حالا خدمت به خلق خدا خدمت به خداست، این عینا بارها تو احادیث و روایت نقل شده و تو قرآن تو قالب رسیدگی به مساکین و ایتام و...

حالا تو مناجاتا و... میخونیم که خدایا منو تو چشم خلق کوچیک کن که تو چشم تو بزرگ شم
یعنی کارام به چشم خودت بیاد فقط چون دارم برای تو کار میکنم (حالا از تواضع همراهش که اینهمه کارو ذره‌ای نمیدونستن میگذریم) نمیخواد خلق منو بزرگ بدونن

و وقتی این انگیزه بشه خدا در آخر این فردو تو چشم خلق هم بزرگ میکنه. به عنوان نشونه
مثالش حاج قاسم عزیز و شهید حججی و همه شهدامون

اینا کاری میکردن با اینکه میتونستن خلق خدارو تو خودشون متوقف کنن و بت بشن براش نکردن همه رو وصل به اصل میکردن.

شهید طهرانی مقدم کاری میکرد قبل تشویق شدن ناپدید میشد که به تشویق اصلی برسه

من اسمشو میذارم "بادکردن"
اگه تعریف و تشویق بقیه بهمون حال میده باید نگران بشیم راستش
چون نفسمون داره حال میکنه از اینکه بزرگ دیده شدیم
نفسمون بادکرده و ارضا میشه از این

حواسمون نیست آدما همونطور که یکیو بزرگ میکنن خوارشم میکنن.
اون بزرگی که هیچکس نمیتونه تکونش بده، اونه که خدا میده و گفتیم چجور بدست میاد.

حالا ما یه کار کوچیک میکنیم از ذوق میمیریم
دلمون میخواد داد بزنیمش
از این بدتر
زیر دست هیچکس کار نمیکنیم
احساس می‌کنیم هیچکس نمیفهمه
خدارو بنده نیستیم
تو همه چیزم که خداروشکر صاحب نظریم

احتیاط میکنم بگم خیلی از این خیریه‌های مجازی که تخصصی تو حوزه آسیب‌های اجتماعی ندارن چه بدبختی‌ای تو مناطق محروم بوجود آوردن با پول پاشی‌های بی‌حساب و کتاب و دادن هرچی دستشون میاد بدون منطق و نیاز سنجی

ولی ماشالا همه اسم و رسم دار
کار رسانه‌ای خفن

به جرات میگم آسیبی که بسیاری از اردوهای جهادی به بافت فرهنگی مناطق محروم میزنن
تاثیری که تو گسترش فقر و بی‌میلی به کار و زحمت گذاشتن هزار برابر وضعیت بد اقتصادیه.
نمیدونن و راحت ترین کار اینه پول جمع کنیم بدیم به آدما (حالا تو قالبای مختلف)
که خودشونو راحت کنن و واقعا احساس میکنن دارن کار مفیدی انجام میدن

حرفم اینه با انگیزه ی خیر خیلی کارای بدیم میشه انجام داد
چون آدمی که برای خدا کار میکنه بدون تخصص وارد کاری نمیشه.

همون حرف شهید چمران که آدمی که بی‌تخصص وارد کاری میشه بی‌تقواست.

و این منیت ممکنه انقدر پنهون باشه که تو ندونی در انتها واسه اروم شدن خودت کار کردی نه خدا
چون ادما فطرتا نیاز به نوع دوستی دارن. :)

نمیخوام مصداقی حرف بزنم که مثال نمیزنم ذهنتون محدود نشه وگرنه ابایی ندارم بگم کجاها چه گندایی زدن و دارن میزنن و نه میفهمن که گنده نه بهشون میگی گوش میکنن چرا؟ چون تو نهایتا یه الف بچه‌ای و ما شناخته شده‌ی مردم( مردم بهشون اعتبار دادن و اعتماد کردن) و وقتی تو شکم مادرت بودی ما داشتیم کار میکردیم. بهشونم بگی نتیجه اینهمه کارت تا الان چی بوده نهایتا امارو ارقام ردیف میکنن و بهشم افتخار میکنن و نمیفهمن فقط روز به روز به امار آدمایی که منتظر کمک بقیه‌ان اضافه کردن و از فقر کم که نکردن هیچ فراگیرشم کردن.

چون بین اینهمه ادم مومن کلا تخصص کشکه
و نمیدونن کار برای خدا بیشتر از همه چی تخصص میخواد

یبار سر سیل سیستان همین اواخر به دوستم گفتم ببین اینا لباسای ماهارو نمیپوشن برای چی داری جمع میکنی
گفتم احساسی برخورد نکنین سریع همه بسیج میشن مثل زلزله کرمانشاه اینهمه کمک روونه شد الان تو چه وضعیه
اول باید ببینید منطقه چه نیازی داره! با فعالای بومی اونجا که فرهنگ و همه وجوه اون منطقه رو میشناسن باید هماهنگ باشید اونا باید ستاد باشن نه هرکس برای خودش که فقط یکار کرده باشه و احساس رضایت کنه که کمک کردم هرکار ازم برمیومد کردم
هرچی از دهنش درومد گفت به من که اره خوبه گذشته‌تو میدونم من سالهاست اردو جهادی میرم🤦🏻‍♀
خب چه فایده؟ وقتی هنوز نفهمیدیم کمک مطابق نیاز نباشه اسیب‌زاست

بله من تاحالا اردو جهادی نرفتم
چون هنوز جایی رو پیدا نکردم که بیشتر از محرومیت‌زدایی، آسیب‌زایی نکرده باشن
انقدر داغون :)

اگه صحیح بود مصداقی بگم
براتون میگفتم خیریه‌ها چه بلایی سر
دروازه‌غار و عزت نفس مردمش آوردن

وقتی میگم خیریه‌ها شما مداح و بلاگر و هنرمند و هر آدم معروفی که پایگاه مردمی داره و برای خودش خیریه زده و داره کار میکنه رو در نظر بگیر.
چه حاصل از اینهمه کار با کیفیت بسیار رسانه‌ای و این گستردگی وقتی تنها چیزی که لازمه؛ تخصص، توش نیست؟

منظور این نیست که بلد نیستی کار نکن
حرف اینه اول یاد بگیریم بعد کار کنیم
کسی که بدون تخصص وارد کاری میشه و سختی یادگیریشو به جون نمیخره نمیتونه خیلی مطمئن باشه که کارش برای خداست نه نفسش!
کار برای خدا سخته خب :)
مردش هستی اول باید یاد بگیری، ولی ما اول میکنیم تو بوق و کرنا همه خبر دار شن