📖تلاوت جزء 1 قرآن کریم

🎧با صدای قاری: استاد عبدالغفور جوهرچی

#ختم_قرآن
#تلاوت_روزانه
#رمضان_1404

🌿🌿🌿🌿🌿
www.anvarweb.net
http://t.me/anvarweb

📣 اطلاعیه ...

🔵 محفل آنلاین جزء خوانی قرآن توسط حفاظ کلام الله مجید در ماه مبارک رمضان "مدرسه دینی انوارالعلوم خیرآباد_تایباد"

جزء 1

لایو آپارات هر روز در ماه مبارک رمضان ساعت 11:00 از آپارات انوارتی وی

کلیک کنید...👇🏼👇🏼

https://www.aparat.com/anvar_net/live پخش زنده

🕋 کانال انوار تی وی:
@AnvarTV

▫️ خلیفه غلامعلی تیموری «بسمل باخرزی» آسمانی شد

به گزارش انواروب، خلیفه غلامعلی تیموری معروف به «بسمل باخرزی» شاعر و عارف نام‌آشنای شرق خراسان، در نخستین روز ماه مبارک رمضان، دعوت حق را لبیک گفت و به ضیافت الهی شتافت.

آن مرحوم، از چهره‌های برجسته طریقت نقشبندیه به‌شمار می‌رفت.
مراسم اقامه نماز جنازه آن فقید سعید، امروز پنج‌شنبه ۳۰ بهمن ۱۴۰۴ ساعت ۱۴ در زادگاهش، روستای گندمشاد از توابع باخرز برگزار خواهد شد.

مدیریت و مدرسین مدرسه دینی انوارالعلوم خیرآباد وفات ایشان را به خانواده، بستگان، مریدان و دوست‌داران آن مرحوم تسلیت عرض نموده برای آن مغفور رفع درجات و برای بازماندگان اجر و صبر خواستارند.

اللَّهُمَّ اغْفِرْ لَهُ وَارْحَمْهُ وَعَافِهِ وَاعْفُ عَنْهُ وَأَكْرِمْ نُزُلَهُ وَوَسِّعْ مُدْخَلَهُ وَاغْسِلْهُ بِالْمَاءِ وَالثَّلْجِ وَالْبَرَدِ وَنَقِّهِ مِنَ الْخَطَايَا كَمَا نَقَّيْتَ الثَّوْبَ الْأَبْيَضَ مِنَ الدَّنَسِ.

🌿🌿🌿🌿🌿
www.anvarweb.net
http://t.me/anvarweb

#عکس_نوشته

💠 جدول زمان بندی ختم قرآن در ماه مبارک رمضان

🌿🌿🌿🌿🌿
www.anvarweb.net
http://t.me/anvarweb

✍🏻 دکتر یوسف قرضاوی رحمه‌الله:

✨ قرآن

▫️ما مسلمان‌ها – و فقط ما – تنها کسانی هستیم که کتاب آسمانی بی‌نظیری را داریم، کتابی که آخرین کلمات خدا برای هدایت بشر را در خود دارد و از هرگونه تغییر لفظی یا معنوی محافظت شده است. خدا خودش مسئول حفظ این کتاب است و این کار را به هیچ‌کس از مخلوقاتش نسپرده است:«ما این ذکر [قرآن] را نازل کردیم و خودمان آن را حفظ خواهیم کرد» [حجر: ۹].

▪️در دنیا کتابی وجود ندارد که هزاران یا ده‌ها هزار نفر آن را از بر کرده باشند، جز قرآن که خدا آن را برای حفظ و یادگیری آسان کرده است.

🔸پس جای تعجب نیست که ببینیم مردان و زنان زیادی آن را در دل خود جمع کرده و حفظ کرده‌اند، و بسیاری از کودکان مسلمان هم آن را حفظ می‌کنند و حتی یک حرف از آن را از دست نمی‌دهند، و همین‌طور بسیاری از غیرعرب‌ها هم هیچ کلمه‌ای از آن را از قلم نمی‌اندازند.

🔻نه تنها معنا و کلمات قرآن حفظ شده، بلکه نحوه خواندن آن، تلفظ حروف، کشش‌ها، طنین‌ها، ادغام‌ها و قواعدی که باید رعایت شوند نیز حفظ شده است. این همان چیزی است که به آن «علم تجوید قرآن» گفته می‌شود.

📌حتی رسم مصحف (کتاب قرآن) تا امروز همان‌طور باقی مانده که در زمان خلیفه عثمان بن عفان (رضی‌الله عنه) رسم و چاپ شده بود.


🌿🌿🌿🌿🌿
www.anvarweb.net
http://t.me/anvarweb

آزادی بیان یا عبور از حریم قرآن؟


✍️محمد عباسی فرمان آبادی


اظهار نظر اخیر یک ورزشکار درباره اعدام و قرآن، مرز نقد و بی احترامی به مقدسات را زیر سوال برده است.



