تویی آغاز و پایانِ وجودم
تویی تنها دلیلِ تار و پودم
به روزِ سخت، چون کوهی به یاری
به روزِ خوش، تو خورشیدِ بهاری
اگر در سیلِ غم، در حالِ غرقم
تو آن دریایی و من در تو فرقم
چو ساحل، شانه‌ات امن است و آرام
که اشکم را کنی با مِهر، اتمام
تویی هم‌صحبتی، نایاب و گرامی
به هر دردی تو هستی، التیامی
اگر غرقِ خطاهایِ سیاهم
تو تنها روشنیِ این نگاهم
مرا با هر چه بد هستم، گزیدی
به جانِ خسته‌ام، عشق آفریدی
تو هستی زندگانی، در نفس‌هام
تویی تعبیرِ زیبایِ هوس‌هام
اگر روزی بیاید وقتِ رفتن
به پایان آید این رویایِ مَدن
به جز نامِ تو در جانم نباشد
به جز یادِ تو در کارم نباشد
تو بودی علتِ بودن، همین بس
تو هستی علتِ رفتن، همین بس
به قربانِ تو و آن قلبِ پاکت
به فدایِ تو و آن تابِ نگاهت
در این دنیا تویی آن تک‌ستاره
که بر زخمِ دلم باشی هماره

به https://t.me/Phosphophyll1te عزیز

چو دریا آرامی و غرقِ سکوتی
چو آتش گرم و در جانم فُروتی
به قلبت حسِ نابی از امید است
همان عشقی که در گل‌های رز است
تو خورشیدی که در شب می‌درخشی
به هر سویی که باشی، مِهر بخشی
پر از شوری، پُر از امید و پرواز
تویی پایانِ هر تنهایی و راز

به https://t.me/rosieincabin7 عزیز

شکستی غصه را، ای کوه سنگی
نباختی در نبردِ این زرنگی
اگرچه سخت و پر رنج است دنیا
تو ایستادی، قوی، با قلبِ شیدا
دلت دریایِ مهر است و صبوری
ز پا هرگز نیفتادی تو، دوری
چو خورشیدی میانِ تیرگی‌ها
شدی امیدبخشِ زندگی‌ها

به https://t.me/+raynbtJ2nw81MGU0 عزیز

چو بارون، با همه رنجی که دیدی
هنوز از عشق، از مهری، امیدی
اگر هم خواستی از محبت بگریزی
دلِ تو زیباست، باز هم نورِ سپیدی
تو از سختی گذشتی، خم نشستی
چون بارون مایی، به جانِ جمع هستی
نه فقط مهربان، که خودِ نوری
چراغِ خسته‌گانِ این عبوری

به https://t.me/+jwu9Asbrta9lZjY0 عزیزم

ای ستاره، که به شب جانِ روشنی دادی
به تمامِ کهکشان، عشق و تپشی دادی
تو گمان می‌بری از جنسِ سیاهی
نشناسی که خود را، این همه نوری دادی
این درخشش که جهان را به تماشا برده
از تو نیست؟ پس از کیست گر تو ندادی
تو همان آینه‌ی مهرِ خورشیدِ نهانی
که به هر سو، فقط از او خبری دادی

به https://t.me/starzeero عزیز

افسانه ها میگویند پس از مرگش پروانه ها شهر را پرکردند، به اینطرف و انطرف میرفتند و به شهر رنگ و رو میدادند
او فرد مهربانی بود و پس از مرگش شهری که ازارش داده بود را، همچنان زیبا نگه داشت
گویا هنوز هم باور نکرده بود که انسان ها همه مسافر غم هستند و به سوی نور میرفت، حتی اگر میفهمید پایانی بسته در انتظار است.

https://t.me/oshxuc

افسانه ها میگویند که پس از مرگش چیزهای کوچیکی که به چشم هیچکس نمی امد، توجه گرفتند، زیبا شدند و به چشم امدند
گویا روح خود را برایشان فدا کرده بود؛ چون درک میکرد، کوچک بودن را، تنها بودن و به چشم نیامدن را.

https://t.me/thevoidinmychest

افسانه ها میگویند پس از مرگش انسان ها نمیتوانستند درست بخوابند، گویا وارد ذهنشان شده و فکرهایشان شده بود.
شب که می امد، مردم انقدر به زمین و زمان می اندیشیدند که نمیدانستند زمان چگونه میگذرد.
گویا ادم ها برای فکرکردن سرزنشش کرده بودند و او تمام روحش را وقف این کرد تا همان ادم ها، زندگی را شبیه به او تجربه کنند.

https://t.me/raelsplace