قصه ی پری مهتاب
می‌گفتند مهتاب،
پری کوچکی دارد
که شب‌ها روی پنجره‌ها می‌نشیند.
هیچ‌وقت ندیدمش؛
اما هر شب که غم به خانه می امد،
نور ماه کمی بیشتر می‌شد.
شاید پری،
همان امید کوچکی بود
که شادی را از پنجره وارد میکرد

https://t.me/Ilove0you143

قصه ی انتهای شب
در قعر مهتاب،
زمانی که همه‌چیز ساکت می‌شود،
صدای قلبم را می‌شنوم؛
آرام و خسته اما هنوز هم تپنده.
شاید شب برای همین تمام می‌شود؛
تا یادمان بیندازد
تاریکی روزی فرار خواهد کرد.

https://t.me/thevoidinmychest

قصه ی بهشت تاریک
بهشتم را با دست‌های خودم ساختم؛
پر از گل، پر از نور، پر از آرامش.
اما شب که شد، فهمیدم
بهشت هم می‌تواند تاریک باشد؛
اگر در درون قلبت، جهنم را تمنا کنی.

https://t.me/tellmewu

قصه ی اقیانوس خشم
خشمم را سال‌ها قورت دادم؛
آن‌قدر که درونم اقیانوسی شد.
هیچ‌کس نفهمید چرا دیگر گریه نمی‌کنم.
تا روزی که یک نفر،
فقط یک قطره دیگر به آن اضافه کرد.
و من، برای اولین‌بار،
به‌جای غرق شدن،
موج شدم.

https://t.me/Vodkyxa

قصه ی لبخند باران
باران می‌بارید و من لبخند می‌زدم؛
نه از شادی،
از اینکه بالاخره آسمان هم بلد بود
چیزی را که نمی‌تواند بگوید، ببارد.

https://t.me/Erixcly_ra

قصه ی مرگِ زندگی
زندگی نمرد؛
فقط یک روز
آن‌قدر خسته شد
که دیگر برای زنده ماندن
تلاش نکرد.
و من ماندم
و شهری که هنوز نفس می‌کشید،
بی‌آنکه بداند
مدت هاست نوای زندگی را نمیشنود.

https://t.me/DeathinFog

قصه ی آوازِ باغ
باغ هنوز آواز می‌خواند؛
پرنده‌ها، برگ‌ها، حتی باد.
فقط من دیگر
صدای هیچ‌کدام را نمی‌شنیدم.
گویا این قلب، طوری شکسته بود
که حتی اوای باغ نیز نتوانست
صدایش را بپوشاند.

https://t.me/Melreivel

قصه ی نور زمستان
زمستان که امد،
خورشید هنوز هم نورش را،
به شیشه میتاباند.
اما گویا بعضی نور ها،
به اتاق من نمیرسیدند.

https://t.me/Lemonandyomato

قصه ی نسیمِ خشم
نسیم می‌وزید،
آرام و بی‌گناه؛
اما خشمِ من
پشت هر برگ پنهان بود.
کاش می‌شد خشم را هم
مثل برگ‌ها
به دست باد سپرد.

https://t.me/oneandonlysherie

چون گفتی نستا رو دوست داری و خودتم وایب نستا میدادی، نسیم خشم به هردوتون میومد

قصه ی فراتر از احساس
احساسات امدند،
اما هربار
و در هر زندگی
مرا تنها گذاشتند.
تنها تفاوت این بود که
من خود،
زاده ی احساس و ارزو بودم.

https://t.me/starksdiary31

قصه ی شعرِ زندگی
زندگی
شعری‌ست که هنوز تمام نشده؛
حتی اگر بعضی بیت‌هایش
پر از گریه باشند.
شاید فردا،
در میان همین واژه‌های خیس،
سطر تازه‌ای از امید
منتظرِ ما باشد.

https://t.me/jdkms11