⚠️لوح سنگى فوق يك جعل تقليدي بسيار ضعيف بوده كه به تقليد از لوح بابلي شَمَش(لوح خداي آفتاب) جعل شده است كه نمونه اصلي را در زير مشاهده ميكنيد🔍
🏺 @archteam2016
🏺 @archteam2016
🎗🔍تنگه باستانی سروک در 12 کیلومتری ضلع شمال شرقی شهر لیکک- مرکز شهرستان بهمئی -استان كهگيلويه و بويراحمد واقع شده است .
تنگ سروک در فارس نامه ناصری به گردنه سروهای کوچک معنا شده است و وجه تسمیه این تنگه باستانی به درختچه های سروی بر می گردد که در جای جای این تنگه باستانی قد علم کرده اند و چشم انداز منحصر به فردی را به این طبیعت سرسبز و معتدل می دهند.
تنگه سروک(سولک) را بیشتر به آثار تاریخی و باستانی می شناسند به گونه ای که صاحب نظران تاریخ این سرزمین به این منطقه بهشت باستان شناسان می گویند چرا که در این تنگه باستانی آثار تاریخی نگار کنده های دوره اشکانی (پادشاهی الیمایی ها) و چند مورد استودان ،جاده سنگ فرش و دیگر آثار تاریخی - اسلامی به چشم می خورد که 5 کتیبه سنگی معروف به نقش رستم از مهم ترین آثار به جای مانده از حکومت الیمایی ها در این منطقه است.
در تنگ سولک 13 نقش برجسته و کتیبه بر روی 5 قطعه سنگ جداگانه حجاری شده که همگی مربوط به دوره الیمائی- اشکانی می باشند.
راه سنگفرش اسب رو، چشمه گُوَردَک، سروهای زربین و چینه شناسی آن جلوه ی ویژه ای به نمایش گذاشته است.
نقوش برجسته ی تنگ سروک(سولک) صحنه های گوناگونی از آیین های باشکوه باستانی، نمادهای دینی، رزم های سواره نظام و پیاده نظام ،تاجگذاری و تاجستانی وگرفتن حلقه قدرت در حضور خدایان، شکار شاهی، تشریفات ،خوش آمدگویی و دیگر جلوه های زندگی اشرافی را در دل کوهستان به ودیعه گذاشته تا نمایشگر روشنی از روزگاران گذشته برای نسل جدید باشد که می تواند گردشگران را ساعتها مجذوب خود نماید. و پیش آهنگ باستانشناسی استان گردد.
برخی محققین این محل را محراب خدایان کهن و عبادتگاه شکوهمند اقوام الیمایی می دانند.
🏺 @archteam2016
تنگ سروک در فارس نامه ناصری به گردنه سروهای کوچک معنا شده است و وجه تسمیه این تنگه باستانی به درختچه های سروی بر می گردد که در جای جای این تنگه باستانی قد علم کرده اند و چشم انداز منحصر به فردی را به این طبیعت سرسبز و معتدل می دهند.
تنگه سروک(سولک) را بیشتر به آثار تاریخی و باستانی می شناسند به گونه ای که صاحب نظران تاریخ این سرزمین به این منطقه بهشت باستان شناسان می گویند چرا که در این تنگه باستانی آثار تاریخی نگار کنده های دوره اشکانی (پادشاهی الیمایی ها) و چند مورد استودان ،جاده سنگ فرش و دیگر آثار تاریخی - اسلامی به چشم می خورد که 5 کتیبه سنگی معروف به نقش رستم از مهم ترین آثار به جای مانده از حکومت الیمایی ها در این منطقه است.
در تنگ سولک 13 نقش برجسته و کتیبه بر روی 5 قطعه سنگ جداگانه حجاری شده که همگی مربوط به دوره الیمائی- اشکانی می باشند.
راه سنگفرش اسب رو، چشمه گُوَردَک، سروهای زربین و چینه شناسی آن جلوه ی ویژه ای به نمایش گذاشته است.