در جهان پرآشوب امروز، یکی از خطرناک‌ترین انحراف‌ها، کشاندن مقدسات دینی به میدان بازی‌های سیاسی و هیجانات زودگذر است. قرآن، به‌عنوان کتاب آسمانی میلیونها انسان، نه ابزار فشار سیاسی است و نه کارت بازی برای تسویه‌حساب‌های شخصی یا جناحی. قرآن فراتر از دولت‌ها، افراد و منازعات روزمره ایستاده و جایگاه آن، جایگاه ایمان، هویت و معنویت است، جایگاهی فراتر از حکومت‌ها، افراد و نزاع‌های روزمره.

آزادی بیان، بی‌تردید یکی از ارزش‌های مهم دنیای معاصر است؛ اما هیچ جامعه‌ی عاقلی آزادی بیان را مساوی با توهین، تحقیر و جریحه‌دار کردن باورهای مقدس نمی‌داند. همان‌گونه که نفرت‌پراکنی، نژادپرستی و توهین به اقلیت‌ها در بسیاری از کشورها جرم محسوب می‌شود، اهانت به مقدسات دینی نیز نمی‌تواند زیر عنوان آزادی بیان توجیه شود. آزادی بیان یعنی نقد، پرسش و گفت‌وگو؛ نه تحریک احساسات و شکستن حرمت باورهای میلیون‌ها انسان.

در این میان، اظهارنظر اخیر یک ورزشکار که اعدام انسان را هم‌سنگ سوزاندن قرآن دانسته، قیاسی نادرست، احساسی و از نظر منطقی مخدوش است. اعدام—در هر کشوری—پدیده‌ای حقوقی و سیاسی است که می‌توان درباره‌ی آن بحث کرد، آن را نقد نمود یا حتی به‌طور کامل با آن مخالفت داشت. اما قرآن، موضوع قانون و سیاست نیست؛ موضوع ایمان است. مقایسه‌ی این دو، نادیده گرفتن تفاوت بنیادین میان «نظام حقوقی» و «باور اعتقادی» است و نتیجه‌ای جز تشدید شکاف‌های اجتماعی ندارد.

چنین مقایسه‌هایی نه کمکی به دفاع از حقوق بشر می‌کند و نه به اصلاح اجتماعی. برعکس، این رویکردها به تولید تنش، دوقطبی‌سازی و نفرت دامن می‌زند و گفت‌وگو را به تقابل تبدیل می‌کند. وقتی نقد سیاسی با بی‌احترامی به مقدسات گره می‌خورد، نه پیام عدالت شنیده می‌شود و نه مطالبه‌ی انسانی به نتیجه می‌رسد.

افرادی که تریبون گسترده دارند—خواه ورزشکار باشند، هنرمند یا فعال اجتماعی—مسئولیت بیشتری در قبال سخنان خود بر عهده دارند. بیان احساسات شخصی در فضای عمومی، زمانی که به باورهای دینی میلیون‌ها نفر گره می‌خورد، دیگر صرفاً یک نظر شخصی نیست؛ بلکه اثری اجتماعی دارد و می‌تواند آتش اختلاف را شعله‌ور کند. نقد قدرت، نقد حکومت و اعتراض مدنی، همگی مشروع و قابل دفاع‌اند؛ اما مقدسات مردم، میدان تسویه‌حساب سیاسی نیستند.

قرآن نه متعلق به حکومت‌هاست، نه ابزار ا‌ُپوزیسیون، نه سپر دفاعی قدرت و نه چماق اعتراض. قرآن برای مؤمنان، کلام خداست و برای دیگران، دست‌کم بخشی از هویت فرهنگی و تاریخی یک ملت. سوزاندن، تحقیر یا استفاده‌ی ابزاری از آن، نه شجاعت است و نه روشنگری؛ بلکه بی‌احترامی آشکار به باورهای دینی و همزیستی اجتماعی است.

می‌توان مخالف اعدام بود، می‌توان منتقد حکومت بود و می‌توان معترض بود؛ اما نمی‌توان با لگدمال‌کردن مقدسات، مدعی دفاع از انسانیت شد. اگر گفت‌وگو می‌خواهیم، باید مرزها را بشناسیم و اگر جامعه‌ای کم‌تنش‌تر می‌خواهیم، باید بپذیریم که قرآن—و هر مقدس دیگری—بازیچه‌ی سیاست نیست.

و در پایان از همه‌ی چهره‌های تأثیرگذار، فعالان سیاسی و کنشگران اجتماعی انتظار می‌رود که در بیان اعتراض و نقد، حرمت باورهای دینی را پاس بدارند و مقدسات را از میدان منازعات سیاسی دور نگه دارند. راه اصلاح از احترام می‌گذرد، نه از جریحه‌دار کردن ایمان میلیون‌ها انسان.

