من کم آدم دیدم که واقعا از کارکردن
دنبال گنده کردن خودش نبوده
که عوضش خدا گنده‌ش کرده
تو دل و دیده‌ی خلق...

همین.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
اینایی که داری میگی هنوز یکم‌ گنگه...ادامه بده

شهید همت یه سخنرانی معروفی داره تو شب عملیات که مضمونش اینه: هرکاری میکنی برای خدا باشه، میجنگی، میخوری و حتی میخوابی برای خدا باشه. یعنی اینجا خبری از "من" نیست من اینکارارو میکنم بخاطر خدا.

پیامبرا به خودشون دعوت نمیکردن به خدا دعوت میکردن اهل بیت همینطور.
میگیم ادم با تقوا (کسی که رو نفسش سواره و به نفسش سواری نمیده) کسیو تو خودش متوقف نمیکنه خودشو برای کسی بت نمیکنه اصلا دنبال این نیست که تو چشم مردم بزرگ شه و ازش حذر میکنه.

حالا خدمت به خلق خدا خدمت به خداست، این عینا بارها تو احادیث و روایت نقل شده و تو قرآن تو قالب رسیدگی به مساکین و ایتام و...

حالا تو مناجاتا و... میخونیم که خدایا منو تو چشم خلق کوچیک کن که تو چشم تو بزرگ شم
یعنی کارام به چشم خودت بیاد فقط چون دارم برای تو کار میکنم (حالا از تواضع همراهش که اینهمه کارو ذره‌ای نمیدونستن میگذریم) نمیخواد خلق منو بزرگ بدونن

و وقتی این انگیزه بشه خدا در آخر این فردو تو چشم خلق هم بزرگ میکنه. به عنوان نشونه
مثالش حاج قاسم عزیز و شهید حججی و همه شهدامون

اینا کاری میکردن با اینکه میتونستن خلق خدارو تو خودشون متوقف کنن و بت بشن براش نکردن همه رو وصل به اصل میکردن.

شهید طهرانی مقدم کاری میکرد قبل تشویق شدن ناپدید میشد که به تشویق اصلی برسه

من اسمشو میذارم "بادکردن"
اگه تعریف و تشویق بقیه بهمون حال میده باید نگران بشیم راستش
چون نفسمون داره حال میکنه از اینکه بزرگ دیده شدیم
نفسمون بادکرده و ارضا میشه از این

حواسمون نیست آدما همونطور که یکیو بزرگ میکنن خوارشم میکنن.
اون بزرگی که هیچکس نمیتونه تکونش بده، اونه که خدا میده و گفتیم چجور بدست میاد.

حالا ما یه کار کوچیک میکنیم از ذوق میمیریم
دلمون میخواد داد بزنیمش
از این بدتر
زیر دست هیچکس کار نمیکنیم
احساس می‌کنیم هیچکس نمیفهمه
خدارو بنده نیستیم
تو همه چیزم که خداروشکر صاحب نظریم

احتیاط میکنم بگم خیلی از این خیریه‌های مجازی که تخصصی تو حوزه آسیب‌های اجتماعی ندارن چه بدبختی‌ای تو مناطق محروم بوجود آوردن با پول پاشی‌های بی‌حساب و کتاب و دادن هرچی دستشون میاد بدون منطق و نیاز سنجی

ولی ماشالا همه اسم و رسم دار
کار رسانه‌ای خفن

به جرات میگم آسیبی که بسیاری از اردوهای جهادی به بافت فرهنگی مناطق محروم میزنن
تاثیری که تو گسترش فقر و بی‌میلی به کار و زحمت گذاشتن هزار برابر وضعیت بد اقتصادیه.
نمیدونن و راحت ترین کار اینه پول جمع کنیم بدیم به آدما (حالا تو قالبای مختلف)
که خودشونو راحت کنن و واقعا احساس میکنن دارن کار مفیدی انجام میدن

حرفم اینه با انگیزه ی خیر خیلی کارای بدیم میشه انجام داد
چون آدمی که برای خدا کار میکنه بدون تخصص وارد کاری نمیشه.

همون حرف شهید چمران که آدمی که بی‌تخصص وارد کاری میشه بی‌تقواست.

و این منیت ممکنه انقدر پنهون باشه که تو ندونی در انتها واسه اروم شدن خودت کار کردی نه خدا
چون ادما فطرتا نیاز به نوع دوستی دارن. :)

نمیخوام مصداقی حرف بزنم که مثال نمیزنم ذهنتون محدود نشه وگرنه ابایی ندارم بگم کجاها چه گندایی زدن و دارن میزنن و نه میفهمن که گنده نه بهشون میگی گوش میکنن چرا؟ چون تو نهایتا یه الف بچه‌ای و ما شناخته شده‌ی مردم( مردم بهشون اعتبار دادن و اعتماد کردن) و وقتی تو شکم مادرت بودی ما داشتیم کار میکردیم. بهشونم بگی نتیجه اینهمه کارت تا الان چی بوده نهایتا امارو ارقام ردیف میکنن و بهشم افتخار میکنن و نمیفهمن فقط روز به روز به امار آدمایی که منتظر کمک بقیه‌ان اضافه کردن و از فقر کم که نکردن هیچ فراگیرشم کردن.

چون بین اینهمه ادم مومن کلا تخصص کشکه
و نمیدونن کار برای خدا بیشتر از همه چی تخصص میخواد