نقوش برجسته ی تنگ سروک(سولک) صحنه های گوناگونی از آیین های باشکوه باستانی، نمادهای دینی، رزم های سواره نظام و پیاده نظام ،تاجگذاری و تاجستانی وگرفتن حلقه قدرت در حضور خدایان، شکار شاهی، تشریفات ،خوش آمدگویی و دیگر جلوه های زندگی اشرافی را در دل کوهستان به ودیعه گذاشته تا نمایشگر روشنی از روزگاران گذشته برای نسل جدید باشد که می تواند گردشگران را ساعتها مجذوب خود نماید. و پیش آهنگ باستانشناسی استان گردد.
برخی محققین این محل را محراب خدایان کهن و عبادتگاه شکوهمند اقوام الیمایی می دانند.
🏺 @archteam2016
🏵ويژگى ها:
روی سکه : تصویر نیمرخ مهرداد یکم، شاه اشکانی
پشت سکه : تصویر یک فیل دیده می شود و اطراف آن به یونانی [ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΡΣΑΚΟΥ] نوشته شده است، که به معنی "شاه بزرگ ارشک" میباشد
سال ضرب : در حدود سال 171 تا 138 پیش از میلاد
جنس سکه : برنز
وزن استاندارد : 7.5 گرم
قطر : 22 میلیمتر
🏺 @archteam2016
روی سکه : تصویر نیمرخ مهرداد یکم، شاه اشکانی
پشت سکه : تصویر یک فیل دیده می شود و اطراف آن به یونانی [ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΡΣΑΚΟΥ] نوشته شده است، که به معنی "شاه بزرگ ارشک" میباشد
سال ضرب : در حدود سال 171 تا 138 پیش از میلاد
جنس سکه : برنز
وزن استاندارد : 7.5 گرم
قطر : 22 میلیمتر
🏺 @archteam2016
🎗⛏سومین فصل کاوش در محوطه باستانی کهنک سربیشه به کشف سازههای معماری، بخشهایی از برج و باروی قلعه کهنک، مهرههای سنگی و لعابی، اشیاء مفرغی، ظروف سفالی مربوط به قرون ششم و هفتم هجری، سرپیکان ، نیزه و... منجر شد .
خبرگزاری میراث فرهنگی – میراث فرهنگی - محمد فرجامی سرپرست هیأت سومین فصل کاوش در محوطه باستانی کهنک سربیشه - خراسان جنوبی با بیان این مطلب گفت: فصل سوم از کاوش در این محوطه با هدف آموزش شیوههای کاوش باستانشناسانه به دانشجویان گروه باستانشناسی دانشگاه بیرجند به انجام رسید.
او با اشاره به اینکه این پروژه یک کاوش کارآموزی دانشجویان باستانشناسی دانشگاه بیرجند است گفت: در این فصل دانشجویان ورودی سال 91 دانشگاه بیرجند در یک ترانشه 8×10 متر کاوش آموزشی را در بخش مرکزی محوطه و محل معروف به قلعه کهنک به پایان رساندند.
وی افزود: در کاوشهای صورت گرفته در این ترانشه سازههای معماری مربوط به قرون سوم و چهارم هجری و دوران میانه اسلامی و قطعات سفال مربوط به این دوران به دست آمده است.
این باستان شناس اظهار داشت: همچنین بخشهایی از برج و باروی قلعه کهنک و فضاهای جانبی آن در این کاوش به دست آمده است.
او تصریح کرد: حدس گروه باستان شناسی بر این است که دیواری با عرض 20 سانتی متر در داخل این فضاها شامل برج شمال غربی قلعه کهنک که سازه اصلی آن با چینه و به شکل بیضی شکل ساخته شده اضافه شده است.
وی گفت: علاوه بر برج و ورودی در سمت جنوب شرقی، بخشی از حیاط مرکزی قلعه و فضاهای پیرامونی آن به دست آمده است که ورودی غالب این فضاها مشخص نیست.
به گفته فرجامی، مصالح غالب این سازههای معماری که مربوط به دورههای سلجوقی تا ایلخانی را شامل میشوند عبارتند از، چینه، لاشه سنگ، خشت، ملات گل و گچ .
او گفت: در این فصل از کاوش دو قطعه سفال مربوط به دوره سامانی، اشیاء مختلفی از قبیل مهرههای سنگی و لعابی، اشیاء مفرغی، الوارهای مربوط به سقف فضاهای معماری، چند ظرف سفالی مربوط به قرون ششم و هفتم هجری، سرپیکان، نیزه و... کشف شد .