🌿🌿🌿🌿🌿
www.anvarweb.net
http://t.me/anvarweb

#تقویم | جمعه 1 اسفند 1404 {2 رمضان المبارک}

🔷انوار :
🌿🌿🌿🌿🌿
www.anvarweb.net
http://t.me/anvar_net

📣 اطلاعیه ...

🔵 محفل آنلاین جزء خوانی قرآن توسط حفاظ کلام الله مجید در ماه مبارک رمضان "مدرسه دینی انوارالعلوم خیرآباد_تایباد"

جزء 2

لایو آپارات هر روز در ماه مبارک رمضان ساعت 11:00 از آپارات انوارتی وی

کلیک کنید...👇🏼👇🏼

https://www.aparat.com/anvar_net/live پخش زنده

🕋 کانال انوار :
t.me/anvar_net

⬅️ برخی از مواردی که روزه را باطل نمی‌کند


🔷 تزریق آمپول و استفاده از سرم تقویتی در حالت روزه:
استفاده از آمپول و سرم در حالت روزه، روزه را باطل نمی‌کند. البته استفاده از آمپول‌ها و سرم‌های تقویتی و غذایی بدون عذر مکروه است. بنابراین، اگر کسی دچار ضعف و سستی نشد و هیچ نیازی به سرم و آمپول نداشت، بهتر است استفاده نکند. (📚 رد المحتار ۳۹۶/۲ _ أحسن الفتاوی ۴۳۲/۴ _ کتاب الفتاوی ۳/ ۳۹۰ _ ۳۸۹)

🔷 احتلام شدن:
احتلام شدن روزه را باطل نمی‌کند. (📚 الدر مع الرد /۳۶۶/۲ _ کتاب الفتاوی ۳۹۴/۳)

🔷 دیالیز کردن در حالت روزه:
دیالیز کردن در حالت روزه جایز است و روزه را باطل نمی‌کند. (📚 بدائع الصنائع ۹۳/۲ _ فتاوی قاسمیه ۴۹۰/۱۱)

🔷 شوخی و ملاعبت زوجین در حالت روزه و خروج مذی:
با بیرون شدن مذی ( مایعی که غالبا در حالت شوخی و ملاعبت زوجین خارج می‌شود) روزه باطل نمی‌شود.
البته اگر شوخی و ملاعبت با همسر منجر به انزال و بیرون شدن منی شود، روزه را باطل می‌کند و فقط قضای آن روز بر وی لازم می‌شود.
لازم به یادآوری است، بوسیدن و شوخی با همسر در حالت روزه برای کسی که احساس خطر می‌کند و بیم آن دارد که منجر به انزال منی و یا همبستری شود، جایز نیست و مکروه تحریمی می‌باشد. (📚 الدر مع الرد ۴۱۷/۲ _ أحسن الفتاوى ۴۵۱/۴)

🔷 استفاده از مسواک و خمیر دندان در حالت روزه:
استفاده از مسواک چوبی برای روزه‌دار، همانند غیر روزه‌دار سنت است و اشکالی ندارد.
اما استفاده از مسواک‌های صنعتی و خمیر دندان در حالت روزه مکروه است، و اگر هنگام مسواک زدن چیزی از خمیر دندان از حلق پایین رفت، روزه را باطل می‌کند و باید بعداً قضای آن را بجا آورد. (📚 الدر المختار ۴۱۹/۲ _ أحسن الفتاوى ۴۳۹/۴ _ فتاوی دارالعلوم دیوبند ۲۵۶/۶ _ کتاب الفتاوی ۳/ ۳۸۴ و ۳۸۷)

🔷 انزال منی با تفکر و تصورات ذهنی:
اگر کسی با تصور و تفکر ذهنی (بدون لمس و بوسیدن) انزال شد، روزه‌اش نمی‌شکند.
(📚 الفتاوی الهندیة ۲۰۴/۱ _ رحیمیه ۲۶۲/۷)

🔷 ریختن دارو در چشم و سرمه کشیدن در حالت روزه:
سرمه کشیدن چشم در حالت روزه و ریختن دارو در آن، روزه را باطل نمی‌کند، اگرچه مزه‌ی دارو در گلو احساس شود. (📚 أحسن الفتاوى ۴۳۹/۴ _ دارالعلوم زکریا ۲۷۹/۳ _ کتاب الفتاوی ۳۹۱/۳)

🔷 اهدای خون در حالت روزه:
اهدای خون روزه را باطل نمی‌کند، البته اگر باعث ضعیف شدن شخص شود مکروه است.
)📚 دارالعلوم زکریا ۲۸۸/۳ _ کتاب الفتاوی ۳۹۸/۳)

