انواروِب

#تقویم | یکشنبه 3 اسفند 1404 {4 رمضان المبارک}

🔷انوار :
🌿🌿🌿🌿🌿
www.anvarweb.net
@anvar_net

310 views20:29

🌙 رمضانِ مبارک، معراجِ روح در ضیافت‌خانه‌ی قدس

✍ عبدالله ناروئی، دانش‌آموخته‌ی حوزه و دانشگاه

طلیعه‌ی نور؛ ورود به حرمِ امنِ الهی

ای رمضان! ای نهمین اخترِ منظومه‌ی زمان، که چون جبرئیل بر مریمِ جانِ مؤمنان فرود آمده‌ای! تو آن میهمانِ عرشی هستی که جریده‌ی هستی را به نورِ قرآن منوّر ساختی: «شَهْرُ رَمَضَانَ الَّذِي أُنْزِلَ فِيهِ الْقُرْآنُ». تو نه یک ماه، که یک «مقام» هستی؛ مقامی که در آن، جانِ سرگشته‌ی ما، چون پروانه‌ای که طوافِ شمعِ توحید می‌کند، بال و پر می‌سوزاند تا به «فنا فی‌الله» رسد.
در مشربِ ما مسلمانانِ روزه‌دار، تو آن بقعه‌ی مبارکی هستی که رسول‌الله (ص) نویدش داد: «إِذَا دَخَلَ رَمَضَانُ فُتِحَتْ أَبْوَابُ الجَنَّةِ» (بخاری). تو می‌آیی و رایحه‌ی بهشت، مشامِ جانِ جانشینانِ صدیق، فاروق، ذی‌النورین، مرتضی و تمامِ صحابه و صحابیات را مست می‌کند.
رمضان، روزه‌ی زبان از کژی و دل از غلّ و غش است؛ آن‌گونه که سلفِ صالح، لرزان و گریان، شش ماه پیش از آمدنت، در قنوتِ نیاز، تمنای دیدارت را داشتند.

سحرگاهان؛ تجلی‌گاهِ خلوتِ لاهوتی

سحرِ رمضان، آن دمِ قدسی است که کائنات، در سکوتی لبریز از فریادِ «یا رب، یا رب، یا رب»، زانو زده‌اند. آنگاه که مؤذن با ندای «الصَّلَاةُ خَيْرٌ مِنَ النَّوْمِ» پرده از رخسارِ شب برمی‌کشد، گویی صورِ اسرافیل در کالبدِ خفتگان دمیده می‌شود.
در نگاهِ ما، سحری خوردن نه یک عادت، که «برکتی» ملموس است؛ چنان‌که فخرِ کائنات (ص) فرمود: «تَسَحَّرُوا فَإِنَّ فِي السَّحُورِ بَرَكَةً».
ای سحر! تو آن دقیقه‌ی غریب هستی که بنده، فارغ از هیاهوی خلق، بر سجاده‌ی استغفار، با معبودِ خویش خلوتِ «قابَ قوسین» می‌کند. قطراتِ وضو، گویی غبارِ عصیان را از چهره‌ی جان می‌شوید. در این لحظات، دعای مؤمن چون تیری از چله‌ی کمانِ اخلاص، مستقیم بر هدفِ اجابت می‌نشیند. ما سحر را به پاسِ سنتِ نبوی، با طعمِ خرمایی و زمزمه‌ی ذکری می‌آغازیم تا قوّتِ طاعت یابیم و در برابرِ ابلیس، زرهِ تقوا بپوشیم.