وی با اشاره به شناسایی دو دوره اصلی سکونت در این محدوده در این فصل از کاوش ها تصریح کرد: دوره اول سازههای معماری مربوط به سکونت فصلی که لایه ابتدائی و سطحی ترانشه را در برگرفته بود و دوره دوم سازههای معماری که مربوط به قرون پنجم تا هفتم هجری هستند.
به گفته فرجامی، عمده سازههای معماری دوره اول سکونت را سازههای مربوط به اجاق و سازههای سنگی مربوط به پی چینی خانههای عشایری تشکیل می داد.
این باستان شناس همچنین گفت: در بررسیهای سطحی صورت گرفته در محوطه آثار سازههای معماری مربوط به قرون میانی اسلامی خرابههای یک آسیاب مربوط به دوره قاجار، قبرستان و نشانههای وجود دو کوره آجرپزی در محدوده قابل مشاهده است .
🏺 @archteam2016
خبرگزاری میراث فرهنگی – میراث فرهنگی - محمد فرجامی سرپرست هیأت سومین فصل کاوش در محوطه باستانی کهنک سربیشه - خراسان جنوبی با بیان این مطلب گفت: فصل سوم از کاوش در این محوطه با هدف آموزش شیوههای کاوش باستانشناسانه به دانشجویان گروه باستانشناسی دانشگاه بیرجند به انجام رسید.
او با اشاره به اینکه این پروژه یک کاوش کارآموزی دانشجویان باستانشناسی دانشگاه بیرجند است گفت: در این فصل دانشجویان ورودی سال 91 دانشگاه بیرجند در یک ترانشه 8×10 متر کاوش آموزشی را در بخش مرکزی محوطه و محل معروف به قلعه کهنک به پایان رساندند.
وی افزود: در کاوشهای صورت گرفته در این ترانشه سازههای معماری مربوط به قرون سوم و چهارم هجری و دوران میانه اسلامی و قطعات سفال مربوط به این دوران به دست آمده است.
این باستان شناس اظهار داشت: همچنین بخشهایی از برج و باروی قلعه کهنک و فضاهای جانبی آن در این کاوش به دست آمده است.
او تصریح کرد: حدس گروه باستان شناسی بر این است که دیواری با عرض 20 سانتی متر در داخل این فضاها شامل برج شمال غربی قلعه کهنک که سازه اصلی آن با چینه و به شکل بیضی شکل ساخته شده اضافه شده است.
وی گفت: علاوه بر برج و ورودی در سمت جنوب شرقی، بخشی از حیاط مرکزی قلعه و فضاهای پیرامونی آن به دست آمده است که ورودی غالب این فضاها مشخص نیست.
به گفته فرجامی، مصالح غالب این سازههای معماری که مربوط به دورههای سلجوقی تا ایلخانی را شامل میشوند عبارتند از، چینه، لاشه سنگ، خشت، ملات گل و گچ .
او گفت: در این فصل از کاوش دو قطعه سفال مربوط به دوره سامانی، اشیاء مختلفی از قبیل مهرههای سنگی و لعابی، اشیاء مفرغی، الوارهای مربوط به سقف فضاهای معماری، چند ظرف سفالی مربوط به قرون ششم و هفتم هجری، سرپیکان، نیزه و... کشف شد .
وی با اشاره به شناسایی دو دوره اصلی سکونت در این محدوده در این فصل از کاوش ها تصریح کرد: دوره اول سازههای معماری مربوط به سکونت فصلی که لایه ابتدائی و سطحی ترانشه را در برگرفته بود و دوره دوم سازههای معماری که مربوط به قرون پنجم تا هفتم هجری هستند.
به گفته فرجامی، عمده سازههای معماری دوره اول سکونت را سازههای مربوط به اجاق و سازههای سنگی مربوط به پی چینی خانههای عشایری تشکیل می داد.
این باستان شناس همچنین گفت: در بررسیهای سطحی صورت گرفته در محوطه آثار سازههای معماری مربوط به قرون میانی اسلامی خرابههای یک آسیاب مربوط به دوره قاجار، قبرستان و نشانههای وجود دو کوره آجرپزی در محدوده قابل مشاهده است .
🏺 @archteam2016
🏵نقش پادشاه ساسانی شاپور دوم بر روی بشقاب نقره در حال شکار.