🔷 استفاده از ماسک اکسیژن:
الف) اگر در وقت استفاده از ماسک اکسیژن چیزی غیر از اکسیژن وارد حلق نشود، روزه باطل نمی‌شود. (📚 فتاوی عثمانی ۱۸۰/۲)

🔷 چکاندن قطره در گوش:
در صورتی که پرده‌ی گوش سالم باشد، چکاندن قطره در گوش اشکالی ندارد و روزه را باطل نمی‌کند.
ولی اگر پرده‌ی گوش پاره بود، در این صورت اگر قطره به حلق برسد روزه را باطل می‌کند.
(📚 دارالعلوم زکریا ۳/ ۲۷۹ _ ۲۷۵ _ ضابط المفطرات ص ۵۸ _ فتاوای دارالعلوم کراچی: ش فتوی: ۱۰/۵۱۱، تاریخ: ۱۴۲۲/۸/۲۴ هج.ق./ ش فتوی: ۲۳/۱۹۹۳، تاریخ: ۱۴۳۹/۱۱/۳ هج.ق. / ش فتوی: ۴۶/۱۵۰۸، تاریخ: ۱۴۳۴/۴/۲ هج.ق. / ش فتوی: ۸۰/۱۹۸۰، تاریخ: ۱۴۳۹/۸/۲۶ هج.ق.)



🌐 دارالإفتاء أنوارالعلوم خیرآباد _ تايباد🌐

جهت تماس و ارسال سؤالات با شماره‌های زیر ارتباط برقرار نمایید:
🔷 دارالإفتاء أنوارالعلوم خيرآباد:
05154663622
09150067768
09156264960

🔷انوار :
🌿🌿🌿🌿🌿
www.anvarweb.net
http://t.me/anvar_net

📖تلاوت جزء 2 قرآن کریم

🎧با صدای قاری: استاد عبدالغفور جوهرچی

#ختم_قرآن
#تلاوت_روزانه
#رمضان_1404
🌿🌿🌿🌿🌿
www.anvarweb.net
http://t.me/anvar_net

🔹جمعه؛ روز درود
🔸هدیه ای ویژه برای روز جمعه

🎙مولوی عبدالکریم علیبایی

دسته بندی: #مولوی_عبدالکریم_علیبایی

•┈┈••✾•🌿🌺🌿•✾••┈┈•
🕋 کانال انوار :
● 𝗝𝗢𝗜𝗡 :@anvar_net●

✨ مفتی عبدالحمید عرب: رمضان را آخرین فرصت زندگی بدانیم و بهترین بهره را از آن ببریم

مفتی عبدالحمید عرب در سخنرانی نماز جمعه خیرآباد، اول اسفند ماه ۱۴۰۴، با محوریت فضیلت ماه مبارک رمضان، اهمیت تقوا، اصلاح رابطه با خدا و خلق، و لزوم تبعیت از علما در مسائل شرعی به ایراد سخن پرداختند.

🔷 رمضان؛ فرصت نایاب و مهمانی خداوند

ایشان با اشاره به شوق اولیاء و بزرگان برای درک ماه رمضان، بیان کردند که مؤمنان آگاه از همان پایان رمضان گذشته، در آرزوی رسیدن دوباره به این ماه پربرکت هستند. رمضان ماه مهمانی خداست؛ هم خداوند میزبان بندگان است و هم رمضان میهمان خانه‌های ما. از این‌رو باید با آمادگی، آگاهی و ادب بندگی از این فرصت الهی استقبال کرد.

🔷 رمضان را آخرین رمضان خود بدانیم

مفتی عبدالحمید عرب تأکید کردند که اگر انسان رمضان را آخرین فرصت زندگی خود بداند، نگاه و رفتارش متفاوت خواهد شد. چه‌بسا افرادی که رمضان گذشته در کنار ما بودند اما امسال در میان ما نیستند. بنابراین باید این ماه را جدی گرفت و آن را به بهترین رمضان زندگی تبدیل کرد.

🔷 روزه؛ تمرین تقوا و تقویت اراده

ایشان فلسفه روزه را تمرینی برای تقویت اراده و ترک گناه دانستند و اظهار داشتند: وقتی انسان از حلال خدا در ساعات مشخص دست می‌کشد، به‌طریق اولی می‌تواند از حرام نیز دوری کند. اگر روزه تنها به ترک غذا و نوشیدنی محدود شود و ترک خطا و گناه را به‌دنبال نداشته باشد، به هدف اصلی خود نرسیده است.

