در پیچ و تابِ تصمیم، درمانده‌ای دوباره
دلداده‌یِ کمالی، با شورِ بی‌شماره
با مردمِ زمانه، مهری به لب نداری
امابه جانِ خویشت، هستی به قهروچاره
در گلبرگِ نگاهت، رازی نهفته پیداست
چون نرگسِ بیچاره، در خویش پاره پاره
کاری که می‌پذیری، باید تمام گردد
تا آخرش نمانی، تو درآن راه، آواره
هرچند عیب‌جویی، با خود نامهربانی
اما دلی تو داری، از مهرِ بی‌کراره
با خود کمی مدارا، ای مهربانِ رنجور
با خود مجنگ این‌قدر، ای جانِ پُر شراره

به https://t.me/mondlersdaughter عزیز
اینقدر به خودت سخت نگیر تو فوقالعاده ای، ممکنه بقیه تورو ی ادم ایراد گیر ببینن ولی تو فقط توی خاطرات گذشته غرقی، همون خاطراتی که توش شاد بودی
همون خاطراتی که ی ایران شاد بودن
حتی اگه واقعا هم خاطرات تو نباشن

به https://t.me/htmelina عزیز

به https://t.me/minttie88 عزیز

او شمع جمع ما و چراغِ شب همه است
در فکرِ حالِ مردم و غرقِ تب همه است
قلبش برای شادیِ عالم، وسیع گشت
همواره پای خستگی و رُطَبِ همه است
گل‌های عاطفه ز نگاهش شکوفه کرد
او در تمام غصه‌ها، مذهب همه است
اما دریغ، در خَم این‌گونه مهربان!
زخویش غافل، پی منصبِ همه است
گهی که نوبت خودش شد، به لرزه رفت
گویا در هراس شب و کوکبِ همه است
هرگز ندید خوبی خود را در این میان
در آرزویِ آن که شود جلبِ همه است
ای کاش می‌شنید که این مهربان محض
هم عزیزِِ جانِ ما، هم عزیز خویش است

به https://t.me/gililililililililiilili عزیز

خرد داشت و درک ،عشقش عمیق بود
چون مهربان بود، نابود شد، غمی شفیق
افسونِ مهر، او را به خویش برد
خود را ندید، از جهان دل کند، پر کشید
منطق به پایش بود، اما فدا نمود
عشقش ز جان گذشت، شد پرپر، کبود.
شمعی که آب شد، به پای آرزویِ غیر
پایانِ او سکوت، دریغ از دلِ دلیر

به https://t.me/zekoveuu عزیز

تویی، نبضِ غروبِ سرد و خاموش
هزاران آرزو، در سر فراموش
دلت دریایِ رویا و تماشا
ولی پایت، اسیرِ بندِ دنیا
نگاهت گرم، اما جانت افسرد
تمامِ قصه‌ات را، غصه بُرد
تو را در اوجِ سرخی می‌شناسم
غریقِ حسرتی، در التهاسم

به https://t.me/lonstraw عزیز

خودت نیستی، که این‌گونه غریبی
به چشمِ خویش، بی‌رنگ و فریبی
نمی‌بینی که در جانِ جهانی؟
که در قلبِ کسان، آرامِ جانی؟
تو در بند نخواستن ها اسیری
نه می‌دانی چقدر پرمهر و شیری!
اگر باشی همان‌که هست و بودی
جهان می‌شد به عشقت، در سرودی

به https://t.me/thevoidinmychest عزیز