مورد آخر همون رضایت شغلیه که قبلا ازش گفتم و در ادامه دقیق‌تر ازش حرف میزنم

یه ربع دیگه میام ببخشید

مورد بعدی (که جدای همین تایپ شخصیتی نیست ولی جدا میگم برای دقیقتر شدن) استعدادها و علایق ما در کنار همن

چرا کنار هم؟
ببینید گاهی وقتا ما به چیزی علاقه داریم که توش هیچ استعدادی نداریم و خود این علایق ممکنه به طرق مختلف بوجود اومده باشن. مثلا خانواده مارو سوق داده باشن به سمتش. حالا وقتی این علاقه باشه ولی ما استعداد نداشته باشیم اگه وارد خیطه کاری مطابق با علاقمون وارد بشیم قطعا شکست‌های بدی رو متحمل میشیم

از اونطرف ممکنه تو چیزی استعداد داشته باشیم ولی برامون اونقدر حیاتی نباشه که بخوایم تو حوزه کاریش مشغول بشیم. به بیان دیگه علاقه همراه استعداد نیست. این هم ممکنه منجر به سرخوردگی بشه

حالا ممکنه سوال پیش بیاد که حالت دیگه‌ای متصور نیست؟
چرا هست، تو مدل اول اگه اون علاقه هه خیلی خفن باشه آدم میتونه مهارت‌هاشو کسب بکنه و قطعا از کسی که استعدادشم داره زحمت زیادی رو باید متحمل شه ولی خب می‌ارزه و این ادم ادمیه که میشه روش حساب کرد چون سر علایقش تلاش میکنه
تو مورد دومم اگر فرد به موفقیتی تو حوزه استعداداش دست پیدا کنه و مورد تشویق قرار بگیره ممکنه جرقه علاقه روشن بشه وتازه استعداد مورد توجه قرار بگیره. که این کلاسای استعدادیابی کودکان خیلی عالیه واسه درخشش تو بزرگسالی. ادما چند سال گیج نمیزنن تا راهشونو پیدا کنن.

مورد مهم بعدی اینه که دقیقا هدف ما از کار چیه؟ یا راحت‌تر بگم؛ ما چه انتظاراتی از کار داریم؟ کار قراره کجای زندگی و خواست‌های مارو پر کنه؟

این خیلییییی مهمه بچه‌ها دل بدید 😂

آدما روحیه‌های مختلف دارن و مدلای مختلف انتظارات متفاوتی دارن
بعضی پول براشون حرف اولو میرنه
بعضی امنیت شغلی
پر کردن وقت
احساس خوب داشتن
احساس مفید بودن و....

اینا تک بعدی نیست یعنی ممکنه همه رو داشته باشیم ولی باز اولویتشون مهمه

برای خود من اول از همه استقلال مالی مهمه. بعدش امنیت محیط بعدش احساس خوب داشتن تو کار (همون رضایت شغلی) و درکنارش درآمد

بچه‌ها اگر اگر اگر انتظاراتمون و میزان اهمیتشون رو مشخص نکنیم درواقع داریم باخودمون مثل ربات برخورد میکنیم.
و میدونید؟
ما ربات نیستیم و خیلی ساده‌ست؛ میپوکیم.

و یک کلام.
اگر کاری نباشه که تو توش احساس رضایت کنی و حالت خوب باشه، پولش کوفتت میشه، بااااور کن.

حالا ممکنه بگید من اگه پول زیاد درارم احساس رضایت میکنم. ولی باید بگم یا تو کاری که حالتو خوب کرده پول زیاد دراوردی که این حرفو میزنی یا توهم زدی بری تو بازار کار حالت جا میاد 😂

اصلا بذار خیالتو راحت کنم. اونیکه حالش جایی خوبه بیشتر از بقیه از موفقیت شغلی و توسعه برخورداره🤷🏻‍♀

این مقدمه اول. سوالی نبود؟
اونیکه میخواستی زمینه ذهنیت فعال شه؛ نبود؟ 🙄

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
اگه یه حالی تو این استعداد و علاقه پیش اومد
بین مثلا دو سه تا چیز استعدادمون تقریبا یه اندازه و علاقمون هم همینطور باشه چی
چیزی ک الان بهش دچار هستم😐
من اشتباه میکنم و گیج میزنم یا شانسی یکیو پیشو بگیرم؟

اولا اینکه ما تو چندتا چیز علاقه و استعداد داریم و تو سنی که مناسبه وارد بازار کار بشیم هنوز تکلیفمونو با این استعدادا و علایق مشخص نکردیم بعدا مارو دچار مشکل میکنه.
چندتا راه:
اول تو اینا اولویت بندی کنید و برید دنبال اون که خیلی براتون مهم‌تر و رضایت‌بخش‌تره
دوم اگر امکان داشت (چون مطلع نیست ازشون) بتونید بینشون جمع کنید و تو یه کار متمرکزش کنید و کار متناسب باهاشون رو پیدا کنید خیلی حالت خوبیه
سوم (که بحث بعدیه) در کنار علاقه و استعداد عاقلانه درباره کارکردن و بکاربستنشون فکر کنید.

خب بچه‌ها عاقلانه فکر کردن به همه اینا یعنی چی؟
یعنی توهم و رویاپردازی روبذاریم کنار و تو دنیای واقعی با شرایط کنونی تو همین اوضاع قاراشمیش توقعاتمونو ردیف کنیم. حالا اگه میخوایم کارآفرینی کنیم و بزنیم تو ایجاد کسب‌وکار اگه میخوایم کارمندی پیش بریم. در هر صورت تو یه فضای عاقلانه و واقع بینانه‌ای انتظاراتمون از کار رو بسنجیم که بعدا وارد کار شدیم (ان‌شاءاللّه دلخواهمون) نخوره تو ذوقمون

اینا از مرحله اول

مرحله دوم کسب مهارت‌ها برای گسترده‌تر شدن موقعیت‌های شغلی و بازار کار پیش‌رومونه