🔷 اصلاح رابطه با خدا و خلق

مفتی عبدالحمید عرب خاطرنشان کردند که رمضان زمانی بهترین رمضان خواهد بود که علاوه بر اصلاح رابطه با خدا، رابطه انسان با مردم نیز اصلاح شود. روزه‌داری بدون رعایت حقوق مردم، ادای امانت، وفای به عهد و پرهیز از ظلم و دروغ، ناقص است. ایشان نسبت به گسترش بدقولی، چک‌های برگشتی و تضییع حقوق دیگران هشدار دادند و این امور را ناسازگار با روح ایمان دانستند.

🔷 نیت خالص؛ سرآغاز هر عمل

ایشان توصیه کردند که مؤمنان در آغاز هر روز و هر عمل، نیت خود را برای رضای خدا تجدید کنند و با خود بگویند: «این کار را برای رضای خدا و بهتر شدن خودم انجام می‌دهم.» به گفته ایشان، اصلاح نیت مقدمه اصلاح عمل است.

🔷 رجوع به علما در مسائل دینی

مفتی عبدالحمید عرب با اشاره به برخی شبهات پیرامون آغاز ماه رمضان، تأکید کردند که مسائل شرعی باید از مسیر تخصصی و از علما پیگیری شود. همان‌گونه که در امور پزشکی و فنی به متخصص مراجعه می‌شود، در مسائل دینی نیز باید به اهل علم رجوع کرد و از قضاوت‌های عجولانه و اظهارنظرهای غیرکارشناسی پرهیز نمود.

🔷 وحدت، ادب و پرهیز از قضاوت عجولانه

ایشان با بیان اینکه اختلاف در اعلام آغاز ماه بر مبنای مبانی فقهی و محاسبات شرعی صورت می‌گیرد، از مردم خواستند از دامن‌زدن به حاشیه‌ها و سوءظن نسبت به علما خودداری کنند و با حفظ حرمت و وحدت، از تصمیم مراجع دینی منطقه خود تبعیت نمایند.


🔷 جمع‌بندی؛ رمضان، مدرسه خودسازی

مفتی عبدالحمید عرب در پایان تأکید کردند که رمضان مدرسه‌ای برای خودسازی، تقویت بندگی، اصلاح اخلاق و بازسازی روابط اجتماعی است. اگر این ماه با نیت خالص، عمل صالح و تبعیت از رهنمودهای دینی سپری شود، می‌تواند سرآغاز تحولی عمیق در زندگی فردی و اجتماعی انسان باشد.

🌿🌿🌿🌿🌿
www.anvarweb.net
http://t.me/anvarweb

#فایل_صوتی سخنرانی مفتی عبدالحمید عرب در مراسم نماز جمعه خیرآباد-تایباد

🔺 تاریخ: 1 اسفند 1404

❇️ موضوع: فضیلت رمضان
🌿🌿🌿🌿🌿
www.anvarweb.net
http://t.me/anvarweb

#تقویم | شنبه 2 اسفند 1404 {3 رمضان المبارک}

🔷انوار :
🌿🌿🌿🌿🌿
www.anvarweb.net
http://t.me/anvar_net

🔸مرگ چنین خواجه نه کاریست خرد

✍ حسین سلیمان‌پور

بیش از یک دهه پیش (سال ١٣٩٠) برای اولین بار دیدمش. پیرمرد تماس گرفت و گفت: «می‌خواهم تغییراتی در دیوان اشعارم بیاورم.» گفتم: «در خدمتم.» آمد خیرآباد. نشستیم و تغییراتی در دیوانش آوردیم. نگاهی به اشعارش (که هنوز چاپ نشده بود) انداختم. چنان زیبا و جذاب بود که دلم نمی‌آمد صفحه کامپیوتر را ببندم.

این اولین دیدار من با خلیفه غلامعلی تیموری (بسمل باخرزی) بود ولی آخرینش نه، از آن روز به بعد بارها خدمتش رسیدم  و با او نشستم، گاهی تنها، گاهی با خانواده، گاهی با طلاب. گاهی هم با تماس تلفنی جویای احوال هم می‌شدیم. هر گاه حالش را می‌پرسیدم شاکر بود. خداوند در کلام خود گفته است که بندگان شکرگزارم کم‌اند. او به حق از همین گروه کم شکرگزاران بود.

گر شود صد زبان به هر موئي
همه باشند در ثنا گوئي

شكر يک نعمت تو نتوانند
جز به عجز و قصور درمانند

(دیوان بسمل باخرزی)

تلخ و شیرین روزگار را چشیده بود، اما جز شیرین بر زبان نمی‌آورد.