او بر گرده گوزنی سوار شده و در حال فروکردن خنجری به گردن حیوان است.
اين بشقاب در موزه بريتانيا نگهداري ميشود.
🏺 @archteam2016
او بر گرده گوزنی سوار شده و در حال فروکردن خنجری به گردن حیوان است.
اين بشقاب در موزه بريتانيا نگهداري ميشود.
🏺 @archteam2016
👆📚📚📚
مقاله اي مختصر و مفيد در زمينه تاريخ،آثار و نگاره هاي تمدن ماد
✍گرد آورنده نامعلوم
🏺 @archteam2016
مقاله اي مختصر و مفيد در زمينه تاريخ،آثار و نگاره هاي تمدن ماد
✍گرد آورنده نامعلوم
🏺 @archteam2016
🎗🕊قارتال داشي
در قسمت غربی قله سلطان و در کنار جان پناه در استان اردبیل ، سنگی به شکل عقاب وجود دارد که در طول زمان به نماد سبلان تبدیل شده است.
این سنگ در ترکی آذربایجانی “قارتال داشی” نامیده می شود که به معنی عقاب سنگی است.
نه تنها خود کوه سبلان، بلکه سنگ ها و صخره های آن نیز کم نظیر هستند و یکی از زیباترین جلوه های طبیعت ایران را تشکیل می دهند.
این عقاب سنگی به حالت نشسته می باشد که سر خود را به سوی شرق چرخانده و طوری به نظر می رسد که گویا پاسبان راهی است که به قله سبلان ختم می شود. دو سنگ معروف سبلان، “سنگ های قارتال” و “محراب” می باشند.
اگر قصد سفر به استان اردبیل را داشته باشید، توصیه می کنیم که بازدید از عقاب سنگی را از دست ندهید. علاوه بر آبگرم های طبیعی دامنه کوه سبلان، پیست اسکی آلوارس نیز بسیار مورد توجه گردشگران قرار می گیرد.
🏺 @archteam2016
در قسمت غربی قله سلطان و در کنار جان پناه در استان اردبیل ، سنگی به شکل عقاب وجود دارد که در طول زمان به نماد سبلان تبدیل شده است.
این سنگ در ترکی آذربایجانی “قارتال داشی” نامیده می شود که به معنی عقاب سنگی است.
نه تنها خود کوه سبلان، بلکه سنگ ها و صخره های آن نیز کم نظیر هستند و یکی از زیباترین جلوه های طبیعت ایران را تشکیل می دهند.
این عقاب سنگی به حالت نشسته می باشد که سر خود را به سوی شرق چرخانده و طوری به نظر می رسد که گویا پاسبان راهی است که به قله سبلان ختم می شود. دو سنگ معروف سبلان، “سنگ های قارتال” و “محراب” می باشند.
اگر قصد سفر به استان اردبیل را داشته باشید، توصیه می کنیم که بازدید از عقاب سنگی را از دست ندهید. علاوه بر آبگرم های طبیعی دامنه کوه سبلان، پیست اسکی آلوارس نیز بسیار مورد توجه گردشگران قرار می گیرد.
🏺 @archteam2016
⚠️تنديس فوق نيز مانند نمونه قبليست كه به توضيح آن پرداختيم.
اين تنديس كه از گچ و سنگ با روكش طلا ساخته شده است در واقع اصل نداشته و هيچ مجسمه اي از داريوش كه بر روي تخت نشسته باشد موجود نيست و فقط به تقليد از نقش برجسته داريوش در تخت جمشيد ساخته شده است كه نقش برجسته را در زير مشاهده ميكنيد...🤔
🏺 @archteam2016
اين تنديس كه از گچ و سنگ با روكش طلا ساخته شده است در واقع اصل نداشته و هيچ مجسمه اي از داريوش كه بر روي تخت نشسته باشد موجود نيست و فقط به تقليد از نقش برجسته داريوش در تخت جمشيد ساخته شده است كه نقش برجسته را در زير مشاهده ميكنيد...🤔
🏺 @archteam2016
🎗🔍شهر باستانى اِفِسوس
اِفِسوس (نیز اِفِسُس) (به یونانی: Έφεσος) یکی از شهرهای ایونیا در آناتولی (آسیای صغیر) باستان بود که امروز ویرانههای آن به عنوان مرکز گردشگری و باستانشناسی در سه کیلومتری جنوب شهر سلجوق استان ازمیر کشور ترکیه قرار دارد.