صیامِ روز؛ سماعِ جان در صحرایِ عطش

روزِ رمضان، تجلی‌گاهِ صبرِ جمیل است. آفتاب می‌تابد و عطش، جگر را می‌گدازد؛ اما این سوزش، سرد و گوارا بر ابراهیمِ دل نازل می‌شود. صائم، در میانه‌ی بازارِ دنیا، مسافری است که چشمانش را از غیرِ دوست بسته است.
رسول‌الله (ص) چه خوش فرمود که: «لَخُلُوفُ فَمِ الصَّائِمِ أَطْيَبُ عِنْدَ اللَّهِ مِنْ رِيحِ الْمِسْكِ»؛ بوی دهانِ روزه‌دار، در پیشگاهِ حق، از شمیمِ مشکِ خُتن خوش‌تر است.
در این ساعات، ما به یادِ مجاهدت‌های صحابه‌ی کبار در بدر و فتحِ مکه، گرسنگی را مدالِ افتخارِ بندگی می‌دانیم. هر تپشِ قلب، سبحانی است و هر نگاه، تلاوتِ آیه‌ای. روزِ ما نه در بطالت، که در خدمت به خلق و وحدتِ کلمه می‌گذرد؛ چرا که روزه، زنجیری است بر گردنِ نفسِ امّاره تا روح، سبک‌بال به ملکوت پر بکشد.

افطار؛ وصالِ شیرین پس از هجرانِ سرخ

آه از آن لحظه‌ی غایی! غروبِ آفتاب و طنینِ «الله اکبر» مغرب. افطار نه پایانِ گرسنگی، که لحظه‌ی وصال است؛ وصالی که پیامبر (ص) برایش دو شادی ذکر کرد: «لِلصَّائِمِ فَرْحَتَانِ: فَرْحَةٌ عِنْدَ فِطْرِهِ، وَفَرْحَةٌ عِنْدَ لِقَاءِ رَبِّهِ».
سفره‌ی افطارِ ما، سفره‌ی کرامت است؛ جایی که به تأسی از سنتِ مصطفوی، یتیمان و مسکینان صدرنشین‌اند. وقتی خرما با لبانِ خشکیده آشنا می‌شود، گویی چشمه‌ی سلسبیل در جان جاری می‌گردد. در این لحظه، دلِ هر مسلمِ متمسک به سنت، برای تمامِ امتِ اسلام می‌تپد؛ برای قدسِ شریف، برای مظلومانِ عالم و برای ثباتِ ایمان. افطار، جشنی است که در آن، خدا خستگیِ بنده را با باده‌ی قبول پاسخ می‌دهد.

تراویح؛ طوافِ روح بر گردِ کلام‌الله

شب که پرده می‌کشد، نوبت به «تراویح» می‌رسد؛ آن یادگارِ زرینِ فاروقِ اعظم (رض) و سنتِ مؤکده‌ی نبوی. در صفوفی فشرده، شانه به شانه‌ی برادران، چون بنایی استوار (کأنهم بنیانٌ مرصوص) می‌ایستیم. صدای قاری که در محراب می‌پیچد، گویی فرشتگان از سقفِ مسجد آویزان می‌شوند تا کلامِ وحی را بشنوند.
تراویح، سفرِ تکوینیِ ماست از فاتحه تا ناس. هر رکعت، پله‌ای است به سوی آسمان. در سجده‌های طولانی، پیشانی بر خاک می‌ساییم و گناهانِ یک‌ساله را در جویبارِ تلاوت می‌شوییم. اینجاست که وعده‌ی صادقِ نبوی محقق می‌شود: «مَنْ قَامَ رَمَضَانَ إِيمَانًا وَاحْتِسَابًا غُفِرَ لَهُ مَا تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِهِ». تراویح، رقصِ روحانیِ جمعیِ ما در سماعِ قرآن است.
تهجد؛ معراج در دلِ شب
اما عاشقانِ خلوت‌گزین را به تراویح بسنده نیست. آنگاه که خلق در خواب‌اند، بنده‌ی مخلص در ظلماتِ لیل، چون «عایشه» صدیقه‌وار، شاهدِ قیامِ طولانیِ محبوب است. تهجد، مقامِ محمودِ بندگی است: «وَمِنَ اللَّيْلِ فَتَهَجَّدْ بِهِ نَافِلَةً لَكَ».

312 views05:36