در مجلسش خسته نمی‌شد آدم، از بس خوش‌سخن بود. نمی‌گویم دروازۀ خانۀ گلی‌اش را بر کسی نمی‌بست، چرا که منزلش اصلا «در» نداشت که بر روی کسی ببنند؛ ته کوچه‌ای تنگ که وارد می‌شدی کاخ کوخ‌مانند شاعر داستان ما بود. همه مهمانش می‌شدند و از مجلسش فیض می‌برند. آغوش مهر ومحبتش بر همه باز بود. مریدان و هواخواهانش از همه جا به دیدارش می‌شتافتند و او محبت را با همه تقسیم می‌کرد.
درخت سایه‌وری بود که هر مسافر در سایه سارش می‌آرمید و از خنکای شاخ و برگ کلام و بیانش دل‌‌آسوده می‌شد. مصداق بارز: «هرکه در این سرا درآید، نانش دهید و از ایمانش مپرسید.»

چشمه‌ای زلال و گوارا بود که تشنگان از دور و نزدیک گرداگردش جمع می‌شدند و از آب گوارای کلامش سیراب می‌گشتند.
به قول سعدی شیرازی:

کس نبیند که تشنگانِ حجاز
به سرِ آبِ شور گرد آیند

هر کجا چشمه‌ای بوَد شیرین
مردم و مرغ و مور گرد آیند

شاعر شکرکلام داستان ما عارفی عاشق بود. اعتقاد و باور داشت آنچه به شهادت آیۀ «إِنَّا عَرَضْنَا الْأَمَانَةَ عَلَى السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَالْجِبَالِ فَأَبَيْنَ أَن يَحْمِلْنَهَا وَأَشْفَقْنَ مِنْهَا وَحَمَلَهَا الْإِنسَانُ» خدا نزد انسان به امانت نهاده است، «عشق» است. به همین دلیل عاشق‌ترین انسانی بود که دیدم. عشق به همه؛ به خدا، به انسان، به همه چیز و همه کس. دیوان اشعارش سرتا سر عشق است؛ از عشق می‌گوید و از عشق می‌سراید. قریب به هفتصد بار در دیوانش از عشق و مشتقاتش سخن گفته است. شاید زیباترینش غزل «چله عشق» است. لطافت را در سخنش ببینید:

عاشقم عاشق به عشق و عشق ايمان من است
مذهبم مهر و محبّت عهد و پيمان من است

كيشم عشق و مشرب عشق و مسلك و آئينم عشق
عاشق و عاشق‌پرستي صدق برهان من است

آبم عشق و خاكم عشق و بادم عشق و نار عشق
عاشقي معجون جسم و جوهر جان من است

خنده عشق و گريه عشق و ناله عشق و آه عشق
عشق شور و شيون و فرياد و افغان من است

مقصد و مقصودم عشق و مطلب و مطلوبم عشق
عاشق و عاشق وشي آغاز و پايان من است

در طريق عشق و پاي عشق و كوي عاشقي
رنج گنج و زخم مرهم درد و درمان من است

دعوي عشق و نشان تير عشق از شست عشق
شاهد خون گلويم زخم پنهان من است

در مناي عاشقي و قتل گاه عاشقان
شيوۀ عاشق كُشي اسرار جانان من است

پیش چشم منکرانِ عشق و سرّ عاشقی
عشق کفر و مهر فسق و حبّ عصیان من است

جرم من عشق و گناهم عشــق و دل دادن به عشق
عشق «بسمل» مايـه‌ي يك عمـر نقصـان مـن است

(دیوان بسمل باخرزی)

شاعر عارف، خلیفه غلامعلی تیموری در اولین روز ماه مبارک رمضان آسمانی شد. خیل جمعیت در آخرین ایستگاه عالم خاک، بدرقه‌اش کردند. در مراسم تشییعش سخنواران داد سخن راندند و در مناقبش گل گفتند و در سفتند.

عرفی می‌گوید:

چنان با نیک و بد عرفی، به سر بر کز پس مردن
مسلمانت به زمزم شوید و هندو بسوزاند

بسمل باخرزی را دیروز مسلمانان نه با آب زمزم که با آب دیده شستند و حتم دارم اگر هندوان بر جنازه‌اش دست می‌یافتند به بهترین شکل می‌سوزاندند.
 
 
گفت کسی خواجه سنایی بمرد
مرگ چنین خواجه نه کاریست خرد

کاه نبود او که به بادی پرید
آب نبود او که به سرما فسرد

گنج زری بود در این خاکدان
کو دو جهان را بجوی می‌شمرد

قالب خاکی سوی خاکی فکند
جان خرد سوی سماوات برد

(غزلیات مولانا)

