ولی یه چیزی بگم...؟

بخدا قسم اگه حسینو نشناخته بودم به
ادمایی که بهم بد کردن رحم نمیکردم...

میگم رحم نمیکردم چون ازم برمیومد
بهشون آسیب بزنم و بچزونمشون

و میگم شناختن نه معرفت حقیقی
من اصلا نمیدونم معرفت حقیقی چیه
و دنبالشم نیستم
من یچیزی از حسینِ افتاده تو گودال دیدم
که تا لحظه‌ی آخر زندگیم از سرم زیادیه
حسین خودشو به من اینجوری نشون داده
من حسینو کسی شناختم که واسه شمرِ
خنجر به دستِ نشسته روی سینه‌شم
خیر میخواد....
این نگاه هدایت‌گر تمام معنای امامه برام
تمام معنای ولایت...

و همینه بیچاره‌م کرده
و نگهم داشته زیر خیمه‌ش
میشناسیش ولی شاید تا دم مرگ نفهمیش
مزه‌شو نچشی
دلت واسه یه چیزی میره که تا قبل اون
تجربه‌ش نکردی ولی تو یک آن
تماماً قشنگیش به جونت ریخته میشه
و تو میمونی و یه عمر حیرونی
که شبیهش بشی...
شده یکم
ولی چیزی که میدونی شیرینه رو بچشی...

[حسین خودشو به تو چجوری نشون داده؟]

فکر کنیم به اینکه چجوری شناختیمش؟

حسین برای هرکس برنامه‌ی خاص خودشو داره

حسین برای هرکس جور خاصی جلوه میکنه

حسین خودشو به هرکس یه جور نشون میده

فهم و ظرفیت آدما متفاوته

کار امام اینه بیاد بین همین آدمای کوچیک و بزرگشون کنه

رسول‌اللّه میفرمایند:
"کَلِّمَ النّاس عَلی قَدرِ عُقولِهِم"
با مردم به اندازه‌ی عقلشان صحبت کنید.

(منبعش الان یادم نیس ولی معتبره)

پرواضحه که مجبورن اندازه عقل ماها
حرف بزنن که بفهمیم

پس تو ببین چجور شناختی حسینو
حسین داره باهات حرف میزنه
و وقتی اونجور خودشو بهت نشون داده
یعنی تو اون مقدار از وجودشو فهمیدی
یعنی توانشو داری که شبیه اون بُعد
وجودش بشی

من اینجوری فهمیدم
اگه از من درباره‌ی حسین بپرسن
میتونم حرفای شریعتی و مطهری
و امام موسی صدر و آقا و خیلی
علما و ادیبارو ردیف کنم
ولی اینا حرفای من هست و نیست
هست چون غالبا درستن
نیست چون هیچ کدوم کامل نیست
تجربه و درک بی‌واسطه نیست

و داخل پرانتز
منظورم تکثرگرایی و هرکی هرچی میگه درسته، نیست!
من تو تحلیل عاشورا و قیام امام حسین
قطعا نظر افراد خاصی رو منطقی و عقلانی میدونم و سرش محکم بحثم میکنم.

حرفم اینه، حسین خودشو به تو
چجور نشون داده؟
تو چی فهمیدی ازش؟
شبیه همون شو

او ستم‌پذیر نیست
او دریای مهربانی است
او امام و هادی است
او آمر به معروف و ناهی از منکر است
او...

میدونی چی میگم؟