امشب دعای دوازدهم صحیفه حضرت سجادو بلند برای زهرا میخوندم
فراز به فراز با معنی
از یجا به بعدش با صدای بغضی که بیزارم ازش ادامه دادم
ازون حالتا که کاش تنها بودم تا بلندبلند گریه کنم
ازون حالتا که تا تموم شدنش از خجالت اب میشی

اولش میگه سه خصلتم نمیذاره بیام باهات صحبت کنم ولی یه چیزی منو به اومدن سمتت وادار میکنه...

يَحْدُونِي عَلَى مَسْأَلَتِكَ تَفَضُّلُكَ عَلَى مَنْ أَقْبَلَ بِوَجْهِهِ إِلَيْكَ، وَ وَفَدَ بِحُسْنِ ظَنِّهِ إِلَيْكَ

اما بخشش و نيكي بسيار تو به كسي كه روي به درگاهت آورد و با خوش‌بيني به سوي تو آيد، مرا به گفتنِ خواسته‌ام بر مي‌انگيزد

إِذْ جَمِيعُ إِحْسَانِكَ تَفَضُّلٌ، وَ إِذْ كُلُّ نِعَمِكَ ابْتِدَاءٌ

بعد اینجارو ببینید
از اینجا اون بغضه شروع میشه

چرا كه هر احسانِ تو بی‌بهانه است، و هر نعمتِ تو نعمتي نوبرانه...

نمیدونم رندی مترجمه شاید که پدر خوننده رو دراره

فَهَلْ يَنْفَعُنِي، يَا إِلَهِي، إِقْرَارِي عِنْدَكَ بِسُوءِ مَا اكْتَسَبْتُ؟

اي معبودِ من، آيا اقرارم به كارهاي ناپسند در پيشگاه تو، مرا سود مي‌دهد؟

هَلْ يُنْجِينِي مِنْكَ اعْتِرَافِي لَكَ بِقَبِيحِ مَا ارْتَكَبْتُ؟

ایا اعترافم به زشتكاري‌ها مرا از عذاب تو نجات مي‌بخشد؟

لَا أَيْأَسُ مِنْكَ وَ قَدْ فَتحْتَ لِي بَابَ التَّوْبَةِ إِلَيْكَ

از تو نااميد نخواهم شد، زيرا دَرِ بازگشت به سوي خود را به رويم گشوده‌اي.

بعد میگه حالا توبه کردم و اومدم
شبیه کسی که خیلی از گنداش پشیمون و نادمه و ازت شرمش میشه...

قَدْ تَطَأْطَأَ لَكَ فَانْحَنَى، وَ نَكَّسَ رَأْسَهُ فَانْثَنَى، قَدْ أَرْعَشَتْ خَشْيَتُهُ رِجْلَيْهِ، وَ غَرَّقَتْ دُمُوعُهُ خَدَّيْهِ، يَدْعُوكَ بِيَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِينَ

چندان برایت فروتنی کرد که خم گردید، و چندان سر به زیر افکند که دوتا شد، و بیمناکی او پاهایش را به لرزه درآورد، و اشک گونه هایش را غرقه ساخت
و در این حالت تورا صدا کرد و خواند که: ای مهربان ترین مهربانان...

وَ يَا مَنْ عَفْوُهُ أَكْثرُ مِنْ نَقِمَتِهِ 😭

اي آن كه بخشش تو از انتقامت بيش‌تر 😭

وَ يَا مَنْ عَوَّدَ عِبَادَهُ قَبُولَ الْإِنَابَةِ...

با این دیگه بیچاره شدم...