وقت رفتن کاش در چشمم نمی‌غلطید اشک
آخرین تصویرِ او در چشمهایم تار بود... 🍃

٢٢بهمن بود
مهناز گفت برای خادمی حرم سامرا یه گروهی ثبت نام می‌کنن بعدم قرعه‌کشی می‌کنن می‌برن زیارت خانوم زینب سلام‌اللّه‌علیها
ویرون شدم و اسم نوشتم
پولش زیاد بود برام
منی که هربار با جیب خالی راهی زیارت شده بودم
ولی گفتم از هرجا شده جور می‌کنم
خودش جور می‌شد اصلا
کرونا اومد
هرروز شدیدتر شد
سفر کنسل شد
زندگیا مختل شد
انقدر که دلهره‌ی اربعین از خاطرم برد چقدر حسرت زیارت عقیله بدلمه :)

دارن تو حرم سینه می‌زنن
پشت گوشی بیمار غمت اشک می‌ریزه
صدای گریه‌ی زائرات میاد...
کاش پیشت بودم

[از یار جدا و
با غمش پیوسته ...] 🍃

[چیزی کم از بهشت ندارد هوای تو...]

برای مامانبزرگ ما حمدشفا بخونید لطفا🍃

مطمئنی رفیق؟
پس چی اینجا نگهت داشت؟

حرف اینکه
شهدای خانطومانم برگشتن
ولی نیومدی.

ولی بیا و برگرد
ما که غریبه‌ایم
به فکر مادرت باش...

اشک در چشمِ منو
عکس تو هی می‌لرزد... :)

این روزارو دوست دارم راستش
فکر میکنم از پس این سختیا
یه حلاوتی میچکونه خدا به حلقوممون :)

من از او حرف نمیزدم
انگار کنید که چیزی باشد و نخواهی بودنش را بروی خودت بیاوری.
معنی کنار امدن و پذیرش واقعیت‌های انکار نشدنی زندگی
حضور تلخی و ناکامی از دست دادن و نرسیدن‌ها
من از او حرف نمیزدم ولی میدانستم که هست
همین بودنش ادامه‌ی راه را عوض میکرد
همین بودنش وادارم میکرد به ستایش
به پرهیز به گریختن به چشم بستن
گریختن نه از واقعیت‌ها
که گریزی از بود‌های زندگی نیست
گریختن از پیش چشمش
فی‌المثل یک ازخودگذشتگی دو طرفه
او از من گذشت که خوشبخت بشوم
اشتباه کرد ولی میدانید؟
"الاعمالُ بالنیات"
من از پیش چشمش فرار کردم که راحت بگذراند
بی‌خبری هم شاید ازخودگذشتگی من باشد
نمیدانم ولی شاید سال‌ها بعد زمانی جایی دیداری میسّر شود و بگویم من تمام روزهای نبودنت بروی خودم نیاوردم که هستی و سربزنگاه‌ها حضورت را به رخم کشیدی
کشنده، طاقت‌فرسا، بُرنده

دیشب بعد چندماه
ازش صحبت کردم
بغض نکردم
قلبم تند زد
دلم تنگ شد
و ماحصلش شد
این شطحیاتی که خوندید.

شطحیات . [ ش َ طَ حی یا ] (ع اِ) ج ِ شطحیة، به معنی سرریز دیگ . کلماتی که در وقت مستی و ذوق از بعضی واصلین صادر می شود .

[من فکر میکنم احترام قدرمطلقِ تعیین کنندهٔ روابطه!]

خودمو می‌بینم
چندسال بعد
معلم
عاشق
موفق
تنها
عصرا کنار کارون
چشمام ته افقو شخم می‌زنه
گرمای هوای اهواز نفس کشیدنو برام سخت کرده
ولی حالم خوبه
شبا از میدون ساعت می‌گذرم
خلوته
جلوی سردر دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه شهید چمران می‌ایستم
نگاهش می‌کنم
همه عاشقانه‌های دنیا
ربطی به ادبیات دارن
لبخند می‌زنم
و می‌رسم به خونه‌ی نقلی و آبیم
و آروم می‌گیرم

مدت‌هاست.

دیروز مامانبزرگمو از بیمارستان مرخص کردم
چادرمو گذاشتم رو پاش
ویلچرشو اوردم تو حیاط بیمارستان قلب
گفت مامان عاقبت بخیر شی خسته شدی
گفتم نه بابا
سال دیگه میخوام ببرمت اربعین
خوبه تمرین شد
هیچی نگفت
هیچی نگفتم...

[چه حرف‌ها که درونم نگفته می‌ماند]

حسرتتو میکشیم و خوشیم. 🍃

بلو!
اگه بیای اهواز قول میدم رویای کتابفروشی آبی رو باهم محقق کنیم😌💙