🌿🌿🌿🌿🌿
www.anvarweb.net
http://t.me/anvar_net

📖تلاوت جزء 3 قرآن کریم

🎧با صدای قاری: استاد عبدالغفور جوهرچی

#ختم_قرآن
#تلاوت_روزانه
#رمضان_1404
🌿🌿🌿🌿🌿
www.anvarweb.net
@anvar_net

🔹مولانا
🔸آمد رمضان و عید با ماست

🎙مولوی حسین سلیمانپور

دسته بندی: #مولوی_حسین_سلیمانپور

•┈┈••✾•🌿🌺🌿•✾••┈┈•

● 𝗝𝗢𝗜𝗡 : @AnvarTV●

#تقویم | یکشنبه 3 اسفند 1404 {4 رمضان المبارک}

🔷انوار :
🌿🌿🌿🌿🌿
www.anvarweb.net
@anvar_net

🌙 رمضانِ مبارک، معراجِ روح در ضیافت‌خانه‌ی قدس

✍ عبدالله ناروئی، دانش‌آموخته‌ی حوزه و دانشگاه

طلیعه‌ی نور؛ ورود به حرمِ امنِ الهی

ای رمضان! ای نهمین اخترِ منظومه‌ی زمان، که چون جبرئیل بر مریمِ جانِ مؤمنان فرود آمده‌ای! تو آن میهمانِ عرشی هستی که جریده‌ی هستی را به نورِ قرآن منوّر ساختی: «شَهْرُ رَمَضَانَ الَّذِي أُنْزِلَ فِيهِ الْقُرْآنُ». تو نه یک ماه، که یک «مقام» هستی؛ مقامی که در آن، جانِ سرگشته‌ی ما، چون پروانه‌ای که طوافِ شمعِ توحید می‌کند، بال و پر می‌سوزاند تا به «فنا فی‌الله» رسد.
در مشربِ ما مسلمانانِ روزه‌دار، تو آن بقعه‌ی مبارکی هستی که رسول‌الله (ص) نویدش داد: «إِذَا دَخَلَ رَمَضَانُ فُتِحَتْ أَبْوَابُ الجَنَّةِ» (بخاری). تو می‌آیی و رایحه‌ی بهشت، مشامِ جانِ جانشینانِ صدیق، فاروق، ذی‌النورین، مرتضی و تمامِ صحابه و صحابیات را مست می‌کند.
رمضان، روزه‌ی زبان از کژی و دل از غلّ و غش است؛ آن‌گونه که سلفِ صالح، لرزان و گریان، شش ماه پیش از آمدنت، در قنوتِ نیاز، تمنای دیدارت را داشتند.

سحرگاهان؛ تجلی‌گاهِ خلوتِ لاهوتی

سحرِ رمضان، آن دمِ قدسی است که کائنات، در سکوتی لبریز از فریادِ «یا رب، یا رب، یا رب»، زانو زده‌اند. آنگاه که مؤذن با ندای «الصَّلَاةُ خَيْرٌ مِنَ النَّوْمِ» پرده از رخسارِ شب برمی‌کشد، گویی صورِ اسرافیل در کالبدِ خفتگان دمیده می‌شود.
در نگاهِ ما، سحری خوردن نه یک عادت، که «برکتی» ملموس است؛ چنان‌که فخرِ کائنات (ص) فرمود: «تَسَحَّرُوا فَإِنَّ فِي السَّحُورِ بَرَكَةً».
ای سحر! تو آن دقیقه‌ی غریب هستی که بنده، فارغ از هیاهوی خلق، بر سجاده‌ی استغفار، با معبودِ خویش خلوتِ «قابَ قوسین» می‌کند. قطراتِ وضو، گویی غبارِ عصیان را از چهره‌ی جان می‌شوید. در این لحظات، دعای مؤمن چون تیری از چله‌ی کمانِ اخلاص، مستقیم بر هدفِ اجابت می‌نشیند. ما سحر را به پاسِ سنتِ نبوی، با طعمِ خرمایی و زمزمه‌ی ذکری می‌آغازیم تا قوّتِ طاعت یابیم و در برابرِ ابلیس، زرهِ تقوا بپوشیم.

صیامِ روز؛ سماعِ جان در صحرایِ عطش

روزِ رمضان، تجلی‌گاهِ صبرِ جمیل است. آفتاب می‌تابد و عطش، جگر را می‌گدازد؛ اما این سوزش، سرد و گوارا بر ابراهیمِ دل نازل می‌شود. صائم، در میانه‌ی بازارِ دنیا، مسافری است که چشمانش را از غیرِ دوست بسته است.
رسول‌الله (ص) چه خوش فرمود که: «لَخُلُوفُ فَمِ الصَّائِمِ أَطْيَبُ عِنْدَ اللَّهِ مِنْ رِيحِ الْمِسْكِ»؛ بوی دهانِ روزه‌دار، در پیشگاهِ حق، از شمیمِ مشکِ خُتن خوش‌تر است.
در این ساعات، ما به یادِ مجاهدت‌های صحابه‌ی کبار در بدر و فتحِ مکه، گرسنگی را مدالِ افتخارِ بندگی می‌دانیم. هر تپشِ قلب، سبحانی است و هر نگاه، تلاوتِ آیه‌ای. روزِ ما نه در بطالت، که در خدمت به خلق و وحدتِ کلمه می‌گذرد؛ چرا که روزه، زنجیری است بر گردنِ نفسِ امّاره تا روح، سبک‌بال به ملکوت پر بکشد.