جاذبههای گردشگری این شهر، همه ساله جهانگردان بسیاری را به این منطقه جذب میکند.
«افسوس» میزبان یکی از هفت کلیسای آسیا در کتاب «مکاشفه یوحنا» در «عهد جدید» بوده است و شاید انجیل یوحنا در این محل به رشته تحریر درآمده باشد.
همچنین بسیاری بر این باورند که «هفت خفتگان افسوس» (در قرآن: أصحاب الکهف)، که مسیحیان و مسلمانان آنها را مقدس میدانند، در این شهر زندگی میکردند و در غاری نزدیک به آن، سالهای بسیار به خواب رفتهاند. کشف بسیاری از اسناد مربوط به مسیحیت و مذاهب پیشین، «افسوس» را در زمره مهمترین بقایای تاریخی قرار دادهاست.
افسوس (به ترکی افس) نام خویش را از واژه هتیتی آپاشا گرفته است. از آنجا که یونانیها حرف «ش» را در زبان خود نداشتند و از این رو این نام در زبان ایشان از آپاشا به افسوس مبدل گشت.
آپاشام یا افسوس یکی از مراکز تجمع هیتیها و تمدن میکنهای بود و یکی از مهمترین شهرهای آسیای کوچک بشمار میرفته که تاریخچه آن به ۵۰۰۰ سال پیش از میلاد مسیح میرسد. اولین بار در سال ۲۹۶ پ. م. محل این شهر توسط لیزیمیاخوس به مکان امروز منتقل گشته و بصورت بندری مهم متعلق به کشور پرگامون گردید.
خرابههای شهر افسوس امروزه در هفتاد کیلومتری جنوب شهر ازمیر (برگرفته از یونانی اسمیمی) در نزدیکی شهرکی بنام سلجوق قرار دارند و هر سال گردشگرانی زیادی را به سوی خود جلب میکنند.
🏺 @archteam2016
اِفِسوس (نیز اِفِسُس) (به یونانی: Έφεσος) یکی از شهرهای ایونیا در آناتولی (آسیای صغیر) باستان بود که امروز ویرانههای آن به عنوان مرکز گردشگری و باستانشناسی در سه کیلومتری جنوب شهر سلجوق استان ازمیر کشور ترکیه قرار دارد.
جاذبههای گردشگری این شهر، همه ساله جهانگردان بسیاری را به این منطقه جذب میکند.
«افسوس» میزبان یکی از هفت کلیسای آسیا در کتاب «مکاشفه یوحنا» در «عهد جدید» بوده است و شاید انجیل یوحنا در این محل به رشته تحریر درآمده باشد.
همچنین بسیاری بر این باورند که «هفت خفتگان افسوس» (در قرآن: أصحاب الکهف)، که مسیحیان و مسلمانان آنها را مقدس میدانند، در این شهر زندگی میکردند و در غاری نزدیک به آن، سالهای بسیار به خواب رفتهاند. کشف بسیاری از اسناد مربوط به مسیحیت و مذاهب پیشین، «افسوس» را در زمره مهمترین بقایای تاریخی قرار دادهاست.
افسوس (به ترکی افس) نام خویش را از واژه هتیتی آپاشا گرفته است. از آنجا که یونانیها حرف «ش» را در زبان خود نداشتند و از این رو این نام در زبان ایشان از آپاشا به افسوس مبدل گشت.
آپاشام یا افسوس یکی از مراکز تجمع هیتیها و تمدن میکنهای بود و یکی از مهمترین شهرهای آسیای کوچک بشمار میرفته که تاریخچه آن به ۵۰۰۰ سال پیش از میلاد مسیح میرسد. اولین بار در سال ۲۹۶ پ. م. محل این شهر توسط لیزیمیاخوس به مکان امروز منتقل گشته و بصورت بندری مهم متعلق به کشور پرگامون گردید.
خرابههای شهر افسوس امروزه در هفتاد کیلومتری جنوب شهر ازمیر (برگرفته از یونانی اسمیمی) در نزدیکی شهرکی بنام سلجوق قرار دارند و هر سال گردشگرانی زیادی را به سوی خود جلب میکنند.
🏺 @archteam2016