاکی بودن استفاده می‌کردم تا مبادا معلم بفهمه و برگردم به قبل. افت داشت.
زندگیم همینجوریه با این تفاوت که دغل‌بازی بچگانه از چشم این‌یکی معلم دور نمی‌مونه. (شاید همون موقعم معلم میفهمید کلکمو ولی از بزرگواری بروم نمی‌آورد و تو خیال خام بودم که سر معلمو شیره مالیدم؛ نمی‌دونم)
برگشتن به عقب افت داره ولی بیشتر از همه برای خودت چون ممکنه کسی نفهمَش.
حالا بیا منو برگردون به چندکلاس قبل‌تر و خودکار دستم نده جوریکه راحت پاک کردن اشتباهاتم نشدنی باشه. منو برگردون به چندکلاس قبل‌تر و تا وقتی یادنگرفتم بدون هوای چیزای کوچیک بی‌نقص باشم بهم اجازه نده با خودکار بنویسم.
#غلط‌گیر

یه جایی از فیلم گفت:
عزیزِ من. اونور آدم پیش کسی میره که عاشقشه
تو ببین دوست داری اونور پیش کی باشی.
و اشک ریختم. همین.

- اینارو میگی که دلداریم بدی؟
+ نه فقط میخوام بگم تو زندگی آدم تو یک آن بزرگ میشه.

باید بخوابم ولی یکی از جذاب‌ترین فیلم‌های زندگیمو میده با بازی "ویل اسمیت" جذاب و دوست‌داشتنی و این یعنی نخواب و فیلمتو
تا آخر ببین🤷🏻‍♀😌

من که نزدیکترم
بیا کار دستت بدم😌

بقول حاج آقا قرائتی : میِرْزِه :)

گوش نمیدی ولی همیشه تو میانمایگی میمونی🤷🏻‍♀
درد گفتن و عواقبش بمراتب کمتر از نگفتنه

|از کمبود حوصله رنج می‌برم|