افطار؛ وصالِ شیرین پس از هجرانِ سرخ

آه از آن لحظه‌ی غایی! غروبِ آفتاب و طنینِ «الله اکبر» مغرب. افطار نه پایانِ گرسنگی، که لحظه‌ی وصال است؛ وصالی که پیامبر (ص) برایش دو شادی ذکر کرد: «لِلصَّائِمِ فَرْحَتَانِ: فَرْحَةٌ عِنْدَ فِطْرِهِ، وَفَرْحَةٌ عِنْدَ لِقَاءِ رَبِّهِ».
سفره‌ی افطارِ ما، سفره‌ی کرامت است؛ جایی که به تأسی از سنتِ مصطفوی، یتیمان و مسکینان صدرنشین‌اند. وقتی خرما با لبانِ خشکیده آشنا می‌شود، گویی چشمه‌ی سلسبیل در جان جاری می‌گردد. در این لحظه، دلِ هر مسلمِ متمسک به سنت، برای تمامِ امتِ اسلام می‌تپد؛ برای قدسِ شریف، برای مظلومانِ عالم و برای ثباتِ ایمان. افطار، جشنی است که در آن، خدا خستگیِ بنده را با باده‌ی قبول پاسخ می‌دهد.

تراویح؛ طوافِ روح بر گردِ کلام‌الله

شب که پرده می‌کشد، نوبت به «تراویح» می‌رسد؛ آن یادگارِ زرینِ فاروقِ اعظم (رض) و سنتِ مؤکده‌ی نبوی. در صفوفی فشرده، شانه به شانه‌ی برادران، چون بنایی استوار (کأنهم بنیانٌ مرصوص) می‌ایستیم. صدای قاری که در محراب می‌پیچد، گویی فرشتگان از سقفِ مسجد آویزان می‌شوند تا کلامِ وحی را بشنوند.
تراویح، سفرِ تکوینیِ ماست از فاتحه تا ناس. هر رکعت، پله‌ای است به سوی آسمان. در سجده‌های طولانی، پیشانی بر خاک می‌ساییم و گناهانِ یک‌ساله را در جویبارِ تلاوت می‌شوییم. اینجاست که وعده‌ی صادقِ نبوی محقق می‌شود: «مَنْ قَامَ رَمَضَانَ إِيمَانًا وَاحْتِسَابًا غُفِرَ لَهُ مَا تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِهِ». تراویح، رقصِ روحانیِ جمعیِ ما در سماعِ قرآن است.
تهجد؛ معراج در دلِ شب
اما عاشقانِ خلوت‌گزین را به تراویح بسنده نیست. آنگاه که خلق در خواب‌اند، بنده‌ی مخلص در ظلماتِ لیل، چون «عایشه» صدیقه‌وار، شاهدِ قیامِ طولانیِ محبوب است. تهجد، مقامِ محمودِ بندگی است: «وَمِنَ اللَّيْلِ فَتَهَجَّدْ بِهِ نَافِلَةً لَكَ».

در این ساعت، عرشِ رحمان به زمین نزدیک می‌شود. اشک‌ها بر سجاده می‌چکد و بوی بهشت در فضا می‌پیچد. در تهجد است که دل صیقل می‌خورد و برای درکِ «لیلة‌القدر» آماده می‌شود؛ شبی که از هزار ماه برتر است و مقدراتِ امت در آن رقم می‌خورد. ما در این خلوت، برای عزتِ اسلام و بیداریِ خفتگان دعا می‌کنیم.

سخن پایانی: رمضان، میراثِ ماندگارِ ایمان

رمضانِ ما، مکتبِ فقر و غنا و مدرسه‌ی عشق و تقواست. ما اهلِ سنت، این ماه را نه به عادت، که به عبادت می‌گذرانیم تا در انتهای مسیر، به عیدِ فطر برسیم؛ عیدی که پاداشِ یک ماهِ تمام سوختن و ساختن در کوره‌ی ولایتِ الهی است.
خدایا! ربّا! معبودا! یا أکرمَ الأکرمین! یا مَن بیده المُلك! یا ودود! یا ذاالعرشِ المجید! ما را از این سفره‌ی لایزال، بی‌نصیب مگردان و روزه‌ی ما را صبغه‌ی الهی ببخش.
آمین، ثم آمین.

🌿🌿🌿🌿🌿
www.anvarweb.net
@anvar_net