🔻پیتـوســ 🇮🇷

#حسین_من
چهارم. دل تو دلم نبود. از هیچکس خداحافظی نکردم. فقط سرور میدونست کی میرم. همین شد مائده که فهمید خیلی دلگیر شد، بهش گفتم به عباس قسم انقدر بین زمین و آسمون نگهم داشتن که تا وقتی دستم به ضریح نخورد باور نکردم اومدم. راستشم همین بود. خمار خمار بودم. همه مدت تو نجف. همه چی برام عجیب بود. نمیفهمیدم نجف یعنی چی. چشم انتظار کربلا بودم. تا همین پارسالم باز نفهمیدم نجف کجاس و زیارت پدر یعنی چی! رسیدیم کربلا، آقای رضایی گفت وقتی اتوبوس میپیچه، سمت راستو نگاه کنید گنبد معلومه، رو همون پل معروف... قلبم عین یه نوزاد میزد. همه سرامونو اورده بودیم بالا. پیچید، صدای گریه کل اتوبوسو برداشت. تازه دوماد کاروان که با خانومش برای ماه عسل اومده بودن میزد تو سرش. قلبمو گرفته بودم و زار میزدم و صدام در نمیومد بگم سلام. همه چی خیلی تار بود خیلی گنگ بود. من فقط نور میدیدم ولی حتی اشک چشمامو پاک نمیکردم که واضح ببینم. حتی پلک نمیزدم که نکنه از دست بدم. تا هتل همه گریه میکردن و اقای رضایی "قدم قدم سیب‌سرخی" گذاشته بود. بهمون گفته بود این زنگ کاروانه وقتی میشنوید یعنی کاروان داره میره جاهای مختلف، جا نمونید. هنوزم که هنوزه با این نوا یاد اربعین که نه، یاد اولین زیارت میفتیم. قرار بود ساعت ۱٠ شب حرکت کنیم سمت حرم. یه جا بند نمیشدم. هی ساعتو میپاییدم. هی مرور میکردم چی باید بگم. چه میدونستم لال میشم؟ گفته بودن هرکی اولین بارش باشه هرچی از حضرت عباس بخواد مستجابه، همینطورم شد برای هرکی هرچی خواستم آنی گرفت.
کاروان پیر و مسن زیاد داشت. ما میخواستیم بدوییم سمت حرم ولی باید آهسته میرفتیم. بلدم نبودیم. کوچه ها آسفالت نبود. آروم میرفتیم. سر کوچه حاج آقای کاروان ایستاد و گفت الان میپیچیم سمت راست و گنبد آقا ابالفضل العباس نمایان میشه. مارو دعا کنید. این همون لحظه‌ای بود که من بارها و بارها تو خیالم ساخته و زندگی کرده بودم. جلوم چندردیف پیرمرد و پیرزن بود. انگار بگن هنوز زوده یکم دیگه بسوز.
دیدمش. زیبا بود. زیباتر از هر چیزی تو دنیا. زیبا تر از همه‌ی عکسایی که باهاشون روز شب میکردم. درخشان. پر ابهت که اگه کسی نمیگفت این حرم کیه و هیچ جا ننوشته بودن، از ابهتش میشد فهمید این حرم فقط میتونه واسه یه نفر باشه. و زیبا و زیبا و زیبا. بغض کهنه‌ی دلِ سوخته‌م دریا شد. نگاهش کردم. زبونم بند اومده بود. من هنوز از نگاه کردنش سیر نشده بودم که دستمو کشیدن. کاروان بعد عرض ادب و اذن شرفیابی میرفت که امامو زیارت کنه. من اما چشمم به پشت سرم بود. وسط راه بند دلم پاره شد. طاقت نیاوردم دوییدم سمت حرم عباس. همه عمر این عباس بود که دل منو گرم کرده بود. حالا منو کجا میبردن؟ چه میفهمیدم ادب یعنی چی؟
وسط بین‌الحرمین خوردم زمین. مامان رسید به دادم. فریاد میکشیدم عباس من قربونت برم بالاخره منو راه دادی. میبینی منو؟ میبینی منو؟ زنای عرب دست میکشیدن رو سرم و رد میشدن. مامان بلندم کرد و گفت ببین عباستم دوست نداره اول بری زیارت خودش وقتی امام حسین اینجاست. بردم سمت حرم ولی من دلم یجای دیگه بود...
رسیدیم به ورودی شش گوشه. چی بگم از اون لحظه؟ اصلا کسی میتونه بگه؟ سجده شکر کردم. دست به دیوارای کاذب گرفتم و نزدیک شدم. سرم بالا بود. سه قدم، دو قدم، یه قدم. و حالا زیر قبه بودم. وقتش بود. مو به مو حاجتای بقیه رو گفتم. خونده بودم زیر قبه امام حسین دعا مستجابه. حواسم جمع بود چیزی از قلم نیفته که خوردم به ضریح. تمام تنم سوخت. یه قدم اومدم عقب. اعتراض زائرایی که میخواستن طولانی مدت ضریحو بغل کنن بلند شد. دستمو گذاشتم رو ضریح. لمسش کردم. نازش کردم. باورم شد رسیدم. همه چی واقعی بود. رفتم جلو. آروم بوسیدمش انگار اگه آروم نباشه شبکه‌های ضریح از هم میپاچن. قلبم تیر کشید، بغضم ترکید و جوری که فقط خودش بشنوه گفتم حسین...

123